21 หมากของโหย่วอ๋อง

ข่าวร้ายจากชายแดนทางเหนือมาถึงเมืองหลวงในเช้าวันหนึ่งที่หิมะตกหนักที่สุดของปี

ป้อมปราการจินสุ่ยที่เป็นด่านสำคัญที่สุดของแนวชายแดนถูกทัพเป่ยหรงตีแตก มีทหารที่ตายและบาดเจ็บนับพัน เสบียงที่ควรส่งไปเสริมกำลังกลับมีรายงานว่ามาถึงล่าช้าอีกครั้ง ผู้นำทัพนายใหม่ที่ถูกส่งไปแทนโหย่วอ๋องเมื่อปีก่อนเขียนรายงานขอกำลังเสริมด่วนมาด้วยลายมือที่ยังสั่นด้วยความหวาดกลัว

ในท้องพระโรง ขุนนางทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันไม่หยุด เสนาบดีกรมคลังหวังเหวินไห่ก้าวออกมาเป็นคนแรก กล่าวเสียงดังฟังชัดว่าให้ส่งกำลังเสริมโดยเร็ว และเสบียงนั้นกรมคลังจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว ปัญหาอยู่ที่การขนส่งของกรมกลาโหมที่ไร้ประสิทธิภาพ

“ท่านเสนาบดีหวังกล่าวเช่นนี้ ข้าน้อยมีคำถามหนึ่ง” เสียงของแม่ทัพเก่าแก่ผู้หนึ่งที่เคยรับใช้โหย่วอ๋องดังขึ้นจากท้ายแถว “ปีก่อนที่ศึกสุดท้ายของโหย่วอ๋อง เสบียงก็ล่าช้าเช่นนี้เหมือนกัน แล้วเหตุใดเสบียงล่าช้าเพียงเฉพาะทัพของโหย่วอ๋อง และมาถึงเร็วเป็นพิเศษในทุกทัพที่ท่านเสนาบดีหวังเอ็นดู”

ท้องพระโรงเงียบลงทันที ฮ่องเต้ที่ประทับบนบัลลังก์เหลือบพระเนตรมองเสนาบดีหวังที่หน้าซีดลง ก่อนจะตรัสเสียงเรียบ

“เรียกโหย่วอ๋องเข้าเฝ้า”

โม่จิ่งเหว่ยที่ไม่ได้เหยียบท้องพระโรงมาเกือบหนึ่งปี ก้าวเข้ามาในชุดขุนนางสีม่วง ท่าทางสงบเสงี่ยม เมื่อมาถึงก็คุกเข่าลงต่อหน้าบัลลังก์โดยไม่รอให้ใครบอก

“กระหม่อมถวายพระพรฝ่าบาท”

“ลุกขึ้น” ฮ่องเต้ทรงมองน้องชายต่างมารดาอยู่ครู่ใหญ่แล้วจึงตรัสออกมา “คราวก่อนเจ้าถูกลงโทษเพราะเข้มงวดเกินไป ตอนนี้สถานการณ์คับขันข้าต้องการคนที่เข้มงวด เจ้ากลับมาคุมกรมกลาโหมอีกครั้ง ไม่ต้องออกรบ เพียงตรวจสอบเส้นทางเสบียงให้เรียบร้อย ให้ทหารของเราไม่ต้องอดยาก เจ้าสัญญาได้หรือไม่ว่าจะทำงานให้รอบคอบกว่าเดิม”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าน้อยคัดคัมภีร์ขัดเกลาจิตใจทุกวันไม่เคยหย่อนยานต่อตนเอง ภายในใจจึงมิได้ร้อนรุ่มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว” โม่จิ่งเหว่ยเอ่ยเสียงเรียบ นับว่าเป็นข้ออ้างที่ฟังดูมีน้ำหนักไม่น้อย จนมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากบางมุมของท้องพระโรง แม้แต่ฮ่องเต้เองก็กลั้นรอยแย้มสวรลเอาไว้ที่มุมพระโอษฐ์ ส่วนเสนาบดีหวังเหวินไห่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกำพระหัตถ์จนข้อนิ้วขาวเมื่อเห็นว่าโหย่วอ๋องกลับมารับตำแหน่งขุนนางอีกครั้ง

ในคืนวันนั้น เจิงหลิงนั่งอยู่ในห้องตำราของท่านอ๋อง กองเอกสารสูงเท่าศีรษะวางอยู่ตรงหน้านาง สมุดบัญชีการขนส่งเสบียงของกรมคลังและกรมกลาโหมย้อนหลังสามปี ที่เหยาเล่อคังไปคัดลอกมาอย่างลับ ๆ ในช่วงสามวันที่ผ่านมา

