30 ขอแต่งงาน

   ท่ามกลางบรรยากาศที่เพิ่งผ่านพ้นพายุฝนและเหตุการณ์อันตรายมาได้ไม่นาน คฤหาสน์สิริวัฒนากลับถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนสวรรค์ขนาดย่อม ภพรีบอาบน้ำชำระล้างคราบเขม่าและหยิบชุดที่ดูดีที่สุดที่ภพแอบสั่งตัดไว้มาสวมใส่ แม้ใจจะยังเต้นแรงจากเหตุการณ์ที่ท่าเรือ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของหลิน ความนิ่งขรึมของ CEO จอมดุก็ละลายหายไปกลายเป็นชายหนุ่มที่ประหม่าที่สุดในโลก

   ภพจูงมือหลินเดินออกมาที่ระเบียงกว้างซึ่งมองเห็นสวนทุเรียนและทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา แสงจันทร์หลังฝนตกสว่างนวลตา และที่สำคัญคือกลิ่นดินกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ภพสั่งให้คนสวนเตรียมไว้เป็นพิเศษ

"ภพ นายพาฉันออกมาทำไมคะดึกๆ แบบนี้ ลมเย็นนะ เดี๋ยวคุณไม่สบาย" หลินเอ่ยถามพลางกระชับเสื้อคลุม แววตาของหลินยังมีความกังวลเล็กๆ หลงเหลืออยู่

   ภพหยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากับหลิน ภพจับมือเรียวทั้งสองข้างขึ้นมาจุมพิตแผ่วเบา

"หลินครับ วันนี้ผมทำให้คุณต้องกลัว ผมขอโทษนะที่ปกป้องคุณได้ไม่ดีพอในตอนแรก"

"ไม่เลยค่ะภพ แค่คุณกลับมาหาหลินอย่างปลอดภัย หลินก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว" ภพยิ้มละมุน แววตาของภพที่เคยดุดันใส่ลูกน้อง บัดนี้กลับหวานเชื่อมจนคนมองแทบละลาย ภพค่อยๆ ล้วงกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าหลินอย่างมั่นคง

"หลิน ผมเป็นคนสวนที่ดุ เป็นประธานที่บ้างาน และเป็นผู้ชายที่โรแมนติกไม่ค่อยเป็น" ภพเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย 

"แต่ผมรู้แค่ว่า ตั้งแต่วันแรกที่มีคุณเข้ามาในชีวิต ผมก็ไม่เคยอยากตื่นมาเห็นใครคนอื่นข้างหมอนอีกเลย นอกจากคุณ" ภพสบตาหลินด้วยความซื่อสัตย์ 

"แต่งงานกับผมนะหลิน ให้ผมได้เป็นคนดุที่คอยปกป้องคุณ และเป็นคนรักที่อ้อนคุณไปตลอดชีวิต" หลินยืนนิ่ง น้ำตาแห่งความตื้นตันคลอเบ้า หลินพยักหน้าช้าๆพร้อมรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในชีวิต 

"ค่ะภพ หลินจะแต่งงานกับคุณ ยัยตัวแสบคนนี้จะอยู่กวนใจคุณไปตลอดกาลเลย" ภพสวมแหวนเพชรน้ำงามลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของหลินอย่างบรรจง ก่อนจะลุกขึ้นรวบตัวหลินเข้ามากอดจนจมอก ภพหมุนตัวหลินไปรอบๆ ท่ามกลางเสียงปรบมือเชียร์ของพ่อแม่และนนนี่ที่แอบยืนดูอยู่ห่างๆ

"รักนะครับ คุณนายสิริวัฒนาของผม" ภพกระซิบชิดใบหู

"รักเหมือนกันค่ะ ท่านประธานจอมดุของหลิน"

   บรรยากาศคืนนั้นอบอวลไปด้วยความหวานที่ยิ่งกว่าน้ำผึ้ง ทิ้งเรื่องราวร้ายๆ ไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงอนาคตที่ทั้งคู่จะร่วมสร้างไปด้วยกันอย่างมีความสุข

เช้าวันต่อมา

   บรรยากาศในห้องรับรองพิเศษของคฤหาสน์สิริวัฒนาดูจะกดดันเล็กน้อย เมื่อชายผู้ทรงอิทธิพลสองรุ่นมานั่งเผชิญหน้ากัน ท่านเดช พ่อของหลิน นั่งตัวตรงในชุดสูทเนี้ยบกริบ วางมาดนักธุรกิจผู้สุขุมลุ่มลึก ส่วน พ่อของภพ นั่งกอดอกในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน ท่าทางดิบเถื่อนดุดันตามสไตล์เจ้าของสวนผู้กุมอำนาจมืดในพื้นที่

   ภพและหลินนั่งอยู่ข้างๆกันทั้งคู่ลอบมองหน้ากันพลางกลืนน้ำลาย เพราะบรรยากาศมันเหมือนการเจรจาการค้าระดับชาติที่พร้อมจะแตกหักได้ทุกเมื่อ

"เรื่องวันแต่งงาน ผมตามใจฝ่ายหญิงนะ" พ่อของภพเปิดประเด็นเสียงเข้มพลางกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ 

"แต่เรื่อง สินสอด ผมว่าเรามาคุยกันให้จบตรงนี้ดีกว่า ท่านเดชอยากได้เท่าไหร่ว่ามา ผมไม่อยากให้ลูกสะใภ้ผมเดินเข้าบ้านแบบเสียหน้า" ท่านเดชขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองฝ่ายตรงข้ามอย่างนิ่งขรึม 

"ธุรกิจของผมตอนนี้ก็ฟื้นตัวกลับมามั่นคงแล้ว เงินทองผมไม่ได้ขัดสน แต่ลูกสาวผมทั้งคนผมเลี้ยงมาด้วยเจียระไนอย่างดี จะให้ยกให้ง่ายๆ มันก็กระไรอยู่"

"แล้วท่านจะเอาอะไร ที่ดินไหม หรือจะเอาหุ้นสิริวัฒนาเอ็มไพร์สักสิบเปอร์เซ็นต์" พ่อภพถามพลางเลิกคิ้วแบบนักเลงใจถึง

"เงินน่ะผมไม่เอาหรอก แต่ผมอยากได้ ความมั่นใจ ท่านมีอะไรมาประกันว่าลูกชายท่านจะไม่ดุใส่ลูกสาวผมเหมือนที่ท่านทำหน้ายักษ์ใส่ผมอยู่ตอนนนี้" ท่านเดชเอ่ยเสียงเรียบ พ่อของภพชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะก้องห้อง 

"ฮ่าๆ ท่านเดช ท่านนี่มันนักธุรกิจจริงๆ เล่นแง่กับผมเหรอ เอาอย่างนี้ สินสอดทองหมั้นผมจัดเต็มตามธรรมเนียม แต่ผมจะแถมสัญญาใจถ้าไอ้ภพมันทำยัยหลินเสียใจแม้แต่นิดเดียว ผมจะยกสวนทุเรียนทั้งหมดให้เป็นชื่อหนูหลินทันที ดีไหม" ท่านเดชยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ 

"นั่นก็ยุติธรรมดีแต่ผมขอเพิ่มอีกข้อ ผมขอ สิทธิขาด ให้ลูกสาวผมเป็นคนถือกระเป๋าตังค์ไอ้ลูกชายท่านแต่เพียงผู้เดียว ถ้าท่านตกลง ผมก็ไม่มีอะไรติดใจ" พ่อภพหันไปมองหน้าลูกชายที่นั่งหน้าเหวอ ก่อนจะหันกลับมาพยักหน้าให้ท่านเดช 

"ตกลง ฮ่าๆ ท่านนี่ร้ายจริงๆว่ะ ลูกสาวท่านได้เชื้อพ่อมาเต็มๆสินะ ถึงได้สยบเสืออย่างไอ้ภพได้อยู่หมัด"

   บรรยากาศที่เคยมาคุพลันเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ท่านเดชยอมอ่อนข้อให้ในที่สุดเมื่อเห็นถึงความจริงใจและความถึงลูกถึงคนของครอบครัวภพ

"เอาล่ะ งั้นเรามาคุยเรื่องเมนูอาหารในงานดีกว่า ผมอยากได้ทุเรียนเกรดส่งออกของท่านมาตั้งในงานด้วยนะ" ท่านเดชเอ่ยปนยิ้ม

"ได้เลยท่านเดช ผมจะคัดลูกที่แพงที่สุด หอมที่สุดมาให้กินจนอิ่มไปเลย" พ่อภพตบบ่าท่านเดชดังปึก เป็นอันว่าดีลลับครั้งนี้จบลงด้วยความชื่นมื่นของทั้งสองครอบครัว

วันที่รอคอย....

   แสงไฟนับพันดวงในคฤหาสน์สิริวัฒนาถูกเนรมิตให้สว่างไสวราวกับทางช้างเผือก แต่ที่สว่างยิ่งกว่าคือรัศมีของเจ้าสาวในค่ำคืนนี้

เมื่อประตูบานยักษ์ถูกเปิดออก บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ หลินปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวสีขาวงาช้างที่สั่งตัดพิเศษจากดีไซเนอร์ชื่อดัง ตัวชุดเข้ารูปเน้นสัดส่วนที่สง่างาม ประดับด้วยงานปักคริสตัลระยิบระยับที่ล้อกับแสงไฟทุกจังหวะการเดิน ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว (Veil) ยาวระพื้นส่งให้หลินดูราวกับเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย แขกเหรื่อนับร้อยที่มาร่วมงาน ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจระดับประเทศหรือนักการเมืองชื่อดัง ต่างตกตะลึงในความงามที่ดู หรูและแพง อย่างไร้ที่ติ หลินในคืนนี้สวยสะกดใจจนไม่มีใครสามารถละสายตาได้เลย

ภพ ที่ยืนรออยู่บนเวทีในชุดสูทสากลสีดำเนี๊ยบกริบ ถึงกับยืนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจของประธานหนุ่มจอมดุเต้นรัวจนแทบผิดจังหวะ แววตาที่เคยคมกริบแข็งกร้าว บัดนี้กลับสั่นไหวและเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ ภพแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้หญิงที่สวยสง่าขนาดนี้กำลังจะมาเป็น คู่ชีวิต ของภพอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

  เมื่อหลินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ภพยื่นมือที่สั่นน้อยๆ ออกไปรับมือของหลินมากุมไว้ ภพกระซิบที่ข้างหูของหลินเบาๆพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

"คืนนี้คุณสวยที่สุด สวยจนผมแทบหยุดหายใจเลยนะหลิน"

"ก็หลินอยากเป็นเจ้าสาวที่ทำให้คุณภูมิใจที่สุดไงคะภพ" หลินยิ้มหวานตอบด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ

   ท่ามกลางสายตาชื่นชมของผู้คนมากมาย ภพจุมพิตลงบนหลังมือของเจ้าสาวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะพาเธอเดินเข้าสู่พิธีการสำคัญ บรรยากาศแห่งความรักโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ ความเหนื่อยล้าและอุปสรรคที่ผ่านมาถูกลบเลือนด้วยรอยยิ้มของกันและกันในค่ำคืนที่แสนพิเศษนี้