ตอนที่21 บทพิสูจน์ของหัวใจ

   ข่าวการประชุมวิสามัญเพื่อปลดภพออกจากตำแหน่ง CEO แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ราคาหุ้นของสวนสิริวัฒนา กรุ๊ป ดิ่งลงอย่างน่าใจหาย นักลงทุนต่างพากันเทขายเพราะขาดความเชื่อมั่นในอนาคตของบริษัท

ภพขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน ภพไม่โทษนนนี่แต่โทษโชคชะตาที่เล่นตลกกับตัวเองเสมอมา ภพรู้สึกเหนื่อยและท้อแท้จนอยากจะยอมแพ้ทุกอย่าง คืนก่อนวันประชุม หลินเดินเข้ามาในห้องทำงานที่มืดสนิท หลินเปิดไฟแล้วเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าภพ

"นายจะยอมแพ้แบบนี้จริงๆเหรอภพ"

"แล้วจะให้ผมทำยังไง ผมสู้มาตลอด จนตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้ว" ภพพูดเสียงแผ่ว 

"นายไม่เคยอยู่คนเดียว นายยังมีฉัน" หลินส่ายหน้า 

"นี่คือรายชื่อผู้ถือหุ้นรายย่อยทั้งหมด ฉันกับทีมงานช่วยกันโทรหาพวกเขาตลอดสามวันที่ผ่านมา เราเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง เล่าว่านายสร้างบริษัทนี้ขึ้นมากับมือยังไง และเรากำลังจะถูกยึดมันไปแบบไม่เป็นธรรม" หลินวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ ภพเงยหน้ามองหลินอย่างประหลาดใจ

"พวกเขาหลายคน ยอมมอบฉันทะให้เราเป็นตัวแทนในการออกเสียงในที่ประชุมวันพรุ่งนี้" หลินพูดต่อ น้ำตาคลอเบ้า 

"พวกเขายังเชื่อมั่นในตัวนายนะภพ แล้วทำไมนายถึงจะไม่เชื่อมั่นในตัวเองล่ะ" คำพูดของหลินปลุกสิงโตที่หลับใหลอยู่ในใจของภพให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ภพมองหน้าผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างตัวเองเสมอมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ภพดึงหลินเข้ามากอดไว้แน่น

"ขอบคุณนะหลิน ขอบคุณจริงๆ"

"ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้กับนายเสมอ" หลินกระซิบตอบ วันประชุมผู้ถือหุ้นวิสามัญมาถึง บรรยากาศในห้องประชุมกดดันยิ่งกว่าครั้งก่อน พ่อของภพเดินทางมาด้วยตัวเอง พ่อของภพนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองลูกชายด้วยสายตาของผู้ชนะ

   เมื่อถึงวาระการลงมติปลด CEO ทั้งสองฝ่ายต่างนำเสนอเหตุผลของตนเอง ฝ่ายพ่อของภพโจมตีเรื่องการบริหารงานที่เสี่ยงเกินไปของภพ ส่วนฝ่ายภพก็นำเสนอผลงานและวิสัยทัศน์ที่ทำให้บริษัทเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ และแล้ว ช่วงเวลาตัดสินก็มาถึง การนับคะแนนเสียงจากผู้ถือหุ้นทั้งหมดคะแนนของฝั่งพ่อภพที่รวมกับของนนนี่แล้วมีอยู่ประมาณ 45% ส่วนของภพ หลิน และพันธมิตรเดิมมีอยู่ 40% ที่เหลือคือคะแนนจากผู้ถือหุ้นรายย่อยอีก 15% ที่เป็นตัวตัดสินชี้ขาด

   ผลการนับคะแนนค่อยๆปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทีละเปอร์เซ็นต์ ทีละเปอร์เซ็นต์

และในที่สุด ตัวเลขก็หยุดนิ่ง ฝ่ายที่เห็นด้วยกับการปลดภพ: 48%

ฝ่ายที่ ไม่เห็นด้วย กับการปลดภพ: 52% ภพชนะ เสียงเฮดังลั่นขึ้นจากฝั่งผู้สนับสนุนของเขา ภพรอดพ้นจากการถูกปลดอย่างฉิวเฉียดด้วยพลังของผู้ถือหุ้นรายย่อยที่เชื่อมั่นในตัวเขา พ่อของภพหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องหน้าลูกชายอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างเงียบๆ

   แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกอีกครั้ง นนนี่เดินเข้ามาในห้องประชุม ทุกสายตาจับจ้องไปที่นนนี่ นนนี่เดินตรงไปที่ไมโครโฟนกลางห้องประชุม 

"ผม นายนนทวัฒน์ มีเรื่องจะประกาศให้ทุกท่านทราบ" นนนี่สูดหายใจเข้าลึกๆ "ผมขอยกเลิกสัญญาการซื้อขายหุ้นทั้งหมดกับทางฟรุ๊ตเอ็มไพร์ และจะโอนหุ้นทั้งหมดของผมคืนให้กับนายภพ โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น"

