2 ข้ายังไม่อยากตาย

2

ข้ายังไม่อยากตาย

          ‘หน็อยแน่ะ! ไม่คิดแม้แต่จะไต่สวนเลยหรือไงเจ้าคนใจดำ’ หวงอี้เหลียนกรีดร้องในใจ แต่เบื้องหน้านางกลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

          นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงตกลงมาจากดวงตากลมโตประดุจหยดน้ำค้างบนกลีบบัว ใบหน้าเนียนใสจิ้มลิ้มสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร

          ดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำตาจ้องมองตรงไปยังดวงตาเย็นชาขององค์ชายหก สายตาที่นางส่งไปนั้นเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ ความงุนงง และความอ้อนวอนอันเงียบเชียบ ราวกับลูกหมาตัวน้อยที่กำลังจะถูกเจ้าของทอดทิ้งโดยที่มันไม่ได้ทำความผิดใดๆ

          ริมฝีปากบางสั่นระริก นางเอ่ยเสียงเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของสายลม

          “องค์ชาย...หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนี้จริงๆ เพคะ”

          หยาดน้ำตาไหลพรากหยดลงบนแก้มเนียนอย่างเหมาะเจาะ ภาพของสตรีร่างเล็กที่ดูไร้ทางสู้ คุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากดอกไม้ที่โรยรา โดยมีดวงตาฉ่ำน้ำจ้องมองเขาด้วยความจงรักภักดีและอ้อนวอนอย่างสุดหัวใจ

          “องค์ชาย หม่อมฉันสมควรตายเพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉัน...”

          โม่ซือจวิ้นชะงักงันไปครู่หนึ่ง มือของเขาที่กำลังจะยกขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทหารประหารชีวิตคนตรงหน้า พลันค้างอยู่กลางอากาศ

          ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและรังสีฆ่าฟันบัดนี้กลับวูบวาบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เขาเคยเห็นสตรีมากมายร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต บ้างก็กรีดร้องอย่างน่าอนาถ บ้างก็โขกศีรษะจนเลือดไหล

          แต่ไม่มีสตรีคนใดเลย ที่มีดวงตาบริสุทธิ์และส่งผลต่อหัวใจของเขาได้ถึงเพียงนี้ ความรู้สึกอ่อนโยนสายหนึ่งวิ่งพล่านผ่านหัวใจอันเย็นชาของเขาอย่างน่าประหลาด ราวกับมีหยดน้ำเย็นฉ่ำหยดลงบนแผ่นดินที่แห้งแล้งมานานแสนนาน

          ‘ทำไมข้าถึงรู้สึกใจอ่อนกับสาวใช้ต่ำต้อยผู้นี้ได้’ โม่ซือจวิ้นขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดสายใหม่ก่อตัวขึ้นในจิตใจ แต่มันมิใช่ความโกรธต่อดอกไม้ที่ตายไป หากแต่เป็นความงุนงงต่อความรู้สึกของตนเองมากกว่า

          เขามองสบตากับดวงตาคู่โตฉ่ำน้ำตานั้นเนิ่นนาน บรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

          เหล่าทหารองครักษ์ต่างก้มหน้า รอฟังคำสั่งอย่างฉงนในใจ เมื่อเห็นนายเหนือหัวของตนเงียบไปอย่างผิดปกติ

          หวงอี้เหลียนยังคงส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต แม้ในใจจะกำลังลุ้นระทึก จนแทบจะทะลุออกมานอกอก

          ‘รอดไหม จะรอดหรือไม่รอด สายตาอ้อนวอนระดับเซียนของข้า มันต้องได้ผลสิ’

          โม่ซือจวิ้นสูดหายใจเข้า พลางลดมือลงข้างลำตัว ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากระแสเสียงกลับลดความเหี้ยมเกรียมลงอย่างเห็นได้ชัด

          “ช้าก่อน...” เขาเอ่ยหยุดทหาร

          คำสั่งนั้นทำให้เหล่าสาวใช้และผู้ดูแลประจำเรือนเพาะเลี้ยงถึงกับตาค้างด้วยความตื่นตะลึง

          องค์ชายหกผู้ไม่เคยปรานีใคร บัดนี้กลับยอมชะลอการประหารชีวิตสาวใช้ผู้ทำลายดอกไม้แสนรักของเขาเนี่ยนะ ช่างเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อได้จริงๆ

          หวงอี้เหลียนก้มหน้าลงโขกพื้นเบาๆ

          “ขอบพระทัยองค์ชายหกที่ทรงเมตตาเพคะ”

          หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาน่าสงสาร ทว่าริมฝีปากเล็กๆ ของเซียนบุปผาตกอับกลับแอบยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

          ‘เฮ้อ...อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็รอดตายแล้ว’

          สายลมที่พัดผ่านเรือนเพาะเลี้ยงแห่งสำนักบุปผารื่นรมย์พาเอาความหนาวเย็นมาสู่ผู้คน เสียงกระซิบกระซาบของเหล่านางกำนัลและผู้ดูแลประจำเรือนเพาะเลี้ยงยังคงดังขึ้นเป็นระยะ

          ทุกสายตาต่างจ้องมองไปที่ร่างของสาวใช้ตัวเล็กๆ ที่กำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากเหี่ยวแห้งของต้นเนตรดารารัตติกาล

