บทที่ 3 เนรคุณ

ติณณ์เข้ามานั่งรอโรสิตาในห้องทำงาน พลางเช็กรายงานที่เลขานุการส่งมาให้ทางอีเมลเป็นการฆ่าเวลา ทว่าอารมณ์ที่ไม่สงบนิ่งนั้น ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจจดจ่อกับงานเบื้องหน้าได้เลย

ติณณ์ถอนหายใจยาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างแมคบุคขึ้นมา ชายหนุ่มเปิดแอปพลิเคชันอัลบัมภาพ นิ้วเรียวเลื่อนค้นหาคลิปวิดีโอที่โปรดปรานที่สุด ก่อนกดเปิดขึ้น

การเฝ้ามองเธอผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมทำให้เขามีความสุขจนตัวเองก็ยังแปลกใจ ยิ่งได้เห็นเธอทุกวันยิ่งรู้สึกอยากอยู่ใกล้ แม้เวลานี้เขาจะยังหาคำตอบของความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาบอกได้ในตอนนี้ คือ เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ และวางลงที่เดิม

โรสิตาอาบน้ำแต่งตัวและลงมาพบติณณ์ที่ห้องทำงานได้ทันเวลาพอดิบพอดี เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม ทว่าติณณ์แสร้งก้มหน้าก้มตาทำงาน โดยไม่สนใจที่จะหันมาเจรจากับเธอ หญิงสาวจึงตัดสินใจเอ่ยปากก่อน

“คุณติณณ์มีอะไรจะคุยกับโรสคะ”

สิ้นเสียงหวาน ใบหน้าคมคร้ามหันมาทางเธอ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ และยกแขนสองข้างขึ้นกอดอก

“เธอจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ”

“คะ?”

โรสิตาคิดไม่ถึงว่าการที่ติณณ์รีบกลับมาจะเป็นเพราะธุระของเธอ แต่เมื่อมีโอกาสแล้ว ก็คุยกันเสียให้จบ เพราะเธอเองก็เตรียมตัวเตรียมใจมาแล้วเช่นกัน

มือเล็กหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนวางลงบนโต๊ะ

“นี่เป็นกุญแจรถที่คุณลุงให้โรสไว้ใช้ค่ะ โรสขอคืนให้คุณติณณ์”

“…”

“เรื่องที่โรสจะบอกคุณติณณ์ก็คือ โรสจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ค่ะ”

“…”

ติณณ์ยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของชายหนุ่ม โรสิตาเริ่มทำตัวไม่ถูก ถ้าเช่นนั้นเธอจะคิดเสียว่าความเงียบนั้นคือคำตอบ

“เอ่อ ในเมื่อคุณติณณ์รับทราบแล้ว งั้นโรสขอตัวนะคะ”

“ฉันไม่ให้ย้าย!!!”

ร่างอรชรที่กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องเป็นอันต้องชะงัก เธอหมุนตัวกลับมามองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาและเธอไม่มีความเกี่ยวข้องกัน เธอก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะอยู่ที่นี่ หากวันใดชายหนุ่มมีคนรัก การมีเธออยู่ในบ้านหลังนี้ก็รังแต่จะสร้างปัญหา

“คุณติณณ์ไม่มีสิทธิ์ห้าม ยังไงโรสก็จะย้ายค่ะ”

เธอไม่รอให้ติณณ์ได้มีโอกาสคัดค้าน หญิงสาวรีบเดินตรงไปที่ประตู และในจังหวะที่มือบางกำลังหมุนลูกบิดอยู่นั้น ฝ่ามือหนาก็ตบเข้ามาที่บานประตูโครมเบ้อเร่อ เธอสะดุ้งสุดตัวต่อเหตุการณ์ไม่คาดคิด เมื่อหันกลับมา แผงอกแกร่งที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูก็ประจันหน้าเธอในระยะประชิด

“เนรคุณ”

คิ้วเรียวสวยขมวดย่นต่อคำกล่าวหาของชายหนุ่ม แต่ก่อนที่เธอจะได้โต้แย้งออกไป ร่างสูงก็ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้เธอทีละนิด จนหญิงสาวต้องถอยร่นไปจนแผ่นหลังชิดบานประตู เป็นสัญญาณว่าเธอคงหนีไปไหนไม่พ้นเสียแล้ว

“เธอคิดจะเนรคุณครอบครัวฉันเหรอ” ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนลงมาใกล้ดวงหน้าสวยห่างเพียงแค่คืบ และคงค้างอยู่เช่นนั้นเพื่อรอฟังคำตอบ

