28 งานสำคัญ

  ภพก้าวเข้ามาในออฟฟิศด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกว่าปกติ แม้จะวางใจได้เปลาะหนึ่งที่หลินอยู่ภายใต้การดูแลของพ่อและแม่ที่คฤหาสน์ แต่สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขายังคงเตือนว่าพายุกำลังจะมา เขาเรียกนนนี่เข้าพบในห้องทำงานทันที

“นนนี่ เรื่องที่กูสั่ง จัดการไปถึงไหนแล้ว” ภพถามเสียงต่ำ สายตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอาคารสูง นนนี่วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ สีหน้าเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นจริงจัง 

“กูจัดทีมรปภ มือดีที่สุดชุดละ 6 คน วนเฝ้ารอบบ้านพักพิกัดคฤหาสน์สิริวัฒนาตลอด 24 ชั่วโมงแล้วภพ ทุกจุดบอดมีกล้อง CCTV เชื่อมต่อตรงเข้ามือถือกูและทีมรักษาความปลอดภัยกลางแต่กูมีเรื่องจะบอกมึงเพิ่มว่ะ”

“เรื่องอะไร” ภพหันกลับมา

“กูส่งคนไปตามดูไอ้ฟ้า มันไม่ได้กลับบ้านว่ะภพ มันหายเข้าไปในย่านสลัมแถวชานเมืองตั้งแต่เมื่อคืน และมีคนเห็นมันอยู่กับ ไอ้สิงห์ มือปืนรับจ้างที่เคยมีคดีติดตัว กูว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การงอนหรือการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ แล้วล่ะ มิตรภาพมันเริ่มกลายเป็นความแค้นฝังหุ่นแล้วว่ะ” นนนี่ขมวดคิ้ว

“มันกล้าดีเดือดขนาดนั้นเลยเหรอ” ภพกำหมัดแน่น

ณ คฤหาสน์สิริวัฒนา

   หลินนั่งอยู่กับแม่ของภพที่ห้องรับแขก บรรยากาศเงียบสงบแต่ดูหนาแน่นไปด้วยชายชุดดำที่เดินตรวจตราอยู่รอบๆ รั้วบ้านแม่ของภพกุมมือหลินไว้พลางยิ้มปลอบใจ

“ไม่ต้องกลัวนะลูก อยู่ที่นี่ไม่มีใครทำอะไรหนูได้ ภพเขาเป็นห่วงหนูมากนะรู้ไหม” หลินพยักหน้าเบาๆ 

“หลินทราบค่ะคุณแม่ หลินแค่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้” ในนขณะที่ทุกคนคิดว่าปลอดภัยที่สุด สิงห์ที่แฝงตัวมาในชุดพนักงานตัดแต่งกิ่งไม้ของบริษัทรับเหมาภายนอก กำลังใช้กรรไกรเล็มพุ่มไม้ห่างจากระเบียงห้องโถงไม่กี่เมตร สิงห์มองผ่านแว่นกันแดดสีเข้ม เห็นเป้าหมายชัดเจนรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับกดส่งข้อความสั้นๆ หาฟ้า“ฉันอยู่ในรังมันแล้ว เตรียมโอนเงินที่เหลือมาได้เลย”

   ท่ามกลางความสงบเงียบของคฤหาสน์สิริวัฒนา สิงห์อาศัยจังหวะเพียงไม่กี่นาทีในช่วงที่มีการผลัดเปลี่ยนกะรักษาความปลอดภัย แฝงตัวเข้าสู่ตัวบ้านผ่านทางห้องเตรียมอาหารที่ล็อคไม่สนิท สิงห์เคลื่อนที่เงียบเชียบราวกับเสือดาว บุกเข้าไปถึงโถงรับแขกในจังหวะที่แม่ของภพเดินไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้หลินนั่งอยู่ลำพัง

"ไงสาวน้อย ดูท่าจะราคาสูงอย่างที่เขาว่าจริงๆ" เสียงแหบพร่าของสิงห์ทำให้หลินสะดุ้งสุดตัว

หลินหันไปมอง เห็นชายฉกรรจ์แปลกหน้าในชุดพนักงานสวนที่ถือมีดพกสั้นเดินย่างสามขุมเข้ามา เธอไม่มีเวลาให้ตกใจนาน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ภพเคยสอนไว้ทำให้หลินคว้าแจกันเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะเขวี้ยงใส่ทันที

