บทที่ 1

เปรี้ยงงง!!!...

อสนีบาตปรากฏแสงแปลบปลาบอยู่บนเวิ้งฟ้าอันมืดมิด ก่อนที่เส้นสายลวดลายต่างๆ จะสว่างวาบพึ่บพั่บขึ้นมาเป็นระลอกใหญ่ๆ ราวกับจะนำทางให้เงาดำที่เดินแกมวิ่งอยู่บนถนนซึ่งไร้ยวดยานพาหนะได้มองเห็นจุดมุ่งหมายเบื้องหน้า

ร่างอ้อนแอ้นภายใต้ชุดสีเขียวอ่อนของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในวงแขนโอบกอดห่อผ้าสีขาวเอาไว้แนบอกอย่างหวงแหน พลางหันกลับไปมองด้านหลังด้วยประกายตาหวาดหวั่นตลอดเวลา

“อุแว้...อุแว้…”

เสียงร้องระงมจ้าอันไร้เดียงสาบีบคั้นหัวใจผู้เป็นแม่ยิ่งนัก ไม่ต่างอะไรกับเอามีดที่แหลมคมกรีดลงบนเนื้อใจ ทว่าเวลานี้เธอจะอ่อนแอไม่ได้เพราะคนที่จ้องเอาชีวิตเธอกับลูกนั้นกำลังเข้ามาใกล้ทุกขณะ หญิงสาวพาเรือนกายที่อิดโรยของตัวเองมาถึงทางแยกสามแพร่งอย่างกระหืดกระหอบ ขณะมองซ้ายแลขวาเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะเลือกทางไหนเพื่อไปให้พ้นจากความตายในครั้งนี้

‘ขอให้เราสองแม่ลูกรอดพ้นจากคนที่หมายเอาชีวิตด้วยเถอะ’

คนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายหลับตาลงเพื่อขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะตัดสินใจก้มหน้าก้มตากอดลูกแน่นและวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปทางด้านซ้าย แต่รถที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงก็เลี้ยวตามมาติดๆ ชนิดหายใจรดต้นคอ

“เร็วๆ หน่อยสิโว้ย!” เสียงร้องสั่งดังอยู่กระบะท้าย พร้อมๆ กับความเร็วของรถคันนั้นที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งแล่นผ่านสองแม่ลูกไปจอดลากล้อดังเอี๊ยดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนที่กลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตารกไปด้วยหนวดเคราเขียวครึ้มจะรีบกระโดดลงมาจากรถแล้วกรูเข้าไปหาเป้าหมายทันที

“จะหนีไปไหนคุณพัด ยอมไปกับเราง่ายๆ ดีกว่า” หนึ่งในชายฉกรรจ์หน้าโหดบอกด้วยรอยยิ้มสุดเหี้ยม แต่เจ้าของชื่อกลับส่ายหน้าระริกไปมา ขณะที่สองมือยังคงกอดร่างจิ๋วแนบอก เท้าเรียวเล็กถอยไปด้านหลังช้าๆ

“อย่าทำอะไรฉันกับลูกเลยนะคะ ฉันขอล่ะ ฉันสัญญาจะไม่กลับไปหาคุณพศินอีกแล้ว” คนเป็นแม่พยายามร้องขอชีวิตเพื่อให้ลูกที่เพิ่งเกิดมาไม่ทันข้ามคืนยังมีลมหายใจต่อ แต่ดูเหมือนคนที่มีความชั่วในใจจะหาได้ฟังประโยคเหล่านั้นเลยสักนิด

“สายไปแล้วคุณพัด เพราะคุณกับลูกต้องตายเท่านั้น” คนพูดชักปืนสั้นที่เหน็บอยู่ซอกเอวออกมา แล้วเล็งไปยังสองแม่ลูกทันที

‘พัดชา’ หรือ ‘พัด’ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แต่ก่อนที่พวกมันจะลั่นไกสังหาร แสงไฟจากหน้ารถอีกคันก็สาดส่องมาแต่ไกล แถมมีไซเรนสีฟ้าสลับแดงอยู่บนหลังคา ทำให้คนร้ายลังเลเพราะมั่นใจว่าคงเป็นรถสายตรวจอย่างแน่นอน พัดชาได้โอกาสกอดทารกน้อยวิ่งหนี คนร้ายจึงตัดสินใจยิงใส่หนึ่งนัด

เปรี้ยงงง!!..!!??!!??

ลูกตะกั่วที่วิ่งออกจากปลายกระบอกปืน พุ่งทะยานแหวกม่านอากาศราวกับยมทูตที่พุ่งขึ้นมาจากขุมนรก! เจาะเข้าไปที่กลางหลังของพัดชาจนร่างทรุดฮวบลงกับพื้น!

“โอ้ยยย…”

คนร้ายสาวเท้าเข้าไปหา หมายจะยิงซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าเป้าหมายได้ตายเรียบร้อยแล้ว แต่เสียงปืนเมื่อสักครู่ทำให้รถสายตรวจเร่งความเร็วเข้ามาหา จนกลุ่มชายฉกรรจ์ต้องล่าถอยไปขึ้นรถและขับหลบหนีออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว พัดชานอนหายใจรวยริน สองมือกอดลูกน้อยไว้แน่น สายตรวจมาถึงที่เกิดเหตุก็รีบเปิดประตูลงมา

“วิทยุให้สกัดรถคนร้ายไว้จ่า อย่าให้หนีรอดไปได้เด็ดขาด” นายตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งวิ่งไปหาร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น แล้วปัดปรอยผมที่ปิดใบหน้าออก ทำให้เห็นหน้าคนเจ็บชัดขึ้น

“น้องพัด!”

เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงทำให้พัดชาพยายามลืมตาขึ้น และสูดลมหายใจยาวๆ เพื่อขอต่อชีวิตตัวเองสุดความสามารถ

“พี่วัตร...” เสียงเรียกแม้จะเบาหวิวกระท่อนกระแท่นเต็มที แต่สะท้อนเข้าไปในหัวใจของร้อยตำรวจเอกวัตรยิ่งนัก

“น้องพัดเกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นแบบนี้...” เอกวัตรถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะคนในอ้อมแขนคือน้องสาวเพื่อนรักซึ่งมีทั้งเงินและอิทธิพลแถบทะเลอันดามันจนไปถึงประเทศเพื่อนบ้านของไทย พัดชารู้ว่าเวลาเหลือไม่มากแล้วจึงส่งทารกน้อยให้นายตำรวจหนุ่ม

“ฝากลูกของพัดไปให้พี่บรรณด้วยนะคะ พัดคงไม่มีโอกาส…เลี้ยงแกอีกต่อไปแล้ว” ประโยคท้ายเบาหวิวจนเอกวัตรใจไม่ดี หันไปมองลูกน้องที่มานั่งใกล้ๆ

“รถพยาบาลกำลังมาครับผู้กอง” จ่ายิ่งรายงานผู้บังคับบัญชา เอกวัตรบีบมือบางแน่นเพื่อกระตุ้นพัดชา

“ทำใจดีๆ ไว้นะพัด รถพยาบาลใกล้จะมาถึงแล้ว รออยู่พบไอ้บรรณก่อน” เสียงทุ้มเอ่ยปลอบ ขณะที่คนเจ็บสาหัสยิ้มทั้งน้ำตาอย่างกั้นไว้ไม่อยู่

“พัดคงอยู่สู้หน้าพี่บรรณไม่ได้แล้ว ฝากขอโทษพี่บรรณด้วยนะคะ พัดผิดเองที่ไม่ฟังคำพูดของพี่บรรณ” พัดชาพูดจบก็ไอออกมาเป็นเลือด ลมหายใจเบาหวิวลงเรื่อยๆ

“ใครทำพัด บอกพี่ได้มั้ย…”

“ขอให้ความลับตายไปกับพัดเถอะนะคะพี่วัตร พัดไม่อยากให้พี่บรรณต้องฆ่าหรือทำร้ายใครอีก...” พัดชามองเอกวัตรอย่างวิงวอนแกมขอร้อง

“บรรณไม่ยอมให้เรื่องนี้จบง่ายๆ หรอกนะพัด” เอกวัตรรู้จักนิสัยของ ‘บรรณ มัณตะธารา’ เพื่อนรักเขาดี ถ้ารู้ว่าใครทำร้ายน้องสาว รับรองได้เลยครอบครัวนั้นจะเหมือนตกนรกทั้งเป็นแน่ๆ

“เป็นเด็กดีนะคะลูกชายของแม่พัด แม่คงไม่มีโอกาสเห็นลูกเติบโตแล้ว…แม่…รัก…ลูก...” มือบางซีดขาวยกขึ้นวางบนศีรษะเล็กจิ๋วของลูกน้อยและลูบไล้ไปมาเบาๆ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะพร่าเบลอ สรรพสิ่งรอบกายค่อยๆ มืดสนิท จนในที่สุดลมหายใจสุดท้ายของพัดชาก็บิดปลิวและดับลงช้าๆ ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรวมดังเปรี้ยงปร้างสนั่นหวั่นไหวราวกับรับรู้การจากไปของหญิงสาว...