“เปล่านะคะ” เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยใจเต้นระส่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดใกล้หน้าผากมน ผสานกลิ่นน้ำหอมจากกายชายทำเอาสติสตังของโรสิตากระเจิดกระเจิง

“ก็เธอจะทิ้ง…ที่นี่” เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลง ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม นัยน์ตาคู่คมเธอเห็นความเว้าวอนฉายขึ้นชั่วขณะหนึ่งก่อนจะหายวับไป

“ถึงพ่อฉันกับป้าเธอจะไม่อยู่แล้ว เธอก็ควรสำนึกในบุญคุณอยู่ตอบแทนฉันสิถึงจะถูก หรือจะให้ฉันจุดธูปบอกท่านว่าแม่หนูโรสคนดีกลายเป็นเด็กอกตัญญูไปเสียแล้ว”

จากความหวั่นไหวภายในใจของสาวน้อย แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธขึ้ง ที่คนตรงหน้าถึงกับกล้าเอาคนตายมาเป็นข้ออ้างในการต่อว่าถากถางเธอ

“แล้วจะให้โรสทำยังไงคะ” นัยน์ตาคู่หวานจ้องมองชายหนุ่มอย่างท้าทาย คนอย่างโรสิตาทั้งรักและเทิดทูนตรัยและกัลยาเหนือสิ่งอื่นใด หากมีโอกาสมีหรือที่เธอจะไม่ตอบแทนบุญคุณท่านทั้งสอง

“ทำงานกับฉัน อยู่กับฉันที่นี่ ห้ามย้ายไปไหน”

“งานอะไรคะ?”

“ผู้ช่วยส่วนตัว”

“เลขา?” ติณณ์ยกยิ้มร้าย พร้อมโคลงศีรษะเบา ๆ

“เลขามันออกจะธรรมดาเกินไปสำหรับโรสคนเก่ง หน้าที่ของเธอคือผู้ช่วยส่วนตัว มีหน้าที่ดูแลฉันตั้งแต่ฉันลืมตาตื่น จนกระทั่งหัวถึงหมอน และเธอต้องตามติดฉันไปทุกที่”

“อะไรนะคะ?”

“ทำไม่ได้เหรอ ก็อย่างว่า ตั้งใจจะเนรคุณอยู่แล้วนี่” คำก็เนรคุณสองคำก็เนรคุณ โรสิตายืดตัวตรงพร้อม ดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

“โรสทำได้ค่ะ”

คำตอบของโรสิตาทำให้ติณณ์เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงเข้ามาใกล้ทีละนิด ใจดวงน้อยที่เคยฮึกเหิมยามนี้เต้นตึกตักจนแทบจะหลุดออกมาเสียให้ได้ ร่างอรชรถูกกักขังด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองที่ค้ำบานประตู เมื่อไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหน เธอจึงเลือกที่จะหลับตาปี๋

“เริ่มงานพรุ่งนี้นะแม่คนเก่ง” เสียงกระซิบแหบพร่า พร้อมลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดใบหูเล็ก ทำเอาขนอ่อนทั่วทั้งกายสาวลุกเกรียวโดยพร้อมเพรียงกัน โรสิตาตัดสินใจผลักติณณ์ออกไปเต็มแรง ก่อนที่จะเปิดประตูวิ่งหนีออกมา เธอวิ่งกลับขึ้นไปบนห้องนอน และรีบปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา

ร่างบางทรุดฮวบลงไปนั่งบนพื้น สองมือเล็กยกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่ก้อนเนื้อยังคงเต้นระรัว

เหตุการณ์ในห้องทำงานเมื่อครู่ ทำให้ความรู้สึกในอดีตที่โรสิตาเก็บซ่อนไว้จนลึกสุดใจหวนกลับคืนมา เมื่อครั้งที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ หญิงสาวจมอยู่ความโศกเศร้าจากการเสียชีวิตของบิดามารดา เธอมักแอบไปนั่งร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียวบ่อยครั้ง วันหนึ่งติณณ์ผ่านมาเจอเธอเข้า เขาช่วยให้เธอก้าวผ่านความทุกข์อันแสนสาหัสนั้นมาได้ ติณณ์ในวันนั้นทั้งอบอุ่นและใจดี

“ใจเต้นทำไมเนี่ย ตอนนั้นเขาดีกับเธอเพราะเขาสงสาร ตอนนี้เขาจะกินหัวเธอแล้วโรส”