เพล้งงงงง เสียงแจกันตกกระทบพื้น สิงห์เบี่ยงตัวหลบได้แต่รอยรั่วของแจกันก็บาดเข้าที่แขนของมัน 

"ฤทธิ์เยอะนักนะมึง" สิงห์พุ่งเข้าใส่หลินทันที หลินเบี่ยงตัวหลบหลังโซฟาตัวใหญ่ หลินคว้าโคมไฟตั้งโต๊ะฟาดใส่เพื่อรักษาระยะห่าง

การปะทะที่ยืดเยื้อ

   การต่อสู้ดำเนินไปอย่างตึงเครียด หลินไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่นั่งรอความตาย เพราะใช้ไหวพริบดึงผ้าปูโต๊ะจนแก้วและเหยือกน้ำร่วงลงพื้นเพื่อสร้างเสียงดังและอุปสรรคในการเดินของมัน สิงห์เริ่มหงุดหงิดที่ปิดงานไม่ได้ซักที มันเหวี่ยงมีดเข้าใส่หลินจนโดนที่ต้นแขนของหลิน แผลไม่ลึกแต่เลือดเริ่มซึม

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย" หลินตะโกนสุดเสียงพลางวิ่งขึ้นบันไดเพื่อไปหาที่กำบัง แต่สิงห์คว้าข้อเท้าของหลินไว้ได้จนหลินล้มหัวกระแทกขั้นบันได

"ร้องไปก็ไม่มีใครมาหรอก กะรปภ. มึงโดนกูสับเปลี่ยนสัญญาณวิทยุไปหมดแล้ว" สิงห์คำรามพยายามจะลากหลินลงมา แต่หลินใช้เท้าอีกข้างถีบเข้าที่ยอดอกของมันสุดแรงจนสิงห์เสียหลักกลิ้งตกบันไดไป

หลินพยายามพยุงร่างที่สระสะสลวยวิ่งเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ล็อคประตูและดันตู้เสื้อผ้ามาขวางไว้ เสียงโครมครามจากการพังประตูเริ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สิงห์ใช้ไหล่กระแทกประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม้เริ่มปริแตก

วินาทีชี้เป็นชี้ตาย

   ในขณะที่ประตูใกล้จะหลุด ภพที่ดู CCTV ผ่านมือถือแล้วเห็นภาพความวุ่นวายก็พังประตูบ้านเข้ามาพร้อมกับนนนี่และทีมบอดี้การ์ดทันที

"หลิน คุณอยู่ที่ไหน" เสียงตะโกนของภพสั่นเครือด้วยความโกรธแค้น สิงห์รู้ตัวว่างานเข้าแล้ว มันพยายามจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายพังประตูเข้าไปเพื่อจับหลินเป็นตัวประกัน แต่ภพมาถึงก่อน ภพพุ่งเข้าใส่สิงห์จากทางด้านหลังเหมือนกระทิงคลั่ง ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้นโถงบันได ภพใช้หมัดหนาๆ รัวใส่หน้าสิงห์ไม่ยั้งด้วยความโกรธที่เห็นเลือดของคนรักติดอยู่ที่พื้น

"มึงแตะต้องเมียกู มึงอย่าหวังว่าจะรอดออกไปแบบมีลมหายใจ" ภพคำราม นนนี่รีบเข้าไปพังประตูห้องนอน 

"หลิน ผมเอง นนนี่ ภพมาช่วยแล้ว" เมื่อประตูเปิดออก หลินโผเข้ากอดนนนี่ทั้งน้ำตาด้วยความเสียขวัญ ภพที่จัดการจนสิงห์หมดสติจมกองเลือดวิ่งเข้ามาสวมกอดหลินไว้อย่างแน่นหนา ภพสั่นไปทั้งตัวเมื่อเห็นแผลที่แขนของหลิน

"ผมขอโทษ ผมมาช้าไป ผมขอโทษ" ภพซบหน้าลงกับไหล่ของหลินที่สั่นเทา 

   เหตุการณ์ครั้งนี้กินเวลานานเกือบยี่สิบนาทีที่เหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์สำหรับหลิน ความตายเฉียดกรายหลินไปเพียงเอื้อมมือ และมันคือบทเรียนสุดท้ายที่ทำให้ภพรู้ว่า ต่อจากนี้ไปจะไม่ยอมให้หลินห่างตัวอีกแม้แต่วินาทีเดียว

