ด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน

1

          กลิ่นหอมหวานอบอวลของมวลบุปผาที่เคยล่องลอยอยู่ในอากาศบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นจางๆ ของสายลมเย็นและกลิ่นของใบไม้แห้ง

          หวงอี้เหลียน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก เปลือกตาของนางหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ร่างกายทุกส่วนปวดร้าวสะบักสะบอมเหมือนเพิ่งผ่านการถูกจับโยนลงมาจากยอดเขาสูงตระหง่าน

          นางสูดหายใจเข้าลึกๆ หวังจะเรียกสติของตนเอง แต่แล้วความอบอุ่นของแสงแดดยามเช้าที่กระทบใบหน้าก็ไม่อาจช่วยบรรเทาความหนาวยะเยือกที่เริ่มเกาะกินหัวใจ

          นางยันกายลุกขึ้นนั่งบนพื้นดินร่วนซุย ปัดฝุ่นผงออกจากอาภรณ์เนื้อหยาบของสาวใช้ประจำเรือนเพาะเลี้ยงแห่งสำนักบุปผารื่นรมย์ พร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อสำรวจสถานที่ที่นางจำต้องมาอาศัยอยู่เพื่อรับเคราะห์กรรม

          แต่แล้วสายตาของนางก็ไปสะดุดเข้ากับกระถางหินอ่อนสีขาวที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า...

          ดวงตากลมโตของหวงอี้เหลียนขยายกว้างขึ้น ใบหน้าที่เคยมีสีเลือดฝาดพลันถอดสีจนขาวซีดราวกับกระดาษ

          ความอ่อนล้าเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง ถูกแทนที่ด้วยความตกใจสุดขีดที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

          “ไม่... ไม่จริงใช่ไหม...” นางพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ

          พุ่มดอกไม้พันธุ์พิเศษเนตรดารารัตติกาลที่มีกลีบสีเงินงดงามดุจประกายดาวบนท้องฟ้า ซึ่งเป็นดอกไม้โปรดที่องค์ชายหก ผู้แสนเย็นชาสั่งการให้ดูแลเป็นพิเศษ และมีกำหนดจะเดินทางมาตรวจดูในวันนี้

          บัดนี้กลีบดอกที่เคยชูช่อชดช้อยกลับแห้งกรอบ ดำคล้ำจนกลายเป็นซากเหี่ยวเฉาคาต้น กิ่งก้านที่เคยอิ่มน้ำกรอบหัก ละอองสีดำคล้ายเถ้าถ่านร่วงกราวลงสู่พื้นดินทันทีที่ถูกสายลมพัดผ่าน

          พวกมันตายหมดแล้ว...ตายสนิทแบบไม่เหลือซากแม้แต่กิ่งเดียว

          ‘ข้าเพิ่งจะมาถึงโลกมนุษย์ได้ไม่ทันไรก็สร้างเรื่องใหญ่แล้วหรือเนี่ย’ หวงอี้เหลียนกุมขมับ ร้องไห้โฮอยู่ในใจโดยไม่มีน้ำตาออกมาสักหยด

          หากใครรู้ความจริงว่านางคือใคร คงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปาก

          หวงอี้เหลียนมิใช่สาวใช้ธรรมดา แต่เดิมนางคือ เซียนบุปผาแห่งสรวงสวรรค์ ผู้มีหน้าที่ดูแลสวนบุปผาทิพย์ให้เจริญงดงาม แต่ความลับอันน่าอัปยศที่นางไม่เคยบอกใคร และไม่มีเซียนองค์ใดเชื่อก็คือ นางมีดวงชะตามือดำมาตั้งแต่กำเนิด

          เซียนบุปผาองค์อื่นเพียงแค่ร่ายอาคม รดน้ำด้วยจิตพิสุทธิ์ ดอกไม้นับแสนก็พร้อมใจกันเบ่งบานส่งกลิ่นหอมอบอวล

          แต่สำหรับหวงอี้เหลียนแล้วไม่ว่าจะรดน้ำด้วยน้ำทิพย์สวรรค์ หรือใส่ปุ๋ยวิเศษเพียงใด เพียงแค่นางยื่นมือไปสัมผัส ต้นไม้เหล่านั้นก็พร้อมใจกันเฉาตายในทันที

          ด้วยเหตุนี้ นางจึงถูกลงโทษหรือจะเรียกว่าโชคดีในความโชคร้ายดีให้ลงมาจุติยังโลกมนุษย์เพื่อผ่านเคราะห์กรรมก็ไม่แน่ใจนัก

          แต่ชะตากรรมกลับเล่นตลกอีกครา ส่งนางมาอยู่ในร่างสาวใช้ที่มีหน้าที่ปลูกดอกไม้ให้องค์ชายผู้ทรงอำนาจและโหดเหี้ยมที่สุดในแคว้น

          ‘ดวงชะตามือดำพิฆาตบุปผาของข้า มันตามมาถึงโลกมนุษย์ด้วยหรือนี่ สวรรค์...ท่านจะกลั่นแกล้งข้าเกินไปแล้ว’ นางได้แต่ตัดพ้อและถอนหายใจยาว

          ยังไม่ทันที่หวงอี้เหลียนจะได้คิดหาทางรอด เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่น และบรรยากาศอันดุดันก็กดทับลงมาประหนึ่งสายน้ำถาโถม

          “องค์ชายหกเสด็จ!” เสียงขานอันทรงพลังของขันทีดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของเรือนเพาะเลี้ยงจนสิ้น

          เรือนกายของเหล่าสาวใช้และผู้ดูแลที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต่างพากันสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว พวกนางรู้ดีถึงกิตติศัพท์ของ องค์ชายหก โม่ซือจวิ้น รัชทายาทผู้ถือครองอำนาจทหารและขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเด็ดขาด           ใครที่ทำให้เขากริ้ว หรือทำงานผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว บทลงโทษเดียวที่จะได้รับก็คือการประหารชีวิต

          เหล่าสาวใช้ต่างพร้อมใจกันหมอบลงกับพื้น ร่างกายสั่นระริกราวกับใบไม้ต้องลมในฤดูใบไม้ร่วง

          หวงอี้เหลียนตั้งสติอย่างรวดเร็ว ในเมื่อวิชาเซียนถูกผนึกเอาไว้ และความสามารถในการปลูกต้นไม้ของนางเข้าขั้นติดลบ สิ่งเดียวที่จะช่วยให้นางรอดพ้นจากลานประหารในตอนนี้ได้ มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นก็คือการเสแสร้งทำเป็นสตรีบอบบางน่าสงสาร

          นางทรุดกายลงคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้นดินใกลักับกระถางดอกไม้เหล่านั้น ตัวสั่นงกๆ ประหนึ่งนกตัวน้อยที่กำลังเปียกปอนสายฝน

          ร่างกายภายนอกแสดงออกถึงความบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ แต่ภายในจิตวิญญาณกลับกำลังก่นด่าชะตากรรมของตนอยู่อย่างเผ็ดร้อน

          ‘เอาเลย อยากลงโทษก็ลงโทษ แต่ถ้าข้าตาย ร่างนี้ดับสูญข้าก็แค่กลับไปเป็นเซียนบุปผาบนสวรรค์เหมือนเดิม เพียงแต่ข้ายังไม่อยากโดนตัดหัวตั้งแต่วันแรกๆ ที่เจอกันแบบนี้นะ’

          รองเท้าหนังแท้ปักลายสีทองก้าวเข้ามาหยุดลงตรงหน้าแปลงดอกไม้เนตรดารารัตติกาล กลิ่นอายสังหารและแรงกดดันอันมหาศาลลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ อากาศรอบข้างคล้ายจะเย็นลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง

          โม่ซือจวิ้นหยุดนิ่ง สายตาคมกริบประดุจคมกระบี่มองต่ำลงไปยังกระถางหินอ่อนตรงหน้า

          ซากต้นไม้เหี่ยวแห้ง สีดำคล้ำจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ดูอย่างไรก็น่าหงุดหงิดยิ่งนัก เพราะมันคือพันธุ์ไม้หายากที่เขาเพียรพยายามค้นหามานานหลายปี เพื่อนำมาใช้ปรุงยารักษาอาการป่วยของพระมารดา ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่า

          “นี่มันหมายความว่าอย่างไร”

          น้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบถูกเอ่ยออกมา แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบลงราวกับเมืองร้าง

          สาวใช้หลายคนถึงกับสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นงันงก จนเผลอเอาศีรษะโขกกับพื้น

          “ใครมีหน้าที่ดูแลแปลงดอกไม้นี้” โม่ซือจวิ้นถามต่อ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยโทสะที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

          หัวหน้าผู้ดูแลประจำเรือนเพาะเลี้ยงก้มศีรษะลงโขกพื้นดังปึก ก่อนจะชี้นิ้วสั่นเทามาทางหวงอี้เหลียน

          “ทะ...ทูลองค์ชายหก เป็นนางเจ้าค่ะ หวงอี้เหลียน สาวใช้คนใหม่เป็นผู้รับผิดชอบดูแลแปลงนี้ทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวานเจ้าค่ะ”

          โม่ซือจวิ้นหมุนกายอย่างช้าๆ หันมามองสตรีร่างบางในชุดสาวใช้ที่กำลังคุกเข่าอยู่

          สายตาของเขามีแต่ความเงียบสงบที่น่ากลัว รังสีฆ่าฟันพุ่งตรงเข้าหานางโดยไม่อ้อมค้อม

          “ทหาร...” เขาเอ่ยคำสั่งสั้นๆ “ลากนางออกไปตัดหัวเสียบประจานหน้าประตูเรือนเพาะเลี้ยง เพื่อมิให้เป็นแบบอย่าง”

          “รับบัญชา” เหล่าทหารองครักษ์ชุดดำก้าวออกมาทันที มือจับด้ามกระบี่พร้อมที่จะเข้ามาพันธนาการตัวนาง