5 ข่าวจากม้าเร็ว

5

ข่าวจากม้าเร็ว

          บรรยากาศภายในห้องทำงานขององค์ชายหก โม่ซือจวิ้น กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้งหลังจากที่นางกำนัลคนใหม่ขอตัวออกไปจัดการกับแผลน้ำร้อนลวก

          กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษนายังคงอบอวลไปทั่ว ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ทอดสายตามองม้วนเอกสารราชการบนโต๊ะ ทว่าในหัวกลับปรากฏภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของหวงอี้เหลียนขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้าม

          ทว่าความเงียบสงบนั้นคงอยู่ได้เพียงชั่วครู่...

          เสียงก้าวเท้าอันเร่งร้อนและหนักแน่นของทหารองครักษ์ก็ดังก้องเข้ามาตามระเบียงทางเดิน ทำลายความเงียบลงในทันที

          “ทูลองค์ชายหก มีรายงานด่วนจากม้าเร็วพ่ะย่ะค่ะ”

          ทหารองครักษ์นายหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูห้อง พลางค้อมศีรษะทำความเคารพ

          โม่ซือจวิ้นละสายตาจากเอกสาร ปรับสีหน้ากลับมาเรียบตึงและสุขุมลุ่มลึกดังเดิมอย่างรวดเร็ว

          “ว่ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการ

          “ม้าเร็วแจ้งข่าวว่า องค์ชายเก้า โม่ซื่อซวน บัดนี้ทรงเสร็จสิ้นการประพาสต่างเมือง และกำลังเดินทางกลับคืนสู่วังหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าขบวนเดินทางจะมาถึงประตูเมืองหลวงภายในเร็ววันนี้”

          คำรายงานนั้นทำให้คิ้วเข้มของโม่ซือจวิ้นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

          องค์ชายเก้า โม่ซื่อซวน พระอนุชาต่างมารดาผู้เป็นที่ลือเลื่องไปทั่วทั้งแคว้น ทั้งในเรื่องของใบหน้าที่งดงามนุ่มนวลปานเทพบุตร กิริยาสุภาพอ่อนโยน และความหลงใหลในมวลบุปผชาติกับธรรมชาติต่างเมือง

          ชายผู้ที่วันๆ มักจะอุทิศตนให้กับบทกวี การวาดภาพ และสวนดอกไม้ มากกว่าการจับกระบี่หรือยุ่งเกี่ยวกับราชการแผ่นดิน

          หากเอ่ยกันตามตรง องค์ชายหก โม่ซือจวิ้น ก็มิได้โปรดปรานน้องชายคนนี้เท่าใดนัก ด้วยความที่โม่ซื่อซวนมักได้รับความรักและความโปรดปรานจากเสด็จพ่อเป็นพิเศษเสมอมา ความเอาใจใส่ที่ฮ่องเต้ทรงมีต่ออนุชาผู้นี้ก่อให้เกิดรอยเหินห่างในใจของโม่ซือจวิ้นอยู่บ้าง

          ทว่าแม้จะเกิดต่างมารดา และนิสัยใจคอแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่โม่ซื่อซวนก็ให้ความเคารพรักและดีต่อเขาเสมอมา ทั้งยังแสดงออกชัดเจนว่าไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน ไม่เคยคิดจะแย่งชิงบัลลังก์หรืออำนาจทางการทหารกับพี่ชายคนนี้แม้แต่น้อย

          ด้วยเหตุนี้โม่ซือจวิ้นจึงยังคงให้ความเมตตา และมองอีกฝ่ายเป็นน้องชายคนหนึ่งในสายตาเสมอ

          “โม่ซื่อซวนรึ” โม่ซือจวิ้นพึมพำเบาๆ ในลำคอ แววตาฉายความลึกซึ้งยากจะคาดเดา “เข้าเมืองหลวงเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

          “พ่ะย่ะค่ะ นอกจากนี้องค์ชานเก้ายังรับสั่งด้วยว่ายามกลับถึงเมืองหลวง สิ่งแรกที่ทรงอยากเสด็จมาเยือน คือการมาชมพันธุ์ไม้แปลกหายากขององค์ชายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

          สิ้นเสียงรายงานขององครักษ์ โม่ซือจวิ้นทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางนึกถึงแปลงดอกไม้เนตรดารารัตติกาลที่กลายเป็นซากเถ้าถ่านสีดำคาต้นด้วยฝีมือของนางกำนัลคนใหม่ที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่

          ‘โม่ซื่อซวนผู้หลงใหลในมวลบุปผากำลังจะมาชมสวนดอกไม้แล้วดอกไม้ชนิดพิเศษของข้า แต่ยามนี้กลับแห้งตายจนหมดสิ้นเพราะสาวใช้นางหนึ่งไปแล้ว’

          โม่ซือจวิ้นถอนหายใจออกมาเบาๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายทั้งระอาและขำขัน เพราะคาดว่าน้องชายของเขาอาจจะต้องผิดหวังเสียแล้วที่ไม่อาจได้เชยชมดอกไม้งามได้สมความตั้งใจ