“ข้าเคยบอกว่าข้าทำบัญชีเป็น” นางพูดโดยไม่เงยหน้า ปลายนิ้วกดไปบนบรรทัดหนึ่ง “แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำบัญชีของกองทัพ”

“แล้วเจ้าเจออะไรที่ผิดปกติบ้างไหม”

“เสบียงที่ส่งไปทัพของท่านอ๋องปีนั้น บันทึกว่าออกจากคลังตามกำหนด แต่ในสมุดจดการเดินทางของกองเกวียน กลับไม่มีรายการรับเสบียงนั้นเลย หนึ่งร้อยห้าสิบเกวียนหายไปในเดือนเดียวกัน แล้วกลับปรากฏในบัญชีรายรับของพ่อค้าที่มีนามสกุลเดียวกับภรรยารองของเสนาบดีหวัง” นางเงยหน้าขึ้น “ไม่ได้ชะลอ แต่ขายไปเสียเอง จากนั้นไม่แคล้วว่าแสร้งโดนโจรปล้นจนไม่มีเสบียงส่งไปถึงทหาร”

โม่จิ่งเหว่ยก้มลงดูตัวเลขที่นางชี้ แล้วนิ่งไปนาน ในแววตาไม่มีโทสะ แต่ท่าทีเช่นนี้น่ากลัวว่าเป็นไหน ๆ

“ทหารของข้ากินรากไม้สิบวัน เพราะเขาขายเสบียงให้พ่อค้า น่าขันสิ้นดี”

“...”

“ขอบใจ เจิงหลิง”

“ท่านอ๋องจะทำอย่างไรกับมันเจ้าคะ”

“ข้าจะตรวจสอบเส้นทางการส่งเสบียงนี้ทั้งสาย และเส้นทางการเงินที่หากินบนกองศพของทหารที่ปกป้องแผ่นดิน” เขาปิดสมุดบัญชีอย่างระมัดระวัง “แต่ไม่ใช่วันนี้ ข้ายังต้องจัดเรื่องของเจ้าให้เรียบร้อยก่อน”

เขาเดินไปที่โต๊ะอีกด้าน หยิบกล่องไม้ขนาดไม่ใหญ่ออกมาสองใบ วางลงตรงหน้านางทีละใบ

กล่องแรกบรรจุใบอนุญาตค้าขายเป็นทางการของ ‘หลินเจิง’ ที่ประทับตราของสำนักทะเบียนการค้าเมืองหลวง และตราส่วนตัวของโหย่วอ๋อง “จากนี้ไปไม่มีใครในเมืองนี้กล้าตั้งคำถามถึงที่มาของเจ้าอีก” เขาอธิบายสั้น ๆ “ส่วนชื่อเดิมของเจ้า ข้าสั่งให้เก็บบันทึกทางอำเภอทุกฉบับไว้โดยไม่ให้ใครแตะต้อง เพื่อวันที่ ‘เจิงหลิง’ จะได้มีโอกาสกลับมามีตัวตนอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

เจิงหลิงลูบตราประทับบนกระดาษ ในอกมีความรู้สึกแปลก ๆ ที่นางไม่รู้ควรเรียกว่าอะไร คนผู้นี้คิดไว้ให้นางถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

“แล้วกล่องที่สอง...”

“เปิดดูสิ”

นางเปิดฝากล่องออก ภายในมีผ้าไหมสีขาวห่อสิ่งหนึ่งไว้ เมื่อคลี่ออก ก็เป็นแผ่นหยกเรียบไร้ตัวอักษร แผ่นหยกที่นางเคยถือมันเดินเท้ามาตลอดทางจากหลานเหลียงมาถึงเมืองหลวง หยกที่นางเคยกำไว้แน่นทุกครั้งที่ไม่มีแรงจะก้าวเดินต่อ

“ข้าให้เจ้าไปแล้วในวันนั้น แต่เจ้านำมันมาคืนข้า” โม่จิ่งเหว่ยพูดเสียงเบา “วันนี้ข้าคืนให้เจ้าอีกครั้ง เพื่อบอกว่า...ต่อให้วันหนึ่งเจ้าไม่ต้องการความช่วยเหลือของข้าอีกแล้ว แต่ข้าก็ยังอยู่ตรงนี้...ไม่ว่าเจ้าจะหลงทางอยู่ที่ไหนขอเพียงมีหยกชิ้นนี้อยู่ เจ้าจะพบเจอกับทางกลับบ้าน”

เจิงหลิงกำแผ่นหยกนั้นไว้ในฝ่ามือ มันอุ่นขึ้นจากความร้อนของเตาถ่านในห้อง นางนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงเบาจนเกือบไม่ได้ยิน

“ท่านอ๋อง...ข้าจะเก็บมันไว้ให้ดี”

“ข้ารู้” เขายิ้ม แล้วมองนางด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย