ตอนที่ 6

ขณะที่พันรักเดินไปหา กันต์ เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่แล้ว กันต์ยิ้มรับพลางกระซิบ 

"รอดตายแล้วนะมึง กูก็คิดว่ามึงจะไปต่อยกับไอ้ด้ายกลางวงซะแล้ว"

"กูไม่ได้อยากมีเรื่อง แค่ไม่ชอบอยู่ใกล้ฟีโรโมนมัน" 

พันรักตอบเสียงเบา กลิ่นกาแฟจางๆ ที่ตัวเขาพยายามกดไว้เริ่มกลับมาคงที่อีกครั้งเมื่ออยู่ใกล้เบต้าที่ไม่มีฟีโรโมนอย่างกันต์

กิจกรรมดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ทั้งการวิ่งสามขา การคาบช้อนส่งลูกปิงปอง ด้ายทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมจนลูกตาลและโอเมก้าคนอื่นๆ ดูจะสนใจกับความเป็นสุภาพบุรุษนี้ไปตามๆ กัน ส่วนพันรักและกันต์ก็ทำงานร่วมกันได้อย่างรวดเร็วและเป็นระบบตามสไตล์เด็กเนิร์ดที่เอาจริงเอาจังไปซะทุกเรื่อง

จนกระทั่งมาถึงช่วงสุดท้ายของวัน กิจกรรมที่สำคัญที่สุดคือการ 'จับคู่บัดดี้แล็บ' ซึ่งรุ่นพี่ประกาศไว้ตั้งแต่ต้นว่า คู่บัดดี้นี้จะเป็นการจับคู่บัดดี้แบบถาวร รวมถึงต้องเป็นคู่ทำแล็บวิจัยร่วมกันไปตลอดหนึ่งปี 

"เอาล่ะครับทุกคน! ฟังทางนี้!" 

รุ่นพี่สันทนาการประกาศเสียงดัง 

"ตอนนี้ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย เราจะให้พวกคุณเดินมาจับฉลาก 'หมายเลขบัดดี้' กันทีละคน พอได้เลขแล้ว ให้เดินตามหาเพื่อนที่มีเลขตรงกัน ใครเจอแล้วให้พากันมาลงชื่อที่โต๊ะของรุ่นพี่ข้างหน้านี้นะครับ บัดดี้นี้ห้ามเปลี่ยนนะ! เป็นคู่ทำแล็บกันยาวๆ ไปเลยนะครับ!"

พันรักถอนหายใจยาวพลางเดินต่อแถวเข้าไปหยิบแผ่นกระดาษในกล่อง เขาภาวนาในใจขอเลขอะไรก็ได้ที่คนถือน่าจะเป็นคนคุยง่ายและตั้งใจเรียน เขาคลี่แผ่นกระดาษในมือออกช้าๆ

หมายเลข 279

"เลขห้องพักเนี่ยนะ?" 

พันรักขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเองก่อนจะเริ่มเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังวุ่นวายกับการชูแผ่นกระดาษและตะโกนเรียกหาหมายเลขของตัวเอง

"ใครได้ 205 บ้าง!" 

"312 อยู่ไหน!"

พันรักเดินไปรอบๆ ลานกิจกรรมพลางกวาดสายตามองหาคนที่มีเลข 279 เหมือนกัน เขาไม่อยากส่งเสียงดัง จึงทำเพียงแค่เดินดูไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าใครบางคนที่กำลังยืนเกาหัวพลางมองกระดาษในมือด้วยสีหน้ามึนๆ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาดูคุ้นตาที่เด่นมาแต่ไกล

พันรักหยุดกะทันหัน ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังกลั่นแกล้งเขาเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขาเห็นคนตรงหน้าค่อยๆ ชูกระดาษขึ้นมาเหนือหัวหวังจะให้คนเห็นเลขได้ง่ายขึ้น

บนกระดาษใบนั้นเขียนตัวเลขเด่นหรา... 279

ด้ายเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเมื่อรู้สึกว่ามีคนมายืนจ้อง วินาทีที่สายตาสบประสาทตากับพันรัก ด้ายก็อ้าปากค้างจนเกือบจะปล่อยกระดาษหลุดมือ

"ไม่จริงน่า..." 

ด้ายพึมพำด้วยใบหน้าที่แสดงความช็อกสุดขีดไม่ต่างจากพันรัก 

"อย่าบอกนะว่านาย..."

พันรักที่ยืนนิ่งเริ่มก้มลงมองกระดาษในมือตัวเองสลับกับแผ่นที่ด้ายถืออยู่ซำแล้วซ้ำเล่าเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาดไป ความบังเอิญที่เกิดขึ้นหลายครั้งจนน่าขนลุกทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เจออาถรรพ์เข้าจริงๆ

"น้องด้ายกับน้องพันรักจับคู่กันได้อีกแล้วเหรอครับเนี่ย!" 

รุ่นพี่ที่คอยสังเกตอยู่เดินเข้ามาตะโกนใส่ไมค์ด้วยความตื่นเต้น 

"ดูสิครับทุกคน! เมื่อกี้ก็ได้เลขเดียวกัน ตอนนี้ยังจับได้เลขเดียวกันอีกต่างหาก! นี่มันบุพเพสันนิวาสชัดๆ! ล็อคมงตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนจบเลยนะ!"

ท่ามกลางเสียงโห่และเสียงแซวที่ดังระงม มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาอย่างร่าเริง 

"เฮ้ย! ด้าย! พันรัก! ยินดีด้วยเพื่อน!"

ร่างของเด็กหนุ่มหน้าทะเล้นในเสื้อช็อปคณะบริหารธุรกิจเดินเข้ามาหาพวกเขา เขาคือ เซน เพื่อนสนิทของด้ายที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน เซนหัวเราะร่วนพลางตบไหล่ด้ายแรงๆ

"พวกมึงนี่เหมือนคู่ในตำนานคณะกูเลยว่ะ พี่ซันกับพี่ลูนน่ะ เมื่อ 3 ปีก่อนก็จับได้เป็นพี่รหัสกันจนเป็นข่าวดังไปทั้งมหาลัย สงสัยจะเป็นพวกนายจะได้เป็นคู่ชะตาของรุ่นนี้จริงๆ สินะเนี่ย" 

เซนแซวพลางหันไปหาพันรัก 

"กูรู้นะว่าพวกมึงเป็นรูมเมทกันน่ะ ด้ายมันโทรไปบ่นให้กูฟังเป็นชั่วโมงว่าซวยแค่ไหนที่ได้อยู่ห้องเดียวกับมึง"

พันรักตวัดสายตาเขียวปัดไปมองด้ายที่ทำหน้าไม่ถูก 

"ฉ..ฉันแค่ระบายความอัดอั้นใจกับเพื่อนสนิทเว้ย!" 

ด้ายโต้กลับ 

"แล้วนายจะหงุดหงิดทำไม ฉันต่างหากที่ต้องไม่พอใจที่ต้องมาเป็นบัดดี้ทำแล็บกับนายเนี่ย!"

"ทำอย่างกับฉันเต็มใจ!" 

พันรักรีบตอบปฏิเสธ

"แหม...พอๆ ไม่ต้องทะเลาะกันเพื่อกลบเกลื่อน" 

เซนยังไม่หยุดกวน 

"บัดดี้เปลี่ยนไม่ได้นะเพื่อน กฎคือกฎ แถมต้องทำแล็บคู่กันด้วยอีก กลิ่นกาแฟกับกลิ่นกุหลาบ งู๊ย... เข้ากั๊นเข้ากัน!"

"หุบปากไปเลยไอ้เซน!" 

ด้ายตะโกนใส่เพื่อนรัก

พันรักถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ เขาหันไปมองพวกรุ่นพี่ที่กำลังยิ้มกริ่ม 

"รุ่นพี่ครับ ขอเปลี่ยนคู่ได้ไหมครับ พวกผมไม่สะดวกใจ?"

"เสียใจด้วยนะจ๊ะน้องพันรัก กฎคือห้ามเปลี่ยนเด็ดขาด! บัดดี้คือคนที่จะช่วยเราเรียนจนจบ เตรียมตัวเตรียมใจทำแล็บคู่กันได้เลยจ้า!" 

รุ่นพี่สาวประเภทสองคนหนึ่งตะโกนตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี

พันรักหันกลับมามองด้าย ที่ตอนนี้ดูจะเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้วแต่หน้ายังบูดบึ้ง 

"นาย... พรุ่งนี้มีแล็บของอาจารย์อรุณตอนบ่าย อย่ามาสายล่ะ"

"เออ รู้แล้วน่า! ไม่เห็นต้องสั่งเลย" 

ด้ายตอบพลางสะบัดหน้าหนี แต่ในใจเขากลับมีความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นมา เป็นความรู้สึกตื่นเต้นเล็กๆ ที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไม