บทที่ 2-5 เขารู้

บทที่ 2-5

แทนที่คนตัวโตจะสลดแล้วปล่อยร่างของเธอ กลับกลายเป็นยิ้มกว้างกวนโมโหราวกับว่าเขากำลังสนุกที่ได้ทำเช่นนั้น

“พูดได้ด้วยเหรอ นึกว่าเป็นใบ้”

กายสาวของเบอาแปรปรวน ฮอร์โมนวัยสาวทำให้ร่างระหงสั่นระริก ทั้งสะท้านจากอารมณ์หวามไหวที่ปะทุขึ้น ทั้งกรุ่นโกรธจากคำพูดยียวนของคนตรงหน้า

เธอเม้มริมฝีปากหน้าแดงก่ำ บิดร่างโดยใช้มือดันบ่าเขาไว้ สังเกตเห็นคนตัวโตที่กอดเธอไว้สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะปล่อยร่างเธอไถลลงตามลำตัว

ไม่ว่าเขาจะเป็นใครเธอรู้ดีว่าคนอย่างเขาต้องการอะไรแล้วต้องได้ เธอรู้ว่าเขาต้องการเธอ มันฉายชัดอยู่ในแววตาสีดำสนิท

แต่เธอยังเป็นเด็กเกินกว่าจะเล่นเกมนี้ เบอารู้ว่าตัวเองนั้นคงแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเดินหมาก ฉะนั้นทางที่ดีเธอควรรีบหนีให้ไกลและผลักเขาให้อยู่ห่างจากวงโคจรของเธอให้ห่างที่สุด

ร่างบางรีบหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนีขึ้นบ้านหากแต่มือแกร่งเอื้อมออกมารั้งเธอไว้

หน้าหวานคมลูกครึ่งแหงนหน้าเรียวสวยขึ้นมองอย่างหาเรื่อง กำลังแย้มริมฝีปากเพื่อต่อว่า แต่คำพูดจากเสียงทุ้มต่ำทำเธอหุบปากใบหน้าซับสีแดงระเรื่อขึ้นทีละน้อยจนถึงลำคอ

“มาบ้านคนอื่นก็ควรระมัดระวังการแต่งกายให้มิดชิดด้วยเด็กดี”

ดวงตาคมกริบหลุบต่ำมองยอดถันแล้วเลื่อนขึ้นสบตาเธอ เบอาสะบัดมือทิ้งรีบวิ่งขึ้นบ้าน หัวใจเต้นรัวกระหน่ำดั่งกลองตี

ส่วนชายหนุ่มร่างโตอย่างนาวินทร์ทำเพียงเท้าข้อมือพิงขอบประตูมองสาวน้อยวิ่งฝ่าความมืดสลัวขึ้นบ้าน พยายามสะกดกลั้นปรับลมหายใจที่โหมแรง

ดวงตาสีทองกลมโตคู่นั้นทำเขาเกือบแย่ หากเผลอจ้องมองอาจทำให้หัวใจวายได้ง่าย ๆ กลิ่นกายสาวไร้น้ำหอมปรุงแต่งสดใหม่ เขาถูกดูดเข้าสู่ห้วงเสน่าอย่างแรง ไม่สิ มันยิ่งกว่านั้นมาก

รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นระหงบอบบางแต่เปี่ยมด้วยอิสตรีเพศไปทั้งตัว ยิ่งหน้าอกอวบอิ่มตอบรับสายตาด้วยการชูชันผ่านเนื้อผ้า เขาแทบกระโจนเข้าใส่ร่างเด็กสาวตรงหน้า ได้แต่ท่องอายุของเธอไว้ในใจ

สิบแปด เธอเพิ่งสิบแปดนะไอ้วินทร์

“อ้าว พี่วินทร์ วันนี้อยู่บ้านเหรอคะ”

นาวินทร์หยิบแก้วกาแฟร้อนจากเดิมยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เดินเข้าไปนั่งลงในห้องครัว มองสองสาวกำลังเดินเข้ามาในห้องครัวเช่นกัน

