24 ชัดเจน

   หลังจากเหตุการณ์ ศึกสายตา ในห้องทำงาน ภพที่เคยรับมือกับวิกฤตหุ้นหมื่นล้านได้อย่างเยือกเย็น กลับพบว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับโจทย์ที่ยากที่สุดในชีวิต นั่นคือการทำยังไงให้หลินอยู่กับภพไปตลอดชีวิตในฐานะภรรยา

   เย็นวันนั้น ภพแอบขับรถไปหาพ่อกับแม่ที่คฤหาสน์โดยไม่ได้บอกหลิน หลินนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ท่าทางกระสับกระส่ายจนพ่อของเขาที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ถึงกับต้องวางมือ

"เป็นอะไรของแกภพ นั่งบิดไปบิดมาอย่างกับมีเข็มหมุดอยู่ใต้กางเกง" พ่อเอ่ยถามเสียงดุแต่แฝงความสงสัย 

"พ่อครับ คือ ถ้าเราอยากจะให้คนคนหนึ่งอยู่กับเราไปตลอด แบบไม่ใช่แค่ทำงานด้วยกัน แต่คือแบบ ตื่นมาก็เจอ กินข้าวก็เจอ พ่อทำยังไงครับ" ภพสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หน้าเริ่มแดงลามไปถึงหูถามขึ้น 

"โถ่ลูกชายแม่ นี่แกจะขอหนูหลินแต่งงานใช่ไหม" แม่ของภพที่เพิ่งเดินถือจานผลไม้เข้ามาถึงกับหลุดขำ

"มัน มันชัดขนาดนั้นเลยเหรอครับแม่ ผมไม่รู้จะเริ่มยังไง ผมลองเสิร์ช G****e ดูแล้ว บางคนบอกให้ใส่แหวนในเค้ก แต่ผมกลัวหลินติดคอ บางคนบอกให้จ้างโดรนแปลอักษร แต่ผมก็กลัวมันตกใส่หัวเขา" ภพเกาหัวแก้เขิน

"แกบริหารบริษัทหมื่นล้านได้ แต่เรื่องแค่นี้แกกลับโง่เซ่อจริงนะภพ" พ่อวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วมองหน้าลูกชาย 

"คนอย่างหนูหลิน เขาไม่ได้ต้องการโดรนหรือเค้กที่มียัดไส้แหวนหรอก เขาต้องการความมั่นใจว่าแกจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ของเขาอีก" พ่อของภพแค่นหัวเราะในลำคอ

"แล้วผมต้องทำยังไงครับพ่อ ต้องมีพิธีรีตองขนาดไหน" ภพถามอย่างซื่อๆคนที่วันๆอยู่แต่กับตัวเลขและสวนผลไม้อย่างเขา เรื่องโรแมนติกเรียกได้ว่าติดลบ

"ไม่ต้องปะสีปะสามากหรอกลูก แค่พาตาเดชมานั่งกินข้าว แล้วแกก็พูดออกไปตรงๆ ว่าอยากดูแลลูกสาวเขา สิ่งสำคัญไม่ใช่แผนการที่เลิศเลอ แต่คือ คำมั่นสัญญา ของลูกผู้ชาย" แม่เดินมาตบบ่าภพเบาๆ

"พูดตรงๆ เลยเหรอครับแม่ผมต้องพูดว่า แต่งงานกับผมเถอะครับ แค่นี้เลยเหรอ มันดูเหมือนผมสั่งงานเลขาเกินไปไหมครับ" ภพทำหน้าเหยเกถามออกมาตรงๆ

"ก็เออสิ แกมันคนสวนหัวแข็งจะไปทำเป็นพระเอกนิยายมันไม่เนียนหรอก เอาความเป็นแกนั่นแหละ จริงใจที่สุด" พ่อพยักหน้า ภพนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทุบโต๊ะเบาๆ เหมือนตัดสินใจได้ "โอเคครับ งั้นผมจะไปหาท่านเดชพรุ่งนี้ ผมจะไปขอลูกสาวเขาด้วยวิธีของผมเอง" ภพพูดขึ้น

"ระวังนะลูก อย่าไปขอกลางสวนทุเรียนล่ะ กลิ่นมันจะกลบความรักเอา" แม่ส่ายหัวอย่างเอ็นดู ภพยิ้มแห้งๆ ในใจเริ่มวางแผนการ ขอแต่งงานแบบฉบับภพ ที่น่าจะวุ่นวายและซื่อบื้อที่สุดเท่าที่ CEO คนหนึ่งจะทำได้

   ภพนั่งคุยกับพ่อแม่ไปสักพัก โดยพ่อแม่ได้ชวนคุยเรื่องที่ทำงาน เรื่องทั่วไป และเรื่องการบริหารงานเพราะพ่อของภพได้วางมือจากวงการนี้แล้ว

ครืดด ครืดดด ครืดดดด เสียงโทรศัพของภพดังขึ้น ภพทำหน้าตาน่าสงสัยทันที

“อือ มีไร”

“ไอ้ภพ งานเข้าแล้วมึง” 

   ความเครียดที่สั่งสมมาทั้งวันรวมกับเรื่องยัยเด็กฝึกงานจอมจุ้น คงทำให้หลินตบะแตกจนต้องไปพึ่งน้ำเปลี่ยนนิสัย ภพรีบคว้ากุญแจรถแล้วบึ่งออกไปที่คลับทันที หัวใจภพเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความเป็นห่วง

   เมื่อไปถึงคลับที่แสงสีสลัวและเสียงเพลงอึกทึก ภพกวาดสายตาคมกริบไปทั่วร้าน จนกระทั่งเห็นร่างบางของหลินนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ โดยมีนนนี่คอยประคองอยู่อย่างทุลักทุเล

"โอ๊ย ไอ้ภพ มาสักที ว่าที่เมียมึงเนี่ย ดื่มอย่างกับพายุเข้า ใครห้ามก็ไม่ฟัง" นนนี่โวยวายทันทีที่เห็นเพื่อนรัก ภพปรี่เข้าไปหาหลินที่ตอนนี้แก้มแดงระเรื่อ ดวงตาเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หลินกำลังพยายามจะสั่งเครื่องดื่มเพิ่มด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ

"หลิน พอก่อนครับ กลับบ้านกัน" ภพเข้าไปประคองที่เอวบาง เสียงที่เคยดุดันใส่พนักงานบัดนี้กลับนุ่มนวลอย่างที่สุด หลินปรายตามามอง พอเห็นว่าเป็นภพหลินก็สะบัดตัวออกเล็กน้อยพลางชี้หน้าภพ 

"อ๋อ ท่านประธาน ท่านประธานสุดฮอตที่มีแต่สาวๆ อยากจะถวายตัวให้ไง มาทำไมคะ ไปคุยงานจุดเล็กๆกับแม่สาวน้อยคนนั้นต่อสิ ไป๊" ภพถึงกับหน้าเหวอ พร้อมกับหันไปสบตานนนี่ที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก 

"จุดเล็กๆ อะไรวะ" นนนี่ถามแบบงงๆ

"ไม่มีอะไรมึง มึงกลับไปก่อนไป เดี๋ยวตรงนี้กูจัดการเอง" ภพหันไปรวบตัวหลินเข้ามาแนบอก

 "หลินครับ ผมไม่ได้สนใจใครเลยนะในตาผมมีแต่คุณคนเดียวจริงๆ"

"โกหก ผู้ชายรวยๆก็เหมือนกันหมดแหละ นายมันบื้อ นายมันไม่รู้เรื่องอะไรเลย ภพฉันหวงนายจะตายอยู่แล้วรู้ไหม ฮื้อออ" หลินเริ่มโวยวายพลางซบหน้าลงกับอกภพแล้วทุบเบาๆ ภพกอดร่างที่สั่นเทาของหลินไว้แน่น ความรู้สึกที่อยากจะขอแต่งงานเมื่อครู่ยิ่งตอกย้ำในใจภพว่า ภพไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนี้ต้องมาร้องไห้หรือเสียใจเพราะเขาอีกต่อไป

"รู้ครับ รู้แล้ว กลับบ้านเรานะ แล้วพรุ่งนี้ผมจะมีคำตอบให้คุณ ว่าทั้งชีวิตของผม ผมจะยกให้ใคร" ภพเดินอุ้มหลินออกไปจากคลับอย่างมั่นคง ทิ้งให้นนนี่ยืนเกาหัวอยู่คนเดียวด้วยความสงสัยว่าจุดเล็กๆที่ว่ามันคืออะไร แล้วมีปัญหากับใครแค่จุดเล็กๆทำไมถึงประเด็นขึ้นมาได้

"ไอ้ภพ ไอ้เพื่อนเลว มึงยังไม่ได้จ่ายค่าเหล้า" เสียงตะโกนของนนนี่ดังลั่นฝ่าเสียงดนตรีในคลับ แต่แผ่นหลังของภพที่กำลังอุ้มหลินเดินดิ่งออกไปหาได้ไหวติงไม่ ภพเดินจ้ำอ้าวออกไปเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ทิ้งให้เพื่อนรักยืนเคว้งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์กับบิลยาวเป็นหางว่าว

"เออ รักกันเข้าไป ทิ้งภาระไว้ให้กูตลอด" นนนี่บ่นอุบอิบพลางควักบัตรเครดิตออกมาจ่ายเงิน ด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ 

"ค่าน้ำมันรถมึงกูก็ต้องเติม ค่าเหล้าเมียมึงกูก็ต้องจ่าย ถ้ากูไม่ได้เป็นประธานฝ่ายบริหารนะ กูจะฟ้องกรมแรงงานข้อหาใช้งานเพื่อนเกินคุ้ม แมร่ง" นนนี่บ่นออกมาเบาๆ หลังจากจัดการเคลียร์บิลเสร็จ นนนี่ที่เริ่มรู้สึกมึนหัวจากทั้งเสียงเพลงและอาการเหนื่อยหอบจากการรบกับหลินเมื่อครู่ ก็ตัดสินใจเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สร่างสักหน่อย

ณ ห้องน้ำในคลับ

   นนนี่เดินไปที่อ่างล้างหน้า วักน้ำเย็นๆ ขึ้นมาลูบหน้าพลางถอนหายใจทิ้ง 

"เฮ้อ มีเพื่อนหล่อรวยแต่มันดันซื่อบื้อเรื่องรักๆใคร่ๆนี่มันลำบากคนรอบข้างจริงๆ" ในขณะที่ภพกำลังซับหน้าด้วยทิชชู สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาคนในกระจกที่ยืนอยู่ข้างหลัง เป็นกลุ่มวัยรุ่นท่าทางกวนประสาท 2-3 คนที่ดูเหมือนจะเดินตามเขามาตั้งแต่ที่โต๊ะ

"เฮ้ย พี่คนเมื่อกี้ที่เป็น CEO สวนสิริวัฒนาใช่ป่ะ" หนึ่งในนั้นถามพร้อมรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ 

"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ แฟนเขาเหรอ สวยดีนะพี่ ท่าทางจะเมาหนักซะด้วย" นนนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ประสงค์ดีในน้ำเสียงนั้น นนนี่ทิ้งทิชชูลงถังขยะช้าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้า แววตาที่เคยร่าเริงขี้เล่นเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทันที

"ใช่ นั่นเพื่อนกู และนั่นก็น้องสะใภ้กู" นนนี่ขยับเนกไทให้เข้าที่พลางก้าวเข้าไปหาหนึ่งในนั้น 

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรืออยากจะลองเช็กดูว่าเงินในบัญชีพวกมึง จะพอจ่ายค่าทนายเวลาโดนฟ้องข้อหาคุกคามหรือเปล่าล่ะ" ด้วยมาดของนักธุรกิจใหญ่ที่ผ่านสนามรบมาพร้อมภพ ทำเอากลุ่มวัยรุ่นเหล่านั้นถึงกับหน้าถอดสีและเดินถอยฉากออกไปทันที

"หึ อย่าให้กูต้องร้ายนะเว้ย เห็นแบบนี้กูก็ลูกน้องเก่ากรรมกรตลาดเหมือนกัน" นนนี่เดินออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางผู้ชนะ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาภพ

"จ่ายค่าเหล้าให้แล้วนะไอ้คุณชาย พรุ่งนี้มึงเตรียมตัวโดนกูทวงหนี้พร้อมดอกเบี้ยได้เลย แล้วอย่าลืมดูแลหลินดีๆ ด้วยล่ะอย่าให้เสียชื่อคนสวนสิริวัฒนานะเว้ย" ภพยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะเดินออกจากคลับไปอย่างอารมณ์ดี แม้จะเสียเงินแต่การได้เห็นเพื่อนมีความสุข สำหรับนนนี่แล้ว มันก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

   กลุ่มวัยรุ่นท่าทางกวนประสาทที่เพิ่งเดินออกมาจากหน้าห้องน้ำด้วยท่าทีเซ็งๆ ตรงดิ่งไปที่โต๊ะโซฟาวีไอพีอีกฝั่งของคลับ ซึ่งมีกลุ่มสาวสวยนั่งรอกันอยู่ และหนึ่งในนั้นคือ ฟ้า นักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งจะแสดงความมั่นหน้าในห้องทำงานของภพไปเมื่อวันก่อน ฟ้าจิบเครื่องดื่มสีสวยพลางมองตามแผ่นหลังของภพที่อุ้มหลินออกไปจากร้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและวางแผน

"เป็นไงบ้างพวกมึง ได้เรื่องไหม" ฟ้าเอ่ยถามเสียงจิกเมื่อกลุ่มเพื่อนชายเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ

"โอ๊ย จบเหว่ะฟ้า ไอ้คนที่อยู่ข้างๆ CEO นั่นน่ะ ปากจัดอย่างกับกรรไกร" หนึ่งในวัยรุ่นบ่นพลางกระดกเหล้าเข้าปาก 

"มันดักคอพวกกูซะไปไม่เป็นเลย แถมบอกว่านั่นน้องสะใภ้มัน แตะไม่ได้เด็ดขาด"

"แตะไม่ได้งั้นเหรอ" ฟ้าแค่นยิ้มมุมปาก แววตาที่เคยใสซื่อตอนฝึกงานบัดนี้เปลี่ยนเป็นความดาร์กอย่างเห็นได้ชัด 

"กูเห็นยัยคุณหลินเมาเหมือนหมาขนาดนั้น ดูแล้วสมเพชว่ะ ท่าทางจองหองที่บริษัทหายไปไหนหมดล่ะ ทิ้งตัวให้ผู้ชายอุ้มประจานกลางคลับแบบนี้เนี่ยนะ"

"แล้วแกจะเอาไงต่อฟ้า" เพื่อนสาวในกลุ่มถามอย่างกังวล 

"เขารักกันปานจะกลืนกินขนาดนั้น แกจะไปแทรกตรงไหน" ฟ้าไม่ตอบ แต่เธอชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นมา ในหน้าจอมีรูปที่เธอแอบกดถ่ายรัวๆ ตอนที่ภพกำลังประคองหลินที่เมามาย รูปที่มุมกล้องดูเหมือนทั้งคู่กำลังทะเลาะกัน และรูปที่หลินดูหมดสภาพที่สุด

"คนเรามันมี จุดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่เสมอแหละถ้าท่านประทานภพเห็นว่าเมียตัวเองเมาปลิ้นจนคุมสติไม่อยู่ แล้วมีรูปหลุดไปถึงผู้ถือหุ้นหรือออกข่าวโซเชียล ภาพลักษณ์ สิริวัฒนา เอ็มไพร์ ที่สร้างมาจะพังแค่ไหนกันนะ และตอนที่คุณภพผิดหวังนั่นแหละ คือเวลาของกู" ฟ้าพึมพำเสียงเย็น

"แกจะปล่อยรูปเหรอฟ้า นี่มันเล่นแรงนะมึง" เพื่อนชายเตือน

"กูไม่โง่ปล่อยเองหรอก กูแค่จะใช้มันเป็นเครื่องมือ ต่อรอง เพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชิดคุณภพมากขึ้นในเมื่อคุณหลินดูแลไม่ได้ เรื่องนี้หนูเนย เอ๊ย ฟ้าคนนี้ จะอาสาดูแลท่านประธานเอง" ฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ในขณะที่ฟ้ากำลังย่ามใจกับแผนการร้าย เธอกลับไม่รู้เลยว่า นนนี่ ที่แกล้งทำเป็นเดินเลี่ยงออกไปจ่ายเงิน แท้จริงแล้วเขายังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงมุมมืดใกล้โต๊ะของพวกเธอ และหูที่ไวเหมือนหมาป่าของเขาก็ได้ยินการสนทนาทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว

   นนนี่พ่นควันสีขาวออกมาช้าๆ แววตาขี้เล่นหายไป เหลือเพียงความอำมหิตที่เตรียมจะปกป้องเพื่อนรัก

"เด็กสมัยนี้ สงสัยอยากรู้ว่า คุก มันมีไว้ขังคนประเภทไหนสินะ" นนนี่พึมพำพลางกดอัดเสียงในมือถือส่งต่อให้ทีมกฎหมายของบริษัททันที