ทุกคนในห้องประชุมถึงกับตกตะลึง แม้แต่ภพเองก็ยังอึ้งไป

"ผมทำผิดต่อเพื่อนของผม และผมจะแก้ไขมัน ส่วนเรื่องเงินค่ารักษาแม่ของผม ผมเชื่อว่าเพื่อนของผมคนนี้เขาจะไม่มีวันทอดทิ้งผมและแม่แน่นอน" นนนี่มองตรงไปที่ภพด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและขอโทษ 

"กูไม่เคยโกรธมึงเลยเพื่อนขอบใจที่กลับมา" ภพเดินฝ่าวงล้อมเข้าไปหานนนี่ แล้วสวมกอดเพื่อนรักไว้แน่น  มิตรภาพของพวกเขาได้ผ่านบทพิสูจน์ที่เจ็บปวดที่สุด และมันก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ไม่มีอะไรสามารถทำลายมันลงได้ 

Gemini said

   บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกในห้องประชุม ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังทันทีที่ภพเดินนำนนนี่และหลินออกมายังร้านกาแฟเงียบๆ ใต้ตึก ภพนั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนรักที่เขาทั้งรักทั้งเจ็บปวดที่สุด ในขณะที่หลินนั่งลงข้างๆ ภพ มือของหลินยังคงกุมมือของภพไว้แน่นเพื่อเป็นพลัง

   บรรยากาศภายในร้านกาแฟเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟที่ดังอยู่ไกลๆ ภพนั่งลงตรงข้ามกับนนนี่ โดยมีหลินนั่งเคียงข้างและกุมมือเขาไว้แน่น สายตาของภพที่เคยมองเพื่อนรักด้วยความตัดพ้อ บัดนี้เริ่มอ่อนแรงลงเมื่อเห็นสภาพของนนนี่ที่ดูแตกสลายไม่แพ้กัน นนนี่ค่อยๆวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเลื่อนมันมาตรงหน้าภพ

"ภพ กูเอามาคืนหุ้นทั้งหมดของกู กูยังไม่ได้เซ็นโอนให้พ่อมึงอย่างเป็นทางการ กูโกหกท่านว่ากูทำหายเพื่อประวิงเวลา เพราะทั้งคืนที่ผ่านมากูหลับตาไม่ลงเลยว่ะ" นนนี่พูดด้วยเสียงที่แหบพร่า น้ำตาของนนนี่หยดลงบนโต๊ะไม้หยดแล้วหยดเล่า นนนี่เงยหน้าขึ้นสบตาภพด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

"กูขอโทษ กูมันขี้ขลาด กูมันเห็นแก่ตัวที่เอาความกตัญญูมาบังหน้าเพื่อทำร้ายมึง" นนนี่สะอื้นออกมา 

"กูคิดว่าถ้าแม่กูรอดแต่กูต้องเสียมึงไป กูคงมองหน้าแม่ไม่ได้ไปตลอดชีวิต กูไม่อาจหักหลังเพื่อนที่สร้างกูขึ้นมาได้จริงๆว่ะภพ มึงจะต่อยกู มึงจะไล่กูออก หรือมึงจะเลิกคบกูก็ได้ แต่มันต้องไม่ใช่การที่กูคาบเอาความลับบริษัทไปขายให้คนอื่นแบบนี้" ภพมองซองเอกสารนั้นแล้วเงยหน้ามองเพื่อนรักที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ตอนเข็นผักในตลาด ความโกรธที่เคยสุมอยู่ในอกมลายหายไป เหลือเพียงความสงสารและมิตรภาพที่ยังตัดกันไม่ขาด

"ไอ้โง่นนนี่ มึงคิดว่ากูจะใจจืดใจดำปล่อยให้แม่มึงตายเหรอวะ เรื่องเงินรักษาแม่ เรามีทางออกตั้งเยอะแยะ แต่มึงกลับเลือกแบกโลกไว้คนเดียว" ภพพูดขึ้นเบาๆ พลางถอนหายใจยาว 

"ขอบใจนะที่มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อน ขอบใจที่มึงกลับมา มึงรู้ไหมว่าเก้าอี้ข้างๆกูในห้องประชุมน่ะ ถ้าไม่ใช่คนกวนประสาทอย่างมึง กูก็ไม่รู้จะให้ใครนั่งเหมือนกัน" ภพเอื้อมมือไปตบบ่านนนี่แรงๆ หนึ่งที 

  หลินที่นั่งฟังอยู่ถึงกับปาดน้ำตา พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เห็นมิตรภาพของทั้งคู่กลับคืนมา 

"ขอบคุณนะนนนี่ที่เลือกข้างความถูกต้อง เรื่องคุณแม่ไม่ต้องห่วงนะ ภพกับฉันจะช่วยจัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลที่ดีที่สุดให้เอง เราจะสู้ไปด้วยกันเหมือนเดิมนะ" นนนี่เงยหน้าขึ้น ยิ้มทั้งน้ำตา 

"ขอบคุณนะพวกมึง ขอบคุณจริงๆ ที่ยังให้โอกาสหมาลอบกัดอย่างกู"