          องค์ชายหก โม่ซือจวิ้น ทอดพระเนตรร่างสั่นเทาตรงหน้า แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหารบัดนี้ทอดแสงลึกล้ำยากจะคาดเดา

          ความรู้สึกงุนงงสับสนยังคงตีวนอยู่ในอก เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงทำให้หัวใจของเขาสั่นคลอนได้เพียงแค่สบสายตาฉ่ำน้ำคู่นั้น

          เขาทอดถอนพระทัยออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจยาวนั้นคล้ายจะสลายบรรยากาศอันตึงเครียดลงไปหลายส่วน

          เมื่อมีคำสั่งระงับการลงทัณฑ์ เสียงฮือฮาดังขึ้นท่ามกลางเหล่าสาวใช้ หัวหน้าผู้ดูแลประจำเรือนเพาะเลี้ยงถึงกับอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาและหูของตนเองว่าองค์ชายหกที่สามารถฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาจะยอมถอยให้สาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่ง

          “ทูลองค์ชาย แต่ดอกไม้เนตรดารารัตติกาลนี้...”        หัวหน้าผู้ดูแลประจำเรือนเพาะเลี้ยงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

          โม่ซือจวิ้นยกมือขึ้นเป็นเชิงสั่งให้เงียบ เขาเลื่อนสายตามองไปยังแปลงดอกไม้อื่นๆ ในเรือนเพาะเลี้ยง ก่อนจะย้อนกลับมามองสตรีที่ยังคงคุกเข่าก้มหน้าอยู่

          “หากปล่อยให้นางอยู่ดูแลเรือนเพาะเลี้ยงต่อไป ต้นไม้อื่นๆ ในสำนักนี้คงมิพ้นต้องเหี่ยวเฉาตายกลายเป็นเถ้าถ่านตามไปจนหมดสิ้น” น้ำเสียงขององค์ชายหกนุ่มลึก ทว่ามีกระแสกดดันบางอย่าง

          “หวงอี้เหลียน ในเมื่อเจ้าทำให้สมุนไพรวิเศษของข้าต้องสูญสิ้น เช่นนั้นความผิดนี้...”

          “หม่อมฉันยินดีชดใช้ด้วยชีวิตเพคะ หม่อมฉันสมควรตายยิ่งนัก หม่อมฉันปิดเองที่ไม่รอบคอบพอจนทำให้องค์ชายทรงผิดหวัง”

          หวงอี้เหลียนโขกศีรษะลงบนพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า นางร้องไห้ออกมาอย่างต่อเนื่อง แม้จะเจ็บตัวแต่ในใจก็ยังหวังว่าจะใช้ความน่าสงสารครั้งนี้ ทำให้ตนเองรอดพ้นจากความตาย

          “เจ้ารู้ความผิดตนเองก็ดีแล้ว” โม่ซือจวิ้นเอ่ยเรียบๆ หัวใจของเขาคล้ายจะหวั่นไหวไปมากจริงๆ เมื่อเห็นสตรีตรงหน้ากำลังทำร้ายตนเองเพราะความรู้สึกผิด

          “ไหนลองบอกมาสิว่าเจ้าทำอะไรได้อีกบ้าง นอกจากเรื่องดูแลต้นไม้”

          “หม่อมฉันยินดีทำงานหนักทุกอย่างเพคะ ต่อให้ต้องไปอยู่โรงซักล้างก็ยินดี” หญิงสาวพูดเพื่อเอาตัวรอด แม้ว่าที่นั่นจะเป็นสถานที่ที่ไม่มีสาวใช้หรือนางกำนัลคนไหนอยากถูกส่งไป แต่การไปอยู่ที่นั่นก็นับว่าปลอดภัย เพราะอย่างน้อยก็ห่างไกลจากสายตาของผู้มีอำนาจ และนางคงไม่เผลอทำเรื่องร้ายแรงจนต้องไปเฉียดใกล้ความตายอีก

          โม่ซือจวิ้นคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

          “จงย้ายมาเป็นนางกำนัลที่ตำหนักของข้า เพื่อชดใช้ความผิดก็แล้วกัน เพราะข้าคงไม่วางใจให้เจ้าดูแลสวนดอกไม้แห่งนี้อีกแล้ว”

          “นะ...นางกำนัลที่ตำหนักขององค์ชายหรือเพคะ”      หวงอี้เหลียนชะงักไป พลางเงยหน้ามองเขาด้วยความตื่นตระหนก

          “ถูกต้อง” โม่ซือจวิ้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

          “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะมิใช่สาวใช้ประจำเรือนเพาะเลี้ยงอีกต่อไป แต่เป็นคนของตำหนักข้า หากเจ้ากล้าทำให้สิ่งใดในตำหนักของข้าให้เสียหายอีก ข้าจะตัดหัวเจ้าด้วยมือของข้าเอง ลุกขึ้น แล้วตามข้ามา”

          กล่าวจบ ร่างสูงใหญ่ในชุดอาภรณ์สีเข้มก็หมุนตัวเดินนำออกไปจากเรือนเพาะเลี้ยงทันที ปล่อยให้เหล่าสาวใช้มองตามด้วยความริษยาและโล่งอกผสมผสานกัน