   บรรยากาศภายในคฤหาสน์สิริวัฒนาที่เคยหรูหรา บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ แจกันแตกกระจายและคราบเลือดที่ป้ายอยู่ตามพื้นบันไดทำให้ใจของภพหล่นวูบ แม้ภพจะซัดสิงห์จนหมอบลงไปกองกับพื้นในตอนแรก แต่ด้วยความพะวักพะวงที่เป็นห่วงหลินจนรีบผละตัวเข้าไปดูอาการหลิน ทำให้เกิดช่องว่างเพียงเสี้ยววินาที สิงห์ ที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน อาศัยจังหวะความวุ่นวายนั้นกัดฟันลุกขึ้น กลิ้งตัวลงจากโถงบันไดแล้วพุ่งทะลุหน้าต่างกระจกออกไปสู่ความมืดของสวนหลังบ้านอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจ

"มันหนีไปทางนั้น ตามไป" นนนี่ตะโกนก้อง สั่งการทีมบอดี้การ์ดให้กระจายกำลังปิดล้อมสวนสิริวัฒนาทันที

   การไลล่าในความมืด เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์นับสิบดังสับสนไปทั่วพุ่มไม้ แสงไฟฉายสาดส่องไปทั่วทุกมุมของสวนทุเรียนที่กว้างขวาง นนนี่นำทีมออกล่าด้วยตัวเอง นนนี่กดดูพิกัดจากกล้องวงจรปิดรอบนอก แต่กลับพบว่าสิงห์มีความชำนาญทางสูงมาก มันเลือกเดินในจุดบอดของกล้อง และหายตัวไปในลำรางระบายน้ำท้ายสวนที่เชื่อมต่อกับป่าละเมาะนอกเขตคฤหาสน์

"โธ่เว้ย มันหายไปไหนแล้ววะ" นนนี่สบถพรางขว้างไฟฉายลงพื้นด้วยความแค้นใจ นนนี่สั่งคนปูพรมค้นหาจนถึงเช้าตรู่ แต่สิงห์กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับระเหยกลายเป็นไอในอากาศ ทิ้งไว้เพียงกรรไกรตัดกิ่งไม้ที่เปื้อนเลือดตกอยู่ใกล้กำแพงรั้วด้านหลังเพียงอย่างเดียว

   ภายในห้องนั่งเล่น ภพนั่งกุมมือหลินที่ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วไม่ยอมปล่อย แววตาของภพที่เคยดุดันบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวลและรู้สึกผิด

"กูขอโทษภพ มันหนีไปได้" นนนี่เดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพสะบักสะบอมและหน้าเสีย 

"มันมืออาชีพเกินไป มันหายไปในกลีบเมฆเลยว่ะ กูสั่งปิดล้อมทางออกจังหวัดไว้หมดแล้ว แต่มันน่าจะกบดานอยู่ในจุดที่เราเข้าไม่ถึง"

"มันหนีไปได้ แปลว่าหลินยังไม่ปลอดภัย" ภพเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หลินที่นั่งหน้าซีดเซียวบีบมือภพตอบ 

"ภพคะ อย่าโทษตัวเองเลย สิงห์มันเป็นอาชญากรนะคะ มันทำเป็นอาชีพ"

"แต่มันทำงานตามคำสั่งใครเราก็รู้กันอยู่!" ภพพูดเสียงกร้าว แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ 

"ในเมื่อหมามันหนีไปได้ เราก็ต้องไปจัดการคนจ้างในเมื่อมันกล้าเอาชีวิตคุณมาเสี่ยง ผมก็จะทำให้อนาคตของมันยิ่งกว่าตายทั้งเป็น" ภพหันไปมองนนนี่ด้วยสายตาที่เพื่อนรักรู้ทันทีว่า เวลาแห่งความปราณีได้จบลงแล้ว

"นนนี่ ไปลากตัวฟ้ามาให้กู ไม่ว่ามันจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน หรือต้องพลิกแผ่นดินหา กูก็ต้องเห็นมันมาหมอบราบอยู่แทบเท้าหลินภายในวันนี้"