23 เรื่องของเรื่อง

 พริบตาที่ความหวานกำลังอบอวลจนเกือบจะลืมโลกภายนอก เสียงเคาะประตูที่จังหวะพอดิบพอดีก็ดังขึ้นเบาๆแต่สม่ำเสมอตามด้วยเสียงอินเตอร์คอมที่ขัดจังหวะทุกอย่างให้หยุดชะงัก

“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน” หลินรีบผละออกจากไหล่ภพแล้วจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ส่วนภพกระแอมไอแก้เขินหนึ่งทีพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็น CEO ผู้เคร่งขรึมเหมือนเดิม ทั้งที่หูยังแดงก่ำ

“เชิญครับ” ภพตอบเสียงเรียบ เลขาสาวหน้าห้องเดินเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ เลขาสาวแอบเหลือบเห็นความประหม่าของทั้งคู่แต่ก็ทำเป็นไม่เห็นตามมารยาทพนักงานมืออาชีพ

“ขอประทานโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะคะท่านประธาน พอดีคุณนนนี่ติดต่อมาจากโรงงานแปรรูปค่ะ แจ้งว่ายอดสั่งซื้อล็อตแรกที่เตรียมส่งออกไปญี่ปุ่นถูกสั่งจองล่วงหน้าจนสินค้าไม่พอขายแล้วค่ะ นนนี่บอกว่าอยากให้ท่านประธานช่วยตัดสินใจเรื่องการเพิ่มกะการผลิตด่วน” ภพขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตานักธุรกิจกลับมาทำงานทันที 

“ไม่พอขายงั้นเหรอ นี่ขนาดเราเพิ่งเปิดตัวได้ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ” ภพขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตานักธุรกิจกลับมาทำงานทันที 

“ใช่ค่ะ และคุณนนนี่ยังฝากข้อความมาอีกประโยคหนึ่งด้วยค่ะ” เลขาสาวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“เขาบอกว่า ถ้าท่านประธานยุ่งอยู่กับการดูแลหัวใจใครบางคนอยู่ ก็ให้ช่วยพักไว้ก่อน เพราะตอนนี้ทองกำลังไหลเข้าบริษัทจนโกดังจะระเบิดแล้ว ค่ะ” เลขาสาวเว้นจังหวะเล็กน้อยด้วยสีหน้าปั้นยาก ภพถึงกับหลุดยิ้มส่ายหัวให้กับความปากดีของเพื่อนรัก ส่วนหลินก้มหน้าซ่อนยิ้มเขินๆ พลางหยิบเอกสารขึ้นมาทำเป็นอ่านดู

“ขอบคุณมากครับ เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง ดูท่าทาง งานเลี้ยงฉลองคืนนี้อาจจะต้องเลื่อนไปก่อนแล้วล่ะคุณหนู เพราะเพื่อนรักของคุณหนูหาเรื่องงานมาให้ผมปวดหัวอีกแล้ว” ภพบอกเลขา ก่อนจะหันมามองหลินด้วยสายตาที่มีเลศนัย

“ไปทำงานเถอะค่ะท่านประธาน เรื่องหวานๆ น่ะเอาไว้หลังเลิกงานก็ได้ ฉันไม่หนีไปไหนแน่นอน” หลินหัวเราะร่วน

“อ๋อมีอีกเรื่องนะคะ พอดีทางเราจะมีนักศึกษามาฝึกงานใหม่ อ๋อจะมาฝึกงานเป็นสาวขา 1คน จัดซื้อ 1 คน บัญชี 2 คน” เลขาสาวรายงานออกมา

“โอเค จัดการเรื่องเอกสารให้พร้อมก็พอ” ภพพูดออกมาด้วยท่าทางที่ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก 

“งั้นเดี๋ยวฉันไปทำงานก่อนนะ” หลินพูดจบก็เดินออกไปทันที

เช้าวันต่อมา

   บรรยากาศในห้องประชุมเช้านี้ดูขรึมขลังกว่าปกติ เมื่อร่างสูงของภพเดินเข้ามาในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ภพไม่ได้พกสมุดจด แต่ถือเพียงแท็บเล็ตเครื่องเดียวที่อัดแน่นไปด้วยตัวเลขสถิติ ภพวางมันลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังเฉียบขาด ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มนักศึกษาฝึกงานทั้ง 4 คนที่นั่งตัวลีบ

"คุณหลินติดประชุมใหญ่ ผมมีเวลาให้พวกคุณแค่ 15 นาที ผมไม่สนว่าพวกคุณจะเรียนจบจากที่ไหน แต่ที่ สิริวัฒนา เอ็มไพร์ เราต้องการคนที่ทำงานเป็น ไม่ใช่คนที่มานั่งรอรับคำสั่งไปวันๆ" ภพเอ่ยเสียงเย็น ความดุดันและรัศมีอำนาจของภพทำให้นักศึกษาชายคนเดียวในกลุ่มรีบจดบันทึกยิบยับ ขณะที่นักศึกษาสาวอีกสองคนก้มหน้าหลบสายตา มีเพียง ฟ้า นักศึกษาสาวที่บุคลิกดูดีที่สุดในกลุ่มที่นั่งนิ่ง วางตัวสุภาพเรียบร้อย เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางจ้องมองภพด้วยสายตาชื่นชมในความเก่งกาจและรูปลักษณ์ที่ดูภูมิฐานของเขา แต่ฟ้าเองก็เก็บอาการเก่งพอที่จะไม่ให้ภพจับสังเกตได้

   เมื่อการบรีฟงานจบลงอย่างรวดเร็วและดุเดือด ภพก็เดินออกจากห้องไปทันทีเพื่อจัดการภารกิจของภพต่อ

ณ ห้องน้ำหญิง ชั้นบริหาร

   ทันทีที่ลับตาภพและประตูห้องน้ำปิดลง ฟ้าที่เคยดูเรียบร้อยก็รีบหันไปคว้าแขนเพื่อนสาวอีกสองคนทันทีด้วยอาการตื่นเต้นจนเก็บไว้ไม่มิด

"พวกมึง เห็นสายตาท่านประธานเมื่อกี้ป่ะ ดุมากแต่แบบ หล่อวัวตายควายล้มคนอะไรวะ ยิ่งดุดันยิ่งดูรวย รัศมี CEO แผ่กระจายจนกูแทบหยุดหายใจ" ฟ้ากระซิบเสียงดังพลางตบแก้มตัวเองเบาๆ

"เบาๆ หน่อยยัยฟ้าแต่กูก็เห็นด้วยนะ งานดีจริงไรจริง สมแล้วที่คนเขาแย่งกันอยากเข้าหา" เพื่อนคนหนึ่งรีบเตือนพลางเช็คประตูห้องน้ำ

"เนี่ยแหละสเปกในฝันกูเลย เก่ง รวย ดุ ถ้าได้คนแบบนี้เป็นแฟนนะ กูจะยอมตั้งใจฝึกงานไม่ไปไหนเลยมึงเอ๊ย แต่เสียดายว่ะคุณหลินเค้าจองไว้แล้ว แถมดูท่าจะหวงก้างน่าดู" ฟ้าพูดต่อพลางเช็คเมคอัพในกระจก

"แหม แค่แอบมองแอบเม้าท์ก็พอแล้วมึง อย่าหาทำ เดี๋ยวโดนคุณหลินเขี่ยกระเด็นออกนอกบริษัทหรอก" เพื่อนอีกคนเตือนขำๆ

ในขณะที่พวกเธอกำลังเม้าท์มอยกันอย่างเมามัน

แกร๊ก

   เสียงเปิดประตูห้องน้ำห้องด้านในสุดดังขึ้น ทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัวและเงียบกริบทันที เมื่อคนที่เดินออกมาคือ หลินที่เพิ่งคุยกับลูกค้าเสร็จและแวะเข้ามาจัดการธุระส่วนตัวพอดิบพอดี หลินเดินไปที่อ่างล้างหน้า ล้างมืออย่างใจเย็นพลางเหลือบมองเด็กฝึกงานทั้งสามผ่านกระจกด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ออกว่าคิดอะไร

"คุยเรื่องโปรเจกต์กันอยู่เหรอคะ ดีค่ะ ขยันเม้าท์เรื่องงาน เอ๊ย เรื่องท่านประธานกันแบบนี้ หวังว่าตอนส่งรายงานสรุปพรุ่งนี้ งานจะออกมา หล่อ เหมือนคนสั่งนะคะ" หลินเอ่ยถามเสียงเรียบแต่ทำเอาคนฟังเสียวสันหลังวาบ พูดจบหลินก็หยิบทิชชูมาซับมือช้าๆก่อนจะเดินนิ่งๆ ออกไป ทิ้งให้ฟ้าและเพื่อนๆ ยืนหน้าถอดสีประหนึ่งวิญญาณออกจากร่าง บัดนี้พวกเธอรู้แล้วว่า ความดุดัน ของภพที่ว่าน่ากลัวแล้ว ยังไม่เท่า ความนิ่ง ของสตรีที่กุมหัวใจท่านประธานเลยสักนิด