เบอาแทบสะดุดเท้าตัวเอง ชะงักเท้าหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัว ดวงตาสีทองมองชายร่างโตคนเมื่อคืนกำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้า ยิ่งแสงแดดตอนกลางวันส่องเข้ามาในห้องครัวยิ่งทำให้เธอมองเห็นดวงตาคมกริบชัดเจนขึ้น มันช่างแรงกล้าเสียจนเธอเกือบเสียศูนย์

“อืม วันนี้วันอาทิตย์”

“ไม่ใช่หรอกม้าง ปกติวันอาทิตย์พี่ก็ไม่อยู่ ถ้าไม่อยู่หาดใหญ่กกสาวไหนอยู่ ก็คงจะไป..”

“นารินทร์”

เสียงทุ้มกดต่ำดังขึ้นจนคนน้องสาวสะดุดกึก เธอหุบปากทันที เมื่อไรที่เธอทำให้พี่ชายโกรธเขาจะเรียกเธอด้วยชื่อเต็ม

หลังจากนารินทร์ทำหน้าเก้อเขินเหลียวมองเพื่อนใหม่จึงนึกขึ้นได้ ดึงมือเบอาให้เดินเข้ามาในห้องครัวแล้วเลื่อนเก้าอี้ตัวด้านข้างพี่ชาย กดไหล่จนเบอาต้องนั่งลงอย่างเสียไม่ได้

“อ้อ เบย์ นี่พี่ชายของเราพี่นาวินทร์”

“สวัสดีค่ะ”

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นพี่ชายของเพื่อนทำให้เบอาไม่อาจเลี่ยงได้ เธอยกมือไหว้อย่างเรียบร้อย

“พี่วินทร์เรียกเบอาว่าเบย์ก็ได้ค่ะ”

เสียงแจ่มใสของน้องสาวพูดขึ้น ขณะกำลังหยิบนมในตู้เย็นเทใส่แก้วร้อนสองใบเตรียมอุ่นในเตาไมโครเวฟ

นาวินทร์ยังจ้องเธอไม่วางตาแก้มสีชมพูระเรื่อเมื่อสักครู่แดงก่ำไปทั่วใบหน้า สาวน้อยข้าง ๆ ทำเพียงพยักหน้ารับแต่ไม่ขานตอบ หันหน้าหนีไปมองอย่างอื่น

“พี่วินทร์ เดี๋ยวน้องขอให้ลุงทองไปส่งเพื่อนหน่อยนะคะ”

“ไม่ต้องหรอก พี่กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี ไปพร้อมกันกับพี่เลย”

หน้าหวานคมหันกลับไปมองหน้ามองเพื่อน พยายามส่งสัญญาณแต่นารินทร์ไม่ได้ใส่ใจ เธอกำลังหมกมุ่นกับการใส่ขนมปังลงในเครื่องปิ้ง

“ก็ดีค่ะ”

“ไม่เป็นไร เรา เราให้ที่บ้านมารับก็ได้รินทร์”

ในที่สุดนารินทร์ก็เอี้ยวหน้ากลับมามองเพื่อน เห็นแก้มทั้งสองพวงของเพื่อนรักแดงก่ำ สงสัยคงจะหิวหนักแต่ไม่กล้าพูดจึงใส่ขนมปังเพิ่มไปอีกหนึ่งแผ่น

“ผู้ใหญ่จะไปส่งก็ควรรับไว้ อีกอย่างพี่กำลังคิดจะแวะไปเยี่ยมสวนเพื่อนบ้านสักหน่อย”

“สวนเพื่อนบ้าน?”

