ของรักของข้า

....เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดแรกเพิ่งสาดผ่านกลุ่มควันเตาถ่าน ร้านตีเหล็กของเลี่ยหยางยังคงมีเสียงค้อนกระทบเหล็กดังกังวาน ตึง! ตึง! ตึง! ทว่าเสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงเกราะเหล็กกึกก้องย่ำพื้นดินเป็นจังหวะ พริบตาเดียว หน้าร้านก็ถูกทหารติดอาวุธครบมือหลายสิบคนล้อมแน่น

เลี่ยหยางสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก แต่ใบหน้าเขาพยายามนิ่งเฉย ไม่ให้เห็นความคิดข้างในใจ

"ตามข้ามา!"

เลี่ยหยางทำสัญญาณมือบอกลูกน้องของเขาเองที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้านว่าห้ามเคลื่อนไหว

เสียงโซ่เหล็กกระทบกัน กรุ๊งกริ๊ง… ดังสะท้อนออกมา มีเจ้าหน้าที่ 2 นายก้าวเข้ามาจับแขนเลี่ยหยางบิดไพล่หลัง แล้วใช้โซ่ล่ามรัดแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน เลี่ยหยางยังคงนิ่ง สายตาคมเย็นไม่ไหวติง 

ทหารกดบ่าของเขา บังคับให้ก้าวเดินต่อหน้าผู้คนในตลาด ผู้คนแตกตื่นแห่กันมามุงดู บางคนซุบซิบด้วยความหวาดกลัว บางคนเพียงยืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ภาพช่างตีเหล็กที่เคยส่งเสียงหัวเราะยียวนกลับถูกลากไปดั่งนักโทษโฉด มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางเมือง

พวกเจ้าหน้าที่พาเขาฝ่าฝูงชน ก้าวเข้าสู่ถนนใหญ่ที่มุ่งตรงไปยังว่าการอำเภอ เสียงกลองยามดัง ตึง…ตึง…ตึง คล้ายประกาศให้ทั้งเมืองรู้ว่าวันนี้มีคนถูกจับฐานก่อเหตุใหญ่

เลี่ยหยางถูกลากเข้าห้องสอบสวนของว่าการอำเภอ ความเย็นของหินอัดใต้ฝ่าเท้าและกลิ่นน้ำมันหมึกโบราณฉุนเข้าจมูก ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบอัดอยู่กลางกำแพงเหล็ก

ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น สายตาก็หยุดชะงัก ตาเฒ่านั่น....ผู้อาวุโสตระกูลไป๋จากเมืองหลวงที่เพิ่งปรากฏตัวเมื่อวานนั่งอยู่เคียงข้างนายอำเภอ

ใบหน้าเหี่ยว ๆ แก่ ๆ นั่นยังคงแฝงรอยแค้นของเมื่อวานไว้เต็มเปี่ยม เลี่ยหยางเพียงถอนหายใจเบา ๆ และร้องอ๋อออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับสะท้อนความคุ้นเคย

นายอำเภอเริ่มตั้งข้อหาใส่ร้ายเลี่ยหยางหลากหลายเรื่อง ตั้งแต่ยุ่งเกี่ยวกับเหตุอื้อฉาวในตลาด ไปจนถึงกล่าวหาว่าเขาเป็นภัยต่อความสงบของเมือง เสียงคำกล่าวร้านพวกนั้นฟังเหมือนค้อนทุบลงบนกระดูก เลี่ยหยางจึงหัวเราะออกมา และหัวเราะเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคนบ้าที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว

ทำให้ผู้อาวุโสตระกูลไป๋ขมวดคิ้ว “เจ้าคนนี้…ช่างบังอาจนัก...ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ”

นายอำเภอหันหน้าไปรับทราบ แล้วหันมาสั่งให้เจ้าหน้าที่ตบปากเลี่ยหยางทันที ครั้งที่ 1 ครั้งที่ 2…เลือดแดงสดกระเด็นลงพื้น เหมือนน้ำหมึกบนกระดาษเก่า แต่เลี่ยหยางกลับยิ้มเยาะ เขาถุยน้ำลายเลือดนั้นลงพื้นและยิ้มเยาะด้วยท่าทีไม่เกรงกลัว

เสียงนายอำเภอหัยมามองผู้อาวุโสตระกูลไป๋ที่ทำหน้าไม่พอใจ เขาจึงหันมาสั่ง

“โปยมัน… 40 ไม้!”

เลี่ยหยางถูกไม้กระทบหลังเขาเป็นจังหวะ เสียง ตึง! ตึง! ตึง! ดังสนั่นจนชาวบ้านทุกคนที่มายืนดูหลับตาไม่กล้ามอง แต่เลี่ยหยางกลับนอนตัวตรง ไม่ร้องสักแอะ  และยิ้ม ซอกฟันมีแต่เลือด ดวงตาคมสั่นระริกแน่วแน่ 

เลือดแดงสดผสมกับฝุ่นลาน กลายเป็นภาพสัญลักษณ์ของความท้าทายต่ออำนาจ 

นายอำเภอสั่งด้วยเสียงกังวาน “นำมันแขวนที่ลานกลางเมือง…7 วัน! ให้ทุกคนได้จดจำว่าการไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง จะจบเช่นไร!”

เจ้าหน้าที่ 2 นายช่วยกันยกเลี่ยหยางลากไปที่ลานกลางเมืองและยกขึ้นผูกไว้กับเสากลางลาน ใช้โซ่รัดร่างเขาแน่น แขวนกลางแจ้ง ผู้คนด้านล่างที่ยืนดูต่างช็อก สักพักก็เริ่มแห่กันมาดู บ้างซุบซิบ บ้างตื่นกลัว บ้างยืนก้มหน้า

นายอำเภอและผู้อาวุโสตระกูลไป๋ยืนยิ้มเยาะคู่กันอย่างสะใจ

....ทันใดนั้น ท้องฟ้าเมฆคล้อยราว เลี่ยหยางมองบนฟ้า และเงาร่างหนึ่งพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วจากด้านบน เบื้อหลังเป็นดวงอาทิตย์ ช่างแสบตา ราวกับเขาลงมาจากสรวงสวรรค์

....ไป๋เยว่หลิง!...

ฝูงชนกรีดร้องด้วยความดีใจโดยเฉพาะสาวๆ ทหารที่ยืนอยู่รีบยกดาบและหอกขึ้นเตรียมจับกุม แต่สายตาของนายอำเภอสั่งห้าม ทุกคนจึงเก็บอาวุธอย่างไม่เต็มใจ 

ดวงตาไป๋เยว่หลิงจับจ้องโซ่ใหญ่ที่รัดเลี่ยหยางไว้ มือที่ถือกระบี่ของเขานั้นฟาดฟันลงไปที่โซ่ ประกายแสงไฟเหล็กกระทบเหล็กสะท้อนเต็มกลางลาน

แต่...โซ่ใหญ่เกินกว่าที่กระบี่บาง ๆ จะตัดขาดได้ ทุกครั้งที่กระบี่ปะทะ เสียงโลหะดังก้องเหมือนฟ้าผ่ากลางเมือง

“คุณชาย…ไม่เป็นไร ข้าซึ้งน้ำใจท่านแล้ว พอได้แล้ว....” 

แต่ไป๋เยว่หลิงไม่สนใจคำพูดเลี่ยหยาง ใบหน้าทั้งดุทั้งเย็น มือที่จับกระบี่ยังคงฟันโซ่ต่อไป จนในที่สุดกระบี่ก็ทนไม่ไหวแตกหักเป็น 2 ท่อน เสียงกระบี่หักสะท้อนไปทั่วลาน

เขาไม่หยุด ยังคงฟันต่อไปด้วยกระบี่หัก มือเริ่มชุ่มไปด้วยเลือด แต่สายตาไม่วอกแว่ก 

ฝูงชนเงียบกริบ ทุกคนจับจ้องด้วยความตื่นตะลึง 

เลี่ยหยางมองไป๋เยว่หลิง น้ำตาคลอเล็กน้อยแต่ปากยังยิ้ม

“คุณชาย…พอเถอะ”

ทันใดนั้นก็มีมีดอีโต้หั่นหมูลอยขึ้นมาที่ลานตรงที่เยว่หลิงยืน

“เจ้าหนู…ใช้นี่!”

เป็นป้าร้านขายหมูที่เลี่ยหยางมักแซวพุงอ้วนๆของเธอทุกวัน

ไป๋เยว่หลิงจับอีโต้ขึ้นมาและฟันลงไปแรง ๆ หลายครั้งที่โซ่นั้นจนมันเริ่มบิ่น

เสียงโลหะดัง กรุ๊ง…กร๊ง… ออกเป็นจังหวะ ทุกการฟัน ทุกแรงสะท้อนความมุ่งมั่นและความดื้อรั้นของเขา

ในที่สุดอีโต้ก็หมดสภาพ บิ่นจนใช้งานไม่ได้

"เจ้าหนูใช้ขวานนี่!!" 

ลุงผ่าฟืนที่เลี่ยหยางมักตีก้นเขาตอนเขากำลังโก่งโค้งผ่าฟืน ชายร่างใหญ่เดินถือขวานขึ้นไปที่ลานด้วยท่าทางทรนง

เยว่หลิงรับขวานนั้น แต่ขวานนั้นหนักมาก ร่างผอมบางของเขาแกว่งยกมันแทบไม่ไหว

ทันใดนั้นขอทานเด็กคนหนึ่งก็วิ่งขึ้นไป เด็กน้อยใช้มือเล็ก ๆ จับมือเยว่หลิง "หนูช่วยพี่ค่ะ"

เขาคือคนที่เลี่ยหยางชี้ช่องให้ขโมซาลาเปาตอนเจ้าของร้านร้านทุกวันๆ (จริง ๆ เลี่ยหยางแอบเอาเงินจ่ายค่าซาลาเปาให้ทุกครั้ง)

ทีนี้ทั้งลุง ป้า ผู้ชาย ผู้หญิง ต่างขึ้นไปช่วยเยว่หลิงเต็มไปหมด ทั้งช่วยกันจับมือเยว่หลิงยกขวาน ทั้งวิ่งไปเอาเสียม จอบ มีดทำครัวตัวเองขึ้นไป 

แม้แต่พวกนางโลมก็ถอดปิ่นปักผมมาช่วยกระเทาะ ...ทุกคนช่วยกันทำลายโซ่ จนในที่สุดมันก็ขาด เยว่หลิงเข้าไปประคองเลี่ยวหยาง ชาวบ้านต่างโห่ร้องดีใจ 

นายอำเภอไม่กล้าทำอะไรเพราะมีมวลชนจำนวนมากได้แต่ทำปากเจ่อ ๆ  ผู้อาวุโสตระกุลไป๋มองนายอำเภอด้วยสายตาเหยียดหยาม

"ชิ!" แล้วเขาก็เดินหนีไป นายอำเภอก็รีบเดินตาม ทหารทั้งหมดก็ตามหลังจากไป

.....คืนนั้นผู้อาวุโสไป๋นั่งรถม้าโดยมีองครักษ์คุ้มกัน 10 คนประกบ เพื่อเดินทางกลับเมืองหลวง

เมื่อออกจากเมืองมาได้สักพัก ถึงบริเวณป่าที่ทางเปลี่ยว ก็มีชายชุดขาวคนหนึ่งยืนถือดาบขวางทางรถม้าอยู่ 

รถม้าของผู้อาวุโสไป๋หยุดกึกทันที เสียงล้อไม้กระทบหินดังก้องป่า ชายชุดขาวยืนเด่น มือขวาจับดาบยาว

องครักษ์ทั้งหมดชักดาบเตรียมต่อสู้ และเมื่อเมฆเคลื่อนตัวออกแสงจันทร์ก็ส่องมาที่ใบหน้าชาวชุดขาว

"ไป๋เยว่หลิง??"

ผู้อาวุโสไป๋รีบออกมาจากรถเพื่อดู เขาคือเจ้าเด็กเยว่หลิงไม่ผิดแน่ แต่...แววตาเย็นชานั่น ...ไอสังหารนั่น ด้วยประสบการณ์ เขาตัดสินใจทันที

"ฆ่ามัน!" 

องครักษ์ทั้งหมดกรูกันเข้าไปรุมไป๋เยว่หลิง มือถือดาบทุกคน แต่ไป่เยว่หลิงยังคงยืนนิ่ง แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนราวคลื่นสายฟ้า ดวงตาเขาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูทั้ง 10

ดาบที่ 1.... ไป๋เยว่หลิงเหินขึ้นด้วยวิชาตัวเบา ฟาดดาบอย่างรวดเร็วราวลมพายุ เสียง ฟิ้ววว… ดังตัดขาดแม้แต่ลม เขาสับองครักษ์คนแรกขาดครึ่ง ร่างแบะลงกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว

ดาบที่ 2 .....ไป๋เยว่หลิงหมุนตัว ดาบฟาดเฉียงตัด 2 องครักษ์ที่พุ่งเข้ามา ร่างพวกเขาหมุนไปตามแรงเหวี่ยง กระเด็นกระแทกต้นไม้ โดนกิ่งไม้เสียบตาคาที่ทั้งคู่ 

ดาบที่ 3, 4, 5 .....เขาฟันต่อเนื่อง แต่ละองครักษ์ที่เข้ามา ไม่ทันได้ยกดาบฟันสกัด ดาบของไป๋เยว่หลิงเฉือนร่างพวกเขาขาดราวกับหั่นเต้าหู้  3 คนถูกแทงตัดขั้วหัวใจ อีกคนโดนฟันคอขาดกระเด็น เยว่หลิงสะบัดหยดเลือดออกจากดาบ โดยไม่กระพริบตาเลยสักนิด

3 องครักษ์ที่เหลือหันหน้ามองกันแล้วเข้าพร้อมกัน เยว่หลิงใช้ท่าเพลงดาบวงพระจันทร์ที่เขาได้แสดงไปเมื่อวาน แต่ครั้งนี้มันแตกต่าง มันไม่ใช่แค่สวยงาม แต่มันรวดเร็วและรุนแรงมาก แรงขนาดได้ยินเสียงลมถูกตัดขาด ร่างของทั้ง 3 คนขาดครึ่ง เลือดพุ่งสยดสยอง

แค่ 6 กระบวนท่า เขาปลิดชีพองครักษ์ฝีมือดีตาย 10 ศพ กลางป่าคืนนี้ มีนักดาบอัจฉริยะยืนอยู่ ฝีมือของเขานั้นเข้าขั้นปรมาจารย์ไปตั้งนานแล้ว ราวกับเทพสงครามลงมาจากสวรรค์ด้วยตัวเอง

เขาแค่ปิดบังความสามารถไว้ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น (ขนาดปิดบังทุกคนยังบอกว่าเขาคืออัจฉริยะ)

....ผู้อาวุโสไป๋ยืนนิ่งบนรถม้าและฉี่ราด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและหวาดกลัวสุดขีด

“น…นี่ไม่ใช่ลูกหลานสกุลไป๋…มันปีศาจในร่างมนุษย์!”

ไป๋เยว่หลิงค่อย ๆ ลากปลายดาบอาบเลือดนั้นเดินเข้ามาจนถึงรถม้า เขายืนตรง ลมหายใจเรียบสงบ ดาบยังชุ่มเลือด

อากาศในป่าแม้จะเย็นยะเยือก แต่...สายตานั่นเขาเย็นชายิ่งกว่า ราวกับไม่มีความรู้สึกของมนุษย์หลงเหลืออยู่แล้ว

"ห....หลานข้า....ไม่สิ!....ท่านเซียน ...ได้โปรด ละเว้นข้า"

"เห็นแก่ที่ข้าเคยเลี้ยงดูบิดาของท่านในวัยเยาว์ ได้โปรดไว้ชีวิตข้า" ผู้อาวุโสหมอบกราบคำนับเยว่หลิงอย่างน่าสมเพช

เยว่หลิน ใช้มือเข้าไปช่วยประคองท่านผู้อาวุโสให้เงยหน้าขึ้น ผู้อาวุโสยิ้มดีใจ

"อ๊ากกก!"

ปลายดาบเฉือนหูผู้อาวุโสทีละข้างจนหมด

"นี่คือสิ่งตอบแทนที่ท่าน......หยามบิดาข้า..."

"อ...อย่า....ข้าขอร้อง....ได้โปรด"

เยว่หลินบีบปากดึงลิ้นเขาออกมาแล้วเฉือนลิ้นทิ้ง จนผู้อาวุโสเลือดเต็มปาก 

"นี่ที่ท่าน......หยามมารดาข้า..."

ไม่พอเยว่หลินเฉือนจมูกออกอีกด้วย

ผู้อาวุโสทรมานมาก ทั้งดิ้นอย่างเจ็บปวด ทั้งร้องแต่เสียงที่ออกมานั้นไม่ใช่ภาษามนุษย์เพราะเขาไม่มีลิ้น!!

"ท่านดมกลิ่นตัวเขานานเกินไป… ข้าจึงทำให้จมูกนี้ไม่มีโอกาสดมอะไรได้อีกตลอดชีวิต" 

"ของรักของข้า...(หมายถึงเลี่ยหยาง)"

เยว่หลิงควักห่อสมุนไพรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าที่เอว แล้วจับมันกรอกใส่ปากผู้อาวุโสจนหมด

"แต่ข้าจะไม่ฆ่าท่าน"

"ท่านจะกลายเป็นเพียงศพที่มีชีวิต ยานี่จะทำให้ท่านเป็นอัมพาตขยับได้แค่ลูกตาไปจนสิ้นอายุขัย"

ผู้อาวุโสไป๋เบิกตากว้าง น้ำตาไหลพราก ก่อนจะหมดสติไปเพราะเยว่หลินเขาเข็มแทงจุดที่ทำให้สลบ

ไป๋เยว่หลิน นำเข็มที่เหลือและยาออกมา เข็มส่วนหนึ่งฝังที่

1. บนมือ ระหว่างนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ 

2. ใต้เข่า 

3. บริเวณข้างปีกจมูกหรือใกล้โหนกแก้ม 

เพื่อชะลอและห้ามเลือด โดยทุกการฝังเข็มเขาถ่ายพลังปราณของตัวเองลงไปด้วยเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ

ส่วนเข็มอีกเล่มที่เหลือเขานำสุราราดลงบนเข็ม แล้วใช้ไหมแทนด้ายเย็บแผลที่หู ปาก และจมูกให้อย่างปราณีต พร้อมทายารักษาชั้นเลิศให้อีกด้วย ก่อนจะนำผ้าขาวสะอาดมาปิดแผลให้ แล้วอุ้มผู้อาวุโสกลับขึ้นไปนอนบนรถ พลางตบม้าให้วิ่งไปตามทางข้างหน้า

ดาบที่ไป๋เยว่หลินถือถูกนำไปโยนทิ้งที่หน้าผาสูงชัน เขาเผาชุดที่เปื้อนเลือด แล้วเปลี่ยนชุดขาวอีกชุดที่เตรียมไว้บนอานม้า

ซึ่งเขาผูกม้าไว้ต้นไม้ในมุมหนึ่งของป่า แล้วก็ขึ้นขี่ควบม้ารีบกลับมาที่บ้านสกุลไป๋

เลี่ยหยางนอนหลับอยู่ที่นั่น หลังของเขามีแผลจากการถูกโบยจนเนื้อหลุดลอกไปแต่รับการทายารักษาแล้ว เขาหลับสนิทด้วยควันยาผ่อนคลาย

เยว่หลิงค่อยๆ เดินอย่างเงียบ ๆ มาอยู่ข้างๆ เลี่ยหยาง ภายใต้แสงตะเกียงเล็กๆ นั้น เขานั่งเฝ้าโดยมองหน้าเลี่ยหยางอยู่ทั้งคืน......