4 นางกำนัลข้างกาย

4

นางกำนัลข้างกาย

          บรรยากาศภายในห้องทำงานขององค์ชายหก โม่ซือจวิ้น เงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงสายลมพัดใบไผ่สั่นไหวอยู่ภายนอก

          กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาอบอวลไปทั่ว ช่วยให้จิตใจผ่อนคลาย ทว่าสำหรับหวงอี้เหลียนแล้ว บรรยากาศเช่นนี้กลับตึงเครียดไม่ต่างอันใดจากลานประหาร

          นางกำนัลคนใหม่ค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเข้ามาภายในห้อง มือสองข้างประคองถาดไม้แกะสลักที่มีกาน้ำชาดินเผาและถ้วยกระเบื้องเนื้อดีวางอยู่

          ‘ตั้งสติไว้ หวงอี้เหลียน บนสวรรค์เจ้าเคยรินน้ำทิพย์ถวายองค์เง็กเซียนมาแล้ว นับประสาอะไรกับกาน้ำชาบนโลกมนุษย์’ นางให้กำลังใจตนเองในใจ ทว่าเรือนกายมนุษย์อันอ่อนแอนี้กลับไม่อาจควบคุมได้ดังใจคิด

          นางก้าวเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานไม้เนื้อหอมตัวใหญ่ ที่ซึ่งองค์ชายหกกำลังนั่งตรวจงานราชการอย่างเคร่งเครียด

          สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ่ออยู่กับอักษรบนแผ่นกระดาษ แต่สัมผัสอันฉับไวกลับรับรู้ถึงการมาเยือนของสตรีร่างเล็กได้เป็นอย่างดี

          หวงอี้เหลียนค่อยๆ วางถาดลงบนมุมโต๊ะด้วยความระมัดระวังเป็นที่สุด ทว่ามือเจ้ากรรมกลับสั่นเทาเล็กน้อย จนกาน้ำชาไปกระทบเข้ากับขอบถ้วยกระเบื้องดังกึก

          เสียงวัตถุกระทบกันเบาๆ ดังก้องขึ้นในความเงียบ ทำให้นางสะดุ้งสุดตัวและรีบหดมือกลับประหนึ่งต้องของร้อน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกจ้องมองชายหนุ่ม ราวกับเพิ่งกระทำความผิดร้ายแรงลงไป

          โม่ซือจวิ้นค่อยๆ ละสายตาจากม้วนเอกสาร เขามองท่าทางเงอะงะของสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

          ในยามปกติแล้ว นางกำนัลคนอื่นที่เข้ามาปรนนิบัติเขา ต่างได้รับการฝึกฝนกิริยามารยาทมาเป็นอย่างดี ก้าวเดินไร้เสียง รินชาไม่เคยมีสิ่งใดผิดพลาด และมักจะก้มหน้านิ่งไร้ชีวิตชีวาด้วยความเกรงกลัวในอำนาจของเขา

          ทว่าสตรีผู้นี้...กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

          ท่าทางเงอะงะ ลนลาน ดวงตากลมโตที่ทอประกายสดใสปนตื่นตระหนกอยู่ตลอดเวลา แต่มิได้มีความเสแสร้งแกล้งทำเพื่อเอาอกเอาใจ กิริยาอันเป็นธรรมชาติและความสดใสที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความพรั่นพรึงนั้น กลับกลายเป็นเสน่ห์ที่น่าชวนมองอย่างน่าประหลาด

          มุมปากของโม่ซือจวิ้นยกขึ้นเล็กน้อยโดยที่เขาเองก็แทบไม่รู้ตัว รอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงดังเดิม

          “เจ้าชื่อหวงอี้เหลียนใช่หรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

          “เพคะองค์ชาย หม่อมฉันหวงอี้เหลียน”

          นางรีบย่อกายลงทำความเคารพ น้ำเสียงยังคงแฝงความประหม่า

          โม่ซือจวิ้นเอนกายพิงเก้าอี้ กอดอกมองนางด้วยสายตาพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายขำขันอยู่ในที

          “นอกจากความสามารถในการทำให้ดอกเนตรดารารัตติกาลของข้ากลายเป็นซากแห้งกรอบภายในคืนเดียวแล้วเจ้ายังมีความสามารถหรือเชี่ยวชาญสิ่งใดอีกบ้าง”

          คำถามนั้นทำให้หวงอี้เหลียนชะงักไป ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายเมื่อถูกรื้อฟื้นเรื่องชะตาชีวิตอันน่าอนาถ

          ‘ความสามารถงั้นหรือ หากเป็นบนสวรรค์ ข้าร่ายรำบุปผา ร้องเพลงเรียกสายลม ใช้อาคมง่ายๆ ได้ แต่หากเป็นงานของมนุษย์’ นางคิดในใจ พลางทบทวนความสามารถของร่างนี้

          นางสบสายตากับองค์ชายหก ก่อนจะตอบออกไปตามจริงด้วยความซื่อตรง

          “ทูลองค์ชาย หากให้หม่อมฉันเอ่ยตามตรง หม่อมฉันมิได้เก่งกาจหรือเชี่ยวชาญสิ่งใดเป็นพิเศษเลยเพคะ”

