20 บทเรียนราคาแพง

   ความรู้สึกของภพในตอนนี้ เหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในเหวที่มองไม่เห็นก้นบ่อ และคนที่ผลักเขาก็คือคนที่เขาเคยสาบานว่าจะกอดคอกันขึ้นไปสู่จุดสูงสุด มันเป็นความรู้สึก "เคว้งคว้าง" ที่รุนแรงกว่าตอนที่เขาถูกพ่อไล่ออกจากบ้านหลายเท่า

พนั่งนิ่งอยู่ในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงไฟจากตึกสูงข้างนอกส่องเข้ามาเห็นเงาของเขาที่ดูโดดเดี่ยวเกินกว่าจะบรรยาย เขาหยิบนาฬิกาข้อมือราคาถูกที่เคยซื้อใส่เล่นกับนนนี่สมัยเริ่มตั้งตัวขึ้นมาดู... นาฬิกาเรือนนี้มันยังเดินอยู่ แต่ "เวลา" ของความเป็นเพื่อนมันหยุดลงแล้ว

“มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะนนนี่” ภพพึมพำกับความเงียบ เสียงของภพสั่นพร่าเกินกว่าจะควบคุมได้ มันไม่ใช่แค่ความโกรธที่บริษัทกำลังจะสั่นคลอน แต่มันคือ ความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกทำลายโลกใบที่ปลอดภัยที่สุดลงกับมือ ภพเคยคิดว่าโลกธุรกิจคือสนามรบที่ทุกคนพร้อมจะหักหลังกัน แต่ตัวของภพเองกลับเชื่อมั่นมาตลอดว่านนนี่คือเขตปลอดกระสุนคือพื้นที่เดียวที่เขาไม่ต้องสวมหน้ากาก ไม่ต้องระแวงว่าจะถูกแทงข้างหลัง

   ความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกุมใจของภพเองรู้สึกผิดที่ตัวเองร่ำรวยขึ้นแต่กลับไม่รู้เลยว่าแม่เพื่อนรักกำลังจะตาย ภพโทษตัวเองที่มัวแต่บ้าอำนาจ บ้าการเอาชนะพ่อ จนลืมมองคนข้างกายให้ลึกถึงหัวใจ

"ถ้ากูใส่ใจมึงมากกว่านี้.ถ้ากูรู้เร็วกว่านี้ พ่อกูคงไม่มีโอกาสใช้ความกตัญญูของมึงมาเป็นอาวุธฆ่ากู" ภพคิดพลางกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าไปในฝ่ามือ

   บทเรียนราคาแพงมันคือบทเรียนที่สอนให้ภพรู้ว่าเงินซื้อความภักดีไม่ได้ แต่อำนาจของความจำเป็นนั้นซื้อมนุษย์ได้ทุกคนแม้แต่คนที่ดีที่สุด ภพเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้ว่า พ่อของเขาไม่ได้แค่ต้องการฮุบบริษัท แต่พ่อต้องการทำลายความเชื่อมั่นในความเป็นมนุษย์ของเขาให้ย่อยยับ พ่อต้องการให้เขากลายเป็นคนโดดเดี่ยว เย็นชา และไม่เชื่อใจใครเพื่อจะได้ขึ้นมาอยู่บนจุดสูงสุดในแบบที่พ่อเป็น

   ภพปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบเชียบในความมืด เขาไม่ได้ร้องไห้ให้บริษัทที่กำลังจะหลุดมือไป แต่เขาร้องไห้ให้ ไอ้ภพและไอ้นนนี่ สองเด็กหนุ่มที่เคยนั่งกินบะหมี่ถ้วยเดียวกันในห้องเช่าแคบๆ คนสองคนที่เคยสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งกัน

"มึงได้ชีวิตแม่คืนไป แต่มึงได้ฆ่ามิตรภาพที่กูมีให้มึงไปจนหมดสิ้นแล้วนะเพื่อน" ภพซบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน ความเข้มแข็งที่เคยสั่งสมมาทลายลงจนหมดสิ้น บทเรียนครั้งนี้มันแพงเกินไป แพงจนภพเองไม่แน่ใจว่า หลังจากนี้ภพจะยังกล้าเปิดใจให้ใครเข้ามาเป็น เพื่อน ได้อีกไหมในชีวิตนี้

   คืนสุดท้ายก่อนการตัดสินชะตา บรรยากาศในบ้านพักหลังสวนสิริวัฒนาเงียบงันราวกับถูกทิ้งร้าง ภพยืนอยู่ที่ระเบียง มองออกไปเห็นแสงไฟรำไรจากคาเฟ่ที่ภพ หลิน และนนนี่ เคยช่วยกันตอกตะปูแผ่นแรก ทุกตารางนิ้วที่ภพมองเห็นคือหยาดเหงื่อที่ภพสู้มาตั้งแต่ตอนที่เป็นเพียงคนงานเข็นผัก แต่ในวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างที่ภพรักกำลังจะถูกพรากไปในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยคนในชุดสูทที่ตัดสินชีวิตคนด้วยตัวเลข ภพทอดสายตามองไปที่คาเฟ่ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ความกดดันมหาศาลบีบคั้นหัวใจภพจนแทบหายใจไม่ออก พรุ่งนี้คือวันที่พ่อของภพจะปิดเกม วันที่เสียงฝีเท้าของผู้บริหารจะเหยียบย่ำลงบนความฝันของเขา

"พรุ่งนี้แล้วสินะ" ภพพึมพำกับสายลมนิ้วมือของเขาขยับไปสัมผัสโลโก้บริษัทบนนามบัตรที่วางอยู่ใกล้ๆรอยพิมพ์นูนที่ภพภาคภูมิใจ บัดนี้มันดูเหมือนจะเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่า ภพหลับตาลงภาพของนนนี่ที่เคยนั่งข้างๆ คอยกวนประสาทและให้กำลังใจกลับซ้อนทับเข้ามา ยิ่งทำให้ความเสียใจทวีคูณพรุ่งนี้ภพต้องไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่จะปลดเขา โดยที่มีข้อมูลลับและจุดอ่อนของภพที่นนนี่ส่งต่อให้พ่อเป็นอาวุธสังหาร

"ถ้าผมถูกปลด สวนแห่งนี้จะเป็นยังไง พ่อจะเปลี่ยนมันเป็นแค่เครื่องจักรผลิตเงิน ท่านจะทำลายจิตวิญญาณของทุกคนที่นี่ผมปกป้องมันไว้ไม่ได้เลยเหรอหลิน" ภพหันไปถามหลินที่เดินเข้ามาหยุดยืนข้างๆ น้ำเสียงของภพสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันคือความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุด เพราะภพไม่ได้แพ้เพราะความอ่อนแอ แต่ภพแพ้เพราะ ความเชื่อใจ

   หลินมองใบหน้าด้านข้างของภพที่ดูซูบเซาและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หลินเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่กำแน่นอยู่บนราวระเบียง 

"ภพ ตำแหน่ง CEO มันอาจจะเป็นแค่หัวโขนที่พ่อนายอยากได้ไป แต่นายรู้ไหมว่าอะไรที่พ่อนายไม่มีวันแย่งไปได้" ภพหันมาสบตาหลินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

"หัวใจของคนงานที่นี่ ความรักของลูกค้า และความจริงที่นายสร้างมันมาจากศูนย์" หลินบีบมือภพแน่นขึ้น "ต่อให้พรุ่งนี้เขาปลดนายออกจากตำแหน่งได้ แต่นายก็ยังเป็นเจ้าของสวนแห่งนี้ในหัวใจของทุกคนอยู่ดี อย่าให้เขาเห็นว่านายล้มสิภพ ถ้านายยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เข้าห้องประชุม พ่อก็นะชนะนายโดยไม่ต้องออกแรงเลยนะ" ภพมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลิน แสงสะท้อนจากดวงดาวในตาของหลินทำให้ภพรู้สึกถึงกำลังใจเฮือกสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่

   ความกดดันยังคงอยู่ ความเสียใจยังไม่จางหายแต่ภพสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับยืดตัวขึ้นตรงอีกครั้ง แม้ข้างในจะแหลกสลายเพียงใด แต่ในฐานะลูกชายของประธานใหญ่ และในฐานะคนที่สร้างสวนสิริวัฒนาขึ้นมา ภพจะไม่ออกไปในฐานะผู้แพ้

"ขอบคุณนะหลิน พรุ่งนี้ผมจะไปสบตาพ่อ และทำให้ท่านเห็นว่า ต่อให้ท่านแย่งบริษัทไปได้ แต่ท่านไม่มีวันชนะใจลูกชายคนนี้ได้เลย"

   ในคืนที่มืดมิดที่สุดภพเริ่มตระหนักว่าบทเรียนนี้อาจจะไม่ใช่การพังทลายของทุกสิ่ง แต่มันคือการ "คัดกรอง" คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตให้เหลือเพียงไม่กี่คน และคนที่ยืนอยู่ข้างเขาตอนนี้คือเหตุผลเดียวที่ภพเองจะไม่มีวันยอมแพ้

   ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ หลินขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่หลินมองว่าเป็นดั่งภูเขาที่เคยแข็งแกร่ง แต่วันนี้กลับดูสั่นคลอนและเปราะบางเหลือเกิน หลินไม่สนว่าพรุ่งนี้โลกธุรกิจของเขาจะพังทลายลงหรือไม่ สิ่งเดียวที่หลินสนใจอยู่ตอนนี้คือผู้ชายที่ชื่อ ภที่อยู่ตรงหน้าตัวของหลินตอนนี้

   หลินเอื้อมมือไปกุมมือหนาของภพที่เคยวางนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรง หลินสอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วของเภพบีบเน้นย้ำเพื่อให้ภพรับรู้ถึงไออุ่นที่ยังคงมีอยู่จริง

“ภพ นายฟังฉันนะ ตำแหน่งหรือบริษัทนั่น มันอาจจะสำคัญ แต่รอยยิ้มของนายสำคัญกว่าสำหรับฉันพรุ่งนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นายจะไม่มีวันเดินเข้าไปในห้องนั่นเพียงลำพัง” เสียงของหลินนุ่มนวลแต่หนักแน่น ภพค่อยๆ หันมาสบตาหลินแววตาของภพที่เคยเต็มไปด้วยความสับสนและรอยร้าวเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของหลิน

“นายไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนี้จำไว้ นายมีฉัน มีคุณพ่อ มีคนงานที่นี่ทุกคนที่พร้อมจะสู้ไปกับนาย นนนี่อาจจะเลือกทางของภพ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะทิ้งนายไปนี่คะ” หลินย้ำคำนั้นช้าๆ ในวินาทีนั้น ภพรู้สึกเหมือนลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ภพมองดูผู้หญิงที่อยู่ข้างกาย คนที่ภพเคยปรามาสว่าเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ แต่ในวันที่ภพแหลกสลายที่สุดหลินกลับเป็นคนเดียวที่โอบกอดเศษเสี้ยวของภพเอาไว้

  หลินค่อยๆโน้มตัวเข้าไปหาซบศีรษะลงบนไหล่กว้างของภพอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของหลินเองและความอบอุ่นที่แนบชิดทำให้กำแพงความเครียดในใจของภพพังทลายลง ภพหลับตาลงซบหน้าลงกับกลุ่มผมของหลินอย่างโหยหา ภพบีบมือหลินตอบแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือไป แสงสว่างสุดท้ายในชีวิตจะหายไป

“ขอบคุณนะหลิน ขอบคุณจริงๆ ถ้าไม่มีคุณผมไม่รู้เลยว่าผมจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ต่อในวันพรุ่งนี้”

“ฉันจะอยู่ตรงนี้ ข้างๆนายแบบนี้แหละไม่ไปไหนทั้งนั้น”

   คืนที่เหน็บหนาวและเต็มไปด้วยความกดดัน กลับกลายเป็นคืนที่อบอุ่นที่สุดในความรู้สึกของภพความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังยังคงอยู่ แต่ตอนนี้ภพรู้แล้วว่าภพมีเหตุผลที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมที่จะต้องยืนหยัดขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นพ่อแต่เพื่อปกป้องผู้หญิงที่รักและเชื่อมั่นในตัวของภพคนนี้