   บรรยากาศในห้องน้ำกลับมาคึดคักอีกครั้งทันทีที่เสียงฝีเท้าของหลินลับหายไป ฟ้าหันไปสบตากับเพื่อนอีกสองคน แทนที่จะเข็ดขยาดเธอกลับขยับรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยมากกว่าเดิม

"อะไรจะหวงเวอร์ขนาดนั้นวะ ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อยไม่ใช่เหรอ" เพื่อนสาวคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาพลางพ่นลมหายใจทิ้ง 

"ทำตัวเป็นเจ้าของประหนึ่งจดทะเบียนสมรสแล้วงั้นแหละ"

"ไม่รู้ดิ แต่ท่าจะเป็นจงอางหวงไข่แฮะ แต่ก็นะหวงแบบนี้สิค่อยน่าสนใจหน่อย" ฟ้าพูดพลางหยิบลิปสติกขึ้นมาเติมที่ริมฝีปาก สายตาที่มองตัวเองในกระจกดูท้าทายขึ้นอย่างปิดไม่มิดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากออกมา เป็นยิ้มที่เพื่อนๆเห็นแล้วต้องรีบเตือนด้วยความกังวล

"อย่ายุ่งเลยฟ้า เดี๋ยวเรื่องมันจะไปกันใหญ่นะแก นั่นน่ะระดับเจ้าของบริษัทนะมึง ถ้าเขาเล่นแกกลับ หรือพี่หลินเอาเรื่อง แกจะฝึกงานไม่จบเอา" เพื่อนคนเดิมรีบคว้าแขนของฟ้าไว้

"โอ๊ย แกก็คิดมาก ฉันก็แค่อยากรู้ว่าผู้ชายระดับนั้น จะ หลุดบ้างไหมเวลาเจอของใหม่ๆ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้จะไปแย่งแบบโต้งๆ ซะหน่อย แค่ขยันทำงานให้ท่านประธานเห็นหน้าบ่อยๆ มันผิดตรงไหนล่ะ" ฟ้าสะบัดแขนเบาๆพร้อมกับเก็บลิปสติกเข้ากระเป๋า เช็กความเป๊ะของเครื่องหน้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินนำเพื่อนๆออกจากห้องน้ำด้วยความมั่นใจ

ณ ห้องทำงานของภพ

   ภพกำลังนั่งนิ่งดูสรุปงบประมาณประจำเดือน แต่ในใจกลับนึกถึงจังหวะเมื่อครู่ที่หลินเดินเข้าไปในห้องประชุม ภพแอบขำในใจที่เห็นอาการ ประกาศอาณาเขต ของคนรัก

ก๊อก ก๊อก

   เสียงเคาะประตูคราวนี้ดูแผ่วเบาและจงใจกว่าปกติ ภพขมวดคิ้วเล็กน้อย 

“เชิญครับ” ประตูเปิดออก เป็น ฟ้า ที่เดินเข้ามาพร้อมกับปึกเอกสาร แต่ฟ้าไม่ได้เดินดุ่มๆเข้ามาเหมือนเด็กฝึกงานคนอื่น แต่เดินด้วยท่วงท่าที่ดูอ่อนช้อยและตั้งใจจัดระเบียบร่างกายมาอย่างดี

"ขอโทษที่มารบกวนเวลาส่วนตัวค่ะท่านประธาน" ฟ้าเอ่ยด้วยเสียงที่นุ่มนวลกว่าตอนอยู่ในห้องประชุม 

"พอดีฟ้ามีจุดสงสัยในโปรเจกต์ที่ท่านประธานบรีฟเมื่อเช้า อยากจะขอคำชี้แนะเพิ่มเติม เพราะฟ้าอยากให้งานออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อบริษัท ค่ะ" ฟ้าจงใจเน้นคำว่าเพื่อบริษัท พร้อมกับวางเอกสารลงบนโต๊ะ ในระยะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกับมือของภพ ภพเงยหน้าขึ้นมองนักศึกษาสาวตรงหน้า แววตาของเขายังคงนิ่งสงบจนเดาใจไม่ออก 

"วางไว้ตรงนั้นแหละครับคุณฟ้า มีตรงไหนไม่เข้าใจก็จดไว้ เดี๋ยวผมจะให้เลขาสรุปส่งกลับไปให้"

"แต่ฟ้ารู้สึกว่าถ้าได้อธิบายด้วยตัวเอง ท่านประธานน่าจะเห็นภาพชัดกว่านะคะ" ฟ้ายังคงไม่ละความพยายาม พร้อมกับโน้มตัวลงเล็กลงคล้ายจะชี้จุดในเอกสาร