          โม่ซือจวิ้นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจ เพราะส่วนมากสตรีที่ได้เข้ามาอยู่ในสำนักบุปผารื่นรมย์มักเชี่ยวชาญหลายอย่าง และโดยมากก็มักเป็นทายาทของตระกูลขุนนางระดับกลางถึงล่าง หรือแม้แต่พวกตระกูลพ่อค้าคหบดีที่มักได้รับการอบรมศาตร์ศิลป์หลากแขนง

          “ไม่มีเลยหรือ เย็บปักถักร้อย ดีดพิณ วาดภาพ”

          “เวลาเย็บปักถักร้อย เข็มมักจะจิ้มโดนนิ้วหม่อมฉันเสมอเพคะ ส่วนเรื่องพิณ เสียงที่หม่อมฉันดีดออกมาคง

ไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนัก ส่วนเรื่องวาดภาพ หม่อมฉันวาดวิหคให้กลายเป็นก้อนหินได้เท่านั้น” หวงอี้เหลียนตอบเสียงเบาลงเรื่อยๆ พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้เขาอย่างไร้จริตมารยา         

          “แต่ว่า...แต่หม่อมฉันชงชาเก่งนะเพคะ”

          นางรีบนำเสนอจุดเด่นเพียงหนึ่งเดียวของตนเองด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตากลมโตทอประกายเจิดจรัสขึ้นมาทันตา

          “การชงชาของหม่อมฉันนั้น น้ำร้อนต้องได้ระดับ ใบชาต้องถูกสกัดอย่างพิถีพิถัน กลิ่นจะหอมอบอวลและรสชาตินุ่มลิ้นยิ่งนัก เรื่องนี้หม่อมฉันรับรองได้เลย”

          โม่ซือจวิ้นเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจและแววตาซื่อตรงของนางแล้ว ก็ไม่อาจเก็บกักความรู้สึกได้อีก เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอดังขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

          ความซื่อตรงและความไร้เดียงสาของนางทำให้เขานึกขำขันท่ามกลางความตึงเครียดของภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับมานาน

          “เช่นนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอชิมชาฝีมือของ ผู้เชี่ยวชาญการชงชาเสียหน่อยแล้ว” โม่ซือจวิ้นเอ่ยเรียบๆ

          “หม่อมฉันจะไม่ทำให้องค์ชายต้องผิดหวังแน่นอนเพคะ” หวงอี้เหลียนยิ้มกว้าง รับคำอย่างแข็งขัน

          นางรีบยื่นมือไปจับกาน้ำชาดินเผาที่เพิ่งยกมาจากครัวเพื่อรินใส่ถ้วย ทว่าด้วยความกระตือรือร้นจนเกินงาม นางกลับลืมสังเกตไปว่ากาน้ำชาใบนี้เพิ่งผ่านการต้มน้ำเดือดจัดมาสดๆ ร้อนๆ

          “โอ๊ย! ร้อน!” ทันทีที่ฝ่ามือเนียนสัมผัสเข้ากับหูกาน้ำชา ความร้อนสูงลิ่วก็บาดลึกเข้าสู่ผิวเนื้อ

          หวงอี้เหลียนอุทานเสียงหลง ร่างกายสะดุ้งโหยง มือไม้สั่นจนกาน้ำชาเอียงกะเท่เร่ น้ำชาร้อนฉ่าพุ่งทะลักออกมาจากปากกา กระเด็นใส่หลังมือและข้อมือของนางเต็มๆ

          โชคดีที่นางยังมีสติพอจะไม่ทำกาน้ำชาร่วงแตกลงบนโต๊ะทำงานของเขา แต่ถ้วยกระเบื้องกลับร่วงกระทบถาดไม้ น้ำชาร้อนควันฉุยรดลงบนหลังมือนวลจนกลายเป็นรอยแดงทันตา

          “อึก...” หวงอี้เหลียนสูดปากด้วยความเจ็บปวด ยืนกุมข้อมือตนเองไว้แน่น หยาดน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาด้วยความเจ็บปนอาย

          ใบหน้าที่เคยยิ้มร่าอย่างมั่นใจเมื่อครู่ บัดนี้แดงก่ำไปถึงใบหูด้วยความอับอายขายหน้าจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

          ‘เพิ่งจะอวดอ้างความสามารถตนเองไปหยกๆ ว่าเชี่ยวชาญการชงชาที่สุด แล้วดูข้าทำเข้าสิ ทำน้ำร้อนลวกมือตนเองเนี่ยนะ เซียนบุปผาเช่นข้าต้องมาขายหน้าเพราะกาน้ำชาใบเดียวเสียได้’ นางได้แต่ขำและตัดพ้อตนเองอยู่ในใจอย่างอนาถจิต

          โม่ซือจวิ้นที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับชะงักไป ความขำขันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที แล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง พร้อมกับจับข้อมือเล็กที่กำลังสั่นระริกของนางขึ้นมาดูโดยไม่ทันได้คิดสิ่งใด

          “เจ้าคนซุ่มซ่าม...