บทที่ 1-4 รถกระบะสี่ประตูสีดำ

บทที่ 1-4

เบอารีบขดตัวแน่นด้วยความกลัว เธอเคยแต่อยู่ในเมืองหลวงเพิ่งจะย้ายมาอยู่บ้านนอกแบบนี้

ใครจะรู้ว่าสวนยางอาจจะมีผี บรื้อ!!!

กึก กึก กึก

เสียงบางอย่างดังขึ้นอีกจนเบอาเริ่มเอะใจ ยืนถอยหลังออกมาจากผนังบ้าน มองพิจารณาถี่ถ้วนจนเห็นม่านหน้าต่างขยับไหวเบา ๆ ดั่งลมพัด

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กสาว ร่างสูงโปร่งจึงนั่งคุกเข่าลงค่อยคลานหลบไม่ให้ศีรษะโผล่พ้นขอบหน้าต่างจนกระทั่งถึงมุมม่านที่กระพือไหว คุกเข่าติดผนังยืดร่างขึ้น ใช้มือเรียวบางเกาะขอบบัวหน้าต่างไว้โผล่แค่ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน มองลอดผ่านผ้าม่านเข้าไปยังข้างในบ้าน

ท้องฟ้ายามนี้แม้ว่าเริ่มสว่างแล้วหากแต่ภายในห้องยังมืดสลัว เธอมองเห็นเสื้อผ้าที่พื้นก่อนอันดับแรกแล้วจึงไล่สายตากลมโตไปทั่วห้อง มีเงามืดร่างของคนสองคนบนเตียงนอน ผ้าปูที่นอนยับย่น ผ้าห่มผืนหนาห้อยจะหล่นแหล่ไม่หล่นแหล่ตรงขอบเตียง

“อือ อา อ่า นาวินทร์!!”

เสียงกรีดร้องหวานแหลมดังขึ้นจนเบอาต้องหรี่ตามองเงามืดของทั้งสองคน คนตัวโตกว่าสีผิวเข้มอย่างคนทางใต้แผ่นหลังกว้างใหญ่กำลัง..

อื้อออออ!

เบอาใช้มือทั้งสองข้างอุดปากไว้กลั้นเสียงร้องด้วยความตกใจ ดวงตาสีทองกลมโตเบิกกว้าง ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งอายุสิบแปดปีเธอไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อน แม้ว่าเธอจะรู้ว่าชายหญิงเวลาร่วมรักกันเป็นเช่นไรจากหนังสือนิยายรักโรมานซ์ที่ชอบอ่าน จากรูปภาพเซ็กซี่ต่าง ๆ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับของจริง

ใบหน้าของผู้ชายร่างโตคนนั้นอยู่ตรงหว่างขาหญิงสาวผิวขาวรูปร่างบอบบางหากแต่อวบอิ่มไปทั้งตัว มือเขาดันต้นขาอ่อนบางไว้ให้เปิดกว้างรับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่และเสียงกรีดร้องหวานแหลมก็พลันดังขึ้นอีกครั้ง

เธอไม่อยากแอบดูคนอื่น แต่ภาพด้านหน้าทำให้เธอไม่สามารถละสายตาไปได้เลย ผู้ชายคนนั้นเลื่อนร่างสูงใหญ่ขึ้นชะโงกตัวอยู่เหนือร่างหญิงสาว จากนั้นเสียงเตียงกระทบผนังก็ดังขึ้นเป็นจังหวะหนักหน่วง

มือเธออุดปากแน่นขึ้นอีก ชีพจรของเบอาเต้นรัวถี่ด้วยความตื่นเต้น เธอไม่รู้มาก่อนว่าอาการที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอมันคืออะไร อาการหน่วงหนึบที่หน้าท้องลงสู่ส่วนล่าง

เธอมองร่างแกร่งสีเข้มกระแทกกายลงกลางหว่างขาและเสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนนั้นดังไม่หยุด แม้เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าเพื่อคอยปลอบประโลม หากแต่ร่างแกร่งสูงใหญ่ไม่ยอมหยุด ซ้ำร้ายยังแรงขึ้นจนเบอาหวาดกลัวแทนร่างอันบอบบางของเธอคนนั้น

เขาเท้ามือกับหัวเตียงไว้ จับเตียงไม้ไว้มั่นส่งแรงลงกระหน่ำเสียจนเตียงโยกคลอนกระทบผนัง

ตึก ตึก ตึก

เสียงเตียงดังเป็นจังหวะก้องกังวาลคล้ายกับเสียงของหัวใจเธอที่กำลังถี่รัวและแรง จนเธอต้องลดมือลงจากปากจับหน้าอกไว้ดั่งกลัวว่ามันจะส่งเสียงดังให้พวกเขาได้ยิน

เวลาไม่รู้ว่าผ่านไปนานมากขนาดไหน เธอรับรู้แค่เพียงว่าขาของเธอที่คุกเข่าอยู่กำลังเป็นเหน็บชาจากการอยู่ในท่าเดิมเป็นเวลานาน ฝนเริ่มซาจนเธอได้ยินเสียงเรียกชื่อหวานใสชัดขึ้น

“นาวินทร์ อา อ่า อือ กรี๊ด”

ดวงตาสีทองเพ่งมองจับจ้องร่างของหญิงสาวบนเตียงบิดเร่าก่อนจะกระตุกเฮือกกรีดร้องเสียงดังลั่น จากนั้นชายร่างโตได้ส่งแรงโจนจ้วงอีกสองสามครั้งพร้อมกับเสียงทุ้มครางในลำคอแล้วทุกสิ่งพลันหยุดนิ่งลง

เธอมองชายร่างโตลดกายลงนอนข้างหญิงสาวที่โผเข้ากอดก่ายร่างแกร่งทันที

เบอาลดตัวลงมองไปโดยรอบ ตอนนี้ฝนเริ่มหยุดตกแล้ว ถ้าขืนเธอยังอยู่ตรงนี้มีหวังพวกเขาต้องออกมาเจอเธอแน่นอน

สาวน้อยจึงค่อยคลานเข่าไปยังบันไดบ้านอย่างทุลักทุเลเล็กน้อยผิดจากตอนมาแข้งขาสั่นเทาจนเกิดเสียงกึกกักบนพื้นระเบียงไม้

หย่อนเท้าลงบันไดแล้วยืนขึ้นออกซอยเท้าวิ่งทันทีโดยไม่สนใจว่าเสียงรองเท้าเตะของตัวเองที่เปียกน้ำจะดังขนาดไหน จนกระทั่งถึงจักรยานคันเก่งแล้วถีบออกไปให้ไวที่สุดก่อนที่พวกเขาจะทันเห็นเธอ

แต่ก่อนที่เธอจะหักเลี้ยวออกไปเธอมองเห็นรถกระบะสี่ประตูคันใหญ่สีดำจอดอยู่ สายตาสีน้ำตาลทองจับจ้องทะเบียนรถและจำไว้ให้มั่น

เบอา เธอต้องอยู่ให้ห่างรถคันนี้จำไว้นะ