          หลังจากก้าวพ้นออกมาจากห้องทำงานขององค์ชายหก หวงอี้เหลียนก็รีบไปยังเรือนโอสถซึ่งเป็นสถานพยาบาลและสถานที่ปรุงยาประจำตำหนักอย่างรวดเร็ว

          กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นอบอวลไปทั่วบริเวณ ช่วยให้จิตใจที่ตื่นตระหนกของนางค่อยๆ สงบลง โชคดีที่ท่านหมอประจำเรือนโอสถเห็นบาดแผลโดนน้ำร้อนลวกบนหลังมือของนาง จึงใจดีมอบยาสมานแผลและผ้าพันแผลเนื้อนุ่มให้นำมาทาบรรเทาอาการปวดแสบปวดร้อน ซึ่งความเย็นของตัวยาช่วยสลายความเจ็บปวดลงไปได้มาก

          ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พักสายตาหรือผ่อนลมหายใจ จางกู้เหนียง หัวหน้านางกำนัลผู้มีสีหน้าเรียบตึง วางท่าสง่างามและเข้มงวดก็ก้าวเข้ามาหานาง

          “เจ้าคือหวงอี้เหลียน สาวใช้คนใหม่ที่องค์ชายหกทรงมีคำสั่งให้ย้ายมาจากเรือนเพาะเลี้ยงใช่หรือไม่” น้ำเสียงทรงพลังและเย็นชาเอ่ยถาม

          “เจ้าค่ะ” หวงอี้เหลียนรีบก้มหน้า ย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม กิริยาเรียบร้อยมิให้มีข้อบกพร่อง

          “ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปที่พัก”

          จางกู้เหนียงหมุนตัวเดินนำนางไปยังเรือนพักของเหล่านางกำนัลซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตำหนักใหญ่ ตัวเรือนสร้างด้วยไม้เรียบง่าย ทว่ากว้างขวาง โดยทั่วไปแล้ว ห้องพักของสาวใช้จะถูกจัดสรรให้เข้าพักอาศัยร่วมกันห้องละสองคนเพื่อความสะดวกในการดูแล และสอดส่องความประพฤติซึ่งกันและกัน

          ทว่าเนื่องจากหวงอี้เหลียนย้ายเข้ามาอย่างกะทันหัน จางกู้เหนียงจึงต้องจัดให้นางพักในห้องพักขนาดเล็กปลายระเบียงแต่เพียงลำพัง

          “เนื่องจากเจ้าเข้ามาอยู่ใหม่ และห้องพักอื่นเต็มหมดแล้ว เจ้าจึงต้องพักห้องนี้คนเดียวไปก่อน” จางกู้เหนียงเอ่ยพลางผลักประตูเรือนพักไม้ให้เปิดออก ภายในมีเตียงไม้ โต๊ะตัวเล็ก และคันฉ่องกระจกเงาอย่างละชิ้น แม้จะคับแคบไปเสียหน่อย แต่มันกลับสะอาดสะอ้าน ปราศจากฝุ่นผง และให้ความเป็นส่วนตัวยิ่งนัก

          “ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว”

          หวงอี้เหลียนยิ้มกว้าง ตอบรับด้วยความยินดีจากใจจริง ‘พักคนเดียวนี่แหละคือสวรรค์ทรงโปรดอย่างแท้จริง จะได้ไม่มีใครมาคอยจับสังเกตยามข้าเผลอทำสิ่งใดหลุดรั่ว หรือเผลอปลดปล่อยดวงมือดำทำต้นไม้ที่ไหนเฉาตายอีก’           นางแอบยินดีในใจโดยมิได้แสดงอาการออกทางสีหน้า

          จางกู้เหนียงพยักหน้าเบาๆ สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มชี้แจงกฎระเบียบและหน้าที่ความรับผิดชอบอย่างเคร่งครัด

          “ฟังให้ดี หวงอี้เหลียน ตำหนักขององค์ชายหกมีกฎระเบียบเข้มงวดที่สุดในบรรดาทุกตำหนัก กฎข้อแรก ห้ามโกหก กฎข้อที่สอง ห้ามยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่มิใช่หน้าที่ของตน และกฎข้อสำคัญที่สุด ห้ามเฉียดเข้าใกล้แปลงดอกไม้หรือพืชพรรณใดๆ ในตำหนักอีกเป็นอันขาด ตามที่องค์ชายหกทรงมีพระบัญชา หากเจ้าทำต้นไม้แห้งตายอีกแม้แต่ต้นเดียว หัวของเจ้าจะไม่ตั้งอยู่บนบ่าแน่”

          “ข้าจะจำใส่ใจไว้เจ้าค่ะ” หวงอี้เหลียนรับคำอย่างแข็งขัน เสียงหนักแน่นประหนึ่งให้สัตย์ปฏิญาณ

          “ดี ถ้าเช่นนั้นจงตามมา ข้าจะพาเจ้าไปเดินดูและแนะนำส่วนต่างๆ ให้รับรู้”

          “เจ้าค่ะ” หญิงสาวรับคำอย่างว่าง่าย แล้วรีบเดินตามไปทันที