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเปิดประตูโดยไม่ต้องขออนุญาตก็ดังขึ้น

"ภพคะ อ้าว ยังไม่ว่างเหรอ" หลินเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มงานในมือ สายตาของหลินพุ่งตรงไปที่ระยะห่างระหว่างภพกับนักศึกษาสาวคนนั้นทันที มุมปากของหลินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ภพรู้ดีว่า พายุลูกใหญ่กำลังจะมา

   บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางพลันเย็นเยียบลงจนสัมผัสได้ ภพที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานยักษ์รับรู้ได้ถึงกระแสไฟที่สปาร์กกันกลางอากาศระหว่างผู้หญิงสองคน แต่ภพยังคงเลือกที่จะนิ่งเพื่อดูว่าสถานการณ์จะไปทางไหน

   ฟ้ายืดตัวขึ้นช้าๆ รอยยิ้มที่มุมปากยังไม่จางหายไปพร้อมกับหันไปสบตากับหลินตรงๆ แววตาแฝงความท้าทายเล็กน้อยตามประสาคนอยากลองดี แต่คำพูดที่ออกมากลับนอบน้อมประหนึ่งลูกศิษย์ที่เคารพอาจารย์

"อ้าว พี่หลินมาพอดีเลยค่ะ ฟ้ากำลังขอคำปรึกษาจากท่านประธานเรื่องกลยุทธ์การตลาดตัวใหม่ เพราะฟ้าเห็นว่าจุดนี้มันสำคัญมาก เลยคิดว่าถ้าได้คุยกับท่านประธานโดยตรง งานน่าจะออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด คุณหลินอย่าเพิ่งดุฟ้าที่ข้ามหน้าข้ามตานะคะ ฟ้าแค่ หวังดี กับบริษัทจริงๆค่ะ"

   หลินรับฟังคำพูดนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย หลินไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวให้เสียกิริยา แต่ก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหยุดข้างๆ ภพมือเรียววางลงบนพนักเก้าอี้ของชายหนุ่มอย่างสง่างาม

"พี่ไม่ดุหรอกค่ะน้องฟ้า ความกระตือรือร้นเป็นเรื่องดีแต่คนเป็นผู้บริหารที่ดี เขาไม่ได้ดูแค่ความขยันนะคะ เขาดูเรื่อง ลำดับความสำคัญ และ มารยาทในการใช้เวลา ด้วย พี่เชื่อว่าเอกสารที่น้องฟ้าเตรียมมา ภพเขาสามารถอ่านและเข้าใจได้ใน 3 นาทีโดยไม่ต้องให้อธิบายซ้ำ จริงไหมคะภพ" หลินเอ่ยเสียงนุ่มแต่หนักแน่น พร้อมกับหันไปเลิกคิ้วถามภพ แววตาบ่งบอกชัดเจนว่า 'ถ้าตอบไม่เข้าหู เตรียมตัวตาย' ภพกระแอมไอเบาๆ พร้อมกับปิดแฟ้มเอกสารลงทันที 

"จริงครับ คุณฟ้าวางเอกสารไว้เถอะ ผมอ่านเข้าใจแล้ว อีกอย่างตอนนี้ผมมีนัดคุยธุระ สำคัญ กับคุณหลินต่อ รบกวนคุณฟ้ากลับไปเตรียมพรีเซนต์ของพรุ่งนี้ให้ดีจะดีกว่าครับ" ฟ้าหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเจอการตัดบทที่เด็ดขาดจากทั้งคู่ แต่ก็ยังรักษามารยาทไว้อย่างดีเยี่ยม ฟ้าค้อมตัวลงเล็กน้อย 

"รับทราบค่ะท่านประธาน งั้นฟ้าขอตัวนะคะ คุณหลินคะ ฟ้าฝากคุณหลินช่วยดูด้วยนะคะ เผื่อว่าท่านประธานจะมองข้าม จุดเล็กๆ บางจุดที่ฟ้าตั้งใจใส่ลงไป" ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ฟ้าก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกะทิที่จงใจใส่มาเพื่อเรียกร้องความสนใจ

   ทันทีที่ประตูห้องปิดลง หลินก็กอดอกทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นดุดันจ้องมองภพ

 "จุดเล็กๆ ที่น้องเขาว่า หมายถึงกระดุมเสื้อที่เขาจงใจปลด หรือความตั้งใจที่เขาจะมาเบียดไหล่คุณกันแน่คะ ภพ" 

"ผมยังไม่ได้มองเลยสักจุดครับคุณหนู ตาผมมองแต่ตัวเลขกำไรขาดทุนจริงๆเชื่อผมสิ" ภพรีบยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ทันที