นารินทร์วางขนมปังปิ้งลงตรงหน้าเพื่อนพร้อมกับแก้วนมร้อน

“ใช่แล้วเบย์ สวนของเรากับของเธอติดกัน”

“ตะแต่ว่าตอนที่ผ่านสวนบ้านเรามามันไกลมาก”

“อ้อ ก็ไม่อยากจะคุย พอดีบ้านเราจัดว่ามีสวนยางผืนใหญ่ที่สุดในอำเภอน่ะ”

เบอาหยิบขนมปังมือสั่น สวนติดกัน? เหลือบตาขึ้นมองร่างสูงใหญ่ผิวเข้มด้านข้าง มือแกร่งเขาจับแก้วกาแฟยกขึ้นจิบเป็นระยะ ๆ ตรงข้อมือสวมนาฬิกาเรือนแพง เอ็นที่ข้อมือทำให้เห็นว่าเขาเป็นนักออกกำลังกายหรืออาจเกิดจากการทำงานหนัก ไหล่หนากว้าง ทรงผมยาวพอดีหวีเรียบดั่งนักธุรกิจทันสมัย

เคล้ง!

ช้อนร่วงหล่นจากมือเบอาเมื่อเลื่อนสายตาจนถึงดวงตาคมเข้มรู้ทัน มีรอยยิ้มบางเบามุมปากก่อนที่เขาจะยื่นมือออกมาหยิบช้อนที่ตกลงจานรองใส่ในแก้วนมร้อนให้เธอ

“รู้สึกจะซุ่มซ่ามบ่อยนะเรา”

สาวน้อยวางแก้วนมร้อนก้มหน้าลงแก้มแดงปลั่ง ไม่ดีแน่ ๆ

“เด็ก ๆ ตื่นกันแล้ว”

รสาหอบหิ้วของสดเข้ามาด้วยในห้องครัว เบอาและนารินทร์รีบลุกขึ้นไปรับถุงหิ้วหลายใบวางลงบนอ่างเตรียมของ

“หนูเบย์อยู่ทานอาหารเช้าด้วยกันเลยไหมจ๊ะ แม่เตรียมจะทำข้าวต้มกุ้ง”

“คงไม่ค่ะ หนูอยากกลับเลย”

“อ้าวเหรอ น่าเสียดายนะ ไว้วันหลังมาค้างที่บ้านบ่อย ๆ นะ”

“ค่ะ”

เบอาพึมพำไม่เต็มเสียงนัก ตอบรับไปก่อนแต่เรื่องอะไรที่เธอจะต้องมาอยู่ในดงเสือหิว

“งั้นไปกันเลย”

“อ้าว วินทร์ไปส่งหนูเบย์เหรอลูก”

รสาเอ่ยถามหันหน้ามาจากอ่างล้างผัก มองลูกชายคนโตที่ลุกขึ้นเดินไปรอเบอาแล้วตรงหน้าประตู แต่หญิงสาวยังทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากไป

“ครับ ทางผ่านพอดี ไปกันเถอะเบย์”

สุดจะต้านทานเบอาจำต้องยกมือไหว้ขอตัวลากลับแล้วสวมกอดเพื่อนรัก เดินลากเท้าตามร่างสูงใหญ่ออกนอกบ้านไป

“เอาเป้มานี่”

นาวินทร์ยื่นมือออกมาเพื่อรอรับเป้สะพายจากเบอาแต่หญิงสาวไม่ยอม เธอกำสายสะพายหลังแน่นเข้า

“ไม่ เบย์จะถือเองค่ะ”

สาวน้อยยืนกรานพร้อมเดินนำเขาไปยังโรงจอดรถที่อยู่ติดกับตัวบ้าน เสียงสัญญาณนิรภัยดังขึ้นพร้อมไฟกระพริบที่รถกระบะสีดำสี่ประตู

เท้าของสาวน้อยชะงักกึก ดวงตาสีทองเบิกกว้างมองเลขทะเบียนรถ ความทรงจำของเช้าวันเสาร์ เสียงกระซิบร้องคราง เสียงเตียงและเสียงต่ำทุ้ม

นาวินทร์ อ่า กรี๊ด

ร่างสูงแกร่งยังเปิดประตูรอด้านฝั่งคนนั่ง ดวงตาสีทองเลื่อนขึ้นสบตาสีดำสนิท มีรอยยิ้มหยักขึ้นปรากฎบนมุมปากหนา

เขารู้ว่าเป็นเรา เขารู้