"เลิกด่าตัวเองได้แล้วในเมื่อมึงเอาอาวุธมาคืนกูแล้ว เรากลับเข้าไปในห้องนั่นกันเถอะ ไปทำให้พ่อกูเห็นว่ามิตรภาพมันมีค่ามากกว่าเงินหมื่นล้านที่ท่านพยายามจะเอามาฟาดหัวพวกเรา" ภพพูดพร้อมสายตาที่กลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง

   ทั้งสามคนลุกขึ้นยืนด้วยความสง่าผ่าเผย ความกดดันที่เคยแบกไว้ถูกเปลี่ยนเป็นพลังมหาศาล ภพเดินนำหน้าโดยมีนนนี่และหลินขนาบข้าง ก้าวกลับเข้าสู่สมรภูมิห้องประชุมอีกครั้ง ครั้งนี้ด้วยหัวใจที่แกร่งกว่าเดิม

ปัง เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของคนทั้งสามที่เดินกลับเข้ามาด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักแน่น ภพก้าวไปยืนที่หัวโต๊ะประจันหน้ากับพ่อของเขา โดยมีนนนี่และหลินยืนขนาบข้างเป็นกำแพงที่ไม่มีวันพัง สายตาของคณะกรรมการทุกคู่จ้องมองมาที่นนนี่ด้วยความฉงน ในขณะที่พ่อของภพแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ เพราะเชื่อว่าหมากในมืออย่างนนนี่จะพูดประโยคที่ทำลายภพให้ย่อยยับ

"ในเมื่อกลับมากันครบแล้วคุณนนนี่ ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ถือดุลอำนาจในตอนนี้ เชิญแจ้งมติของคุณต่อที่ประชุมได้เลย ว่าคุณจะสนับสนุนการปลด CEO หรือไม่" พ่อของภพเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

   นนนี่สูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่หลบสายตาใครอีกต่อไป นนนี่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัด

"ผมขอแจ้งให้ทุกคนในที่ประชุมทราบครับ ว่าหุ้นทั้งหมดในส่วนของผม ผมไม่ได้เป็นเจ้าของมันแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที พ่อของภพชะงัก รอยยิ้มหยันเริ่มเลือนหายไปจากใบหน้า 

"แกพูดเรื่องอะไร เอกสารในมือฉันบอกว่าหุ้น 15% นั้นเป็นของแก"

"นั่นคือข้อมูลเก่าครับท่านประธาน ความจริงคือ ผมได้เซ็นเอกสารโอนหุ้นคืนให้คุณภพไปตั้งนานแล้ว ผมเป็นเพียงผู้ถือครองแทนและทำงานในฐานะนอมินีให้เขาเท่านั้น เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการและโครงสร้างภาษี ดังนั้น อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดของหุ้นส่วนนี้ จึงเป็นของคุณภพแต่เพียงผู้เดียวมาโดยตลอด" นนนี่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว

คำพูดของนนนี่เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางห้องประชุม

"ไอ้นนนี่ แกกล้าหลอกฉันเหรอ แกรับเงินค่ารักษาแม่แกไปแล้วนะ" พ่อของภพถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความเดือดจัด

"เงินนั่นผมจะคืนให้ทุกบาททุกสตางค์พร้อมดอกเบี้ยครับท่านเพราะผมสำนึกได้ว่า เงินของท่านมันซื้อได้แค่เวลา แต่ความภักดีของผมที่มีต่อเพื่อนมันซื้อไม่ได้ด้วยราคาไหนทั้งนั้น" นนนี่ตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว ภพมองพ่อของเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยชัยชนะ ภพโยนแฟ้มเอกสารล่าสุดลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังฉาด 

"อย่างที่คุณนนนี่แจ้งครับ สัดส่วนหุ้นในมือผมตอนนี้ รวมกับของคุณหลินและพันธมิตร คือ 51% เต็ม อำนาจในบริษัทนี้ยังเป็นของผม และวาระการปลด CEO ในวันนี้ ถือเป็นโมฆะ" 

   ตัวแทนผู้บริหารคนอื่นๆ เริ่มซุบซิบและหันไปมองหน้ากันบ้างก็นั่งตัวลีบเพราะรู้ว่าฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่าเปลี่ยนมือแล้ว หลินเอื้อมมือไปบีบมือภพเบาๆ ใต้โต๊ะ หลินเห็นความภาคภูมิใจในแววตาของชายหนุ่มที่หลินรัก

"พ่อครับ พ่อใช้เงินทำลายความเชื่อใจ แต่ผมใช้ใจสร้างความเชื่อถือ พ่อแพ้แล้วครับ แพ้เพราะพ่อไม่เคยรู้เลยว่า มิตรภาพ ของพวกเรามันมีรากแก้วที่แข็งแรงกว่าตัวเลขในบัญชีของพ่อมหาศาล" พ่อของภพหน้าถอดสี ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างคนหมดแรง ท่ามกลางเสียงประกาศปิดการประชุมของภพที่ดังกังวานไปทั่วห้อง ศึกครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของความจริงใจเหนือเล่ห์เหลี่ยมอย่างสมบูรณ์แบบ