31 END

  งานแต่งงานของภพและหลินถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่นที่คาเฟ่ "Sirawattana Garden & Eatery" สาขาแรก สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จและความรักของพวกเขาทั้งสอง ท่ามกลางแขกผู้มีเกียรติซึ่งก็คือครอบครัวและพนักงานที่ร่วมต่อสู้กันมา

นนนี่รับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวยืนยิ้มอย่างมีความสุขมองเพื่อนรักที่ในที่สุดก็ได้พบกับความสุขที่แท้จริง หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาด้วยกัน

"ผมขอสัญญาว่า จะดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุด จะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอเพียงคนเดียวตลอดไป" ภพกล่าวคำปฏิญาณ

"ฉันก็ขอสัญญาว่า จะเป็นภรรยาที่ดี จะอยู่เคียงข้างคุณไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขตลอดไปเช่นกันค่ะ" หลินกล่าวตอบทั้งน้ำตา

ทั้งสองแลกแหวนและจุมพิตกันท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีของทุกคน

หลังแต่งงาน ภพและหลินก็ยังคงทำงานหนักเพื่อพัฒนาอาณาจักรของพวกเขาต่อไป แต่ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้มุ่งเน้นแค่ผลกำไรอีกต่อไปแล้ว

ภพได้ก่อตั้ง มูลนิธิสิริวัฒนา-ฟรุ๊ตเอ็มไพร์เพื่อเกษตรกรไทย ขึ้นมา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ความรู้ สนับสนุนเงินทุน และรับซื้อผลผลิตในราคาที่เป็นธรรมจากเกษตรกรรายย่อยทั่วประเทศ เพื่อสร้างความยั่งยืนให้กับรากฐานของอุตสาหกรรมอาหาร

ส่วนหลินก็ริเริ่มโครงการ คาเฟ่เพื่อสังคม โดยการเปิดโอกาสให้เด็กด้อยโอกาสและผู้พิการได้เข้ามาฝึกอาชีพและทำงานในคาเฟ่สาขาต่างๆ เพื่อสร้างอาชีพและคืนกำไรสู่สังคม

ทั้งสองคนกลายเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับใครหลายๆ คน เรื่องราวของพวกเขาถูกนำไปเล่าขานต่อๆ กัน จาก "กรรมกรสู่ CEO" และ "คุณหนูสู่เจ้าแม่คาเฟ่"

วันหนึ่ง ภพและหลินเดินทางกลับไปที่ตลาดสดที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก บรรยากาศยังคงเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของคนทั้งสองเปลี่ยนไป

"ถ้าวันนั้นผมไม่มีเงินแค่สิบบาทจ้างวินมอเตอร์ไซค์ตามคุณ วันนี้ก็คงไม่มีเราสองคน" นึกแล้วก็อยากตอบแทนพี่วินมอเตอร์ไซค์คนนั้นจัง เงินสิบบาทเปลี่ยนชีวิต ภพพูดขึ้น

"ยี่สิบบาทต่างหาก ฉันจำได้" หลินเถียง

"สิบบาทสิ ผมจำแม่น"  ทั้งสองคนเถียงกันเรื่องจำนวนเงินเล็กๆ น้อยๆ ในอดีตแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปแล้ว

"ผมรักคุณนะ" ภพโอบกอดหลินจากด้านหลัง

"ฉันก็รักคุณ ที่รักฉันมีข่าวดีจะบอก คุณกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วนะ" หลินตอบ ก่อนจะหันมากระซิบข้างหูของภพ

"จริงเหรอหลิน จริงเหรอ ผมจะได้เป็นพ่อคนแล้ว" ภพเบิกตากว้างด้วยความดีใจสุดขีด เขายกตัวหลินขึ้นหมุนไปรอบๆ ด้วยความสุข

   เสียงหัวเราะแห่งความสุขของทั้งสองดังก้องไปทั่วตลาดสดแห่งนั้น เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต บทของคำว่า ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

   เรื่องราวของภพและหลินได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ไม่ว่าชีวิตจะตกต่ำลงไปถึงจุดไหน แต่ถ้าเรามีความมุ่งมั่น ถึงท้อแต่ไม่ยอมถอย สายลมเบาๆก็สามารถขับเคลื่อนก่อตัวเกิดเป็นพายุลูกใหญ่ได้ เพียงแค่ตัวเราลงมือทำสิ่งนั้นอย่างแน่วแน่ 

เย็นวันต่อมา

   บรรยากาศภายในคฤหาสน์สิริวัฒนาในยามค่ำคืนหลังวันแต่งงานช่างสงบเงียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก ภพพาหลินเดินขึ้นไปยังดาดฟ้าของบ้านที่ภพเองแอบสั่งให้คนสนิทเตรียมเซอร์ไพรส์เอาไว้ บนนั้นถูกปูด้วยพรมกำมะหยี่สีนุ่ม มีโต๊ะดินเนอร์เล็กๆ ที่ประดับด้วยดอกกุหลาบขาวส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ

"ภพ วันนี้คุณทำเซอร์ไพรส์หลินกี่รอบแล้วคะเนี่ย" หลินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มปนน้ำตาแห่งความสุข ขณะที่เอนกายซบลงที่อกกว้างของสามี ภพกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ภพจุมพิตที่ขมับของลินอย่างแผ่วเบา 

"ทั้งชีวิตของผม หลังจากนี้มีหน้าที่เดียวคือทำให้คุณยิ้มได้แบบนี้ทุกวันครับ" ภพหยิบกล่องไม้แกะสลักเล็กๆ ออกมา ภายในมีสร้อยข้อมือเพชรที่สั่งทำเป็นรูปตัวอักษร P & L คล้องกันอยู่ ภพบรรจงสวมมันลงบนข้อมือของหลิน 

"ขอบคุณนะหลิน ที่ยอมทิ้งชีวิตคุณหนูผู้สุขสบาย มาเหนื่อยสร้างอาณาจักรนี้ร่วมกับกรรมกรสวนอย่างผม" หลินเงยหน้ามองสบตาคมกริบที่บัดนี้มีเพียงความอ่อนโยน 

"กรรมกรสวนคนนี้ไม่ใช่เหรอคะที่ปกป้องหลินด้วยชีวิต ต่อให้ต้องย้อนเวลากลับไปกี่ครั้ง หลินก็จะเลือกซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันนั้น และเลือกที่จะรักคุณ"

   ท่ามกลางแสงดาวที่พร่างพราวอยู่เต็มท้องฟ้า ภพเชยคางเจ้าสาวของเขาขึ้นช้าๆก่อนจะประทับจิมพิตที่แสนหวานและลึกซึ้ง เป็นจูบที่แทนคำสัญญาว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มือสองคู่นี้จะไม่ปล่อยจากกัน

"หลินครับ คุณบอกว่าผมกำลังจะเป็นพ่อคนใช่ไหม งั้นหลังจากนี้ห้ามเหนื่อย ห้ามดื้อ และที่สำคัญ ห้ามรักลูกมากกว่าผมนะ" ภพกระซิบชิดริมฝีปาก

"คุณประธานคะ ลูกก็ส่วนลูกสิคะ แต่สำหรับหลิน คุณคือที่หนึ่งเสมอ"    หลินหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูในความขี้หึงของสามี

"งั้นคืนนี้คุณนายสิริวัฒนาต้องพักผ่อนเยอะๆนะครับ เพราะต่อจากนี้ผมจะดูแลคุณและเจ้าตัวเล็กให้เหมือนเป็นแก้วตาดวงใจของผมเลย"    ภพยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะช้อนตัวหลินขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง

ภาพของชายหนุ่มร่างสูงที่อุ้มภรรยาสาวเดินเข้าสู่ห้องหอ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ราวกับภาพวาดที่สวยงามที่สุด เป็นบทสรุปของตำนานรักที่ไม่ได้มีแค่ความรวยหรืออำนาจ แต่มันคือความรักที่เริ่มต้นจากเงินไม่กี่สิบบาท และจบลงด้วยคำว่า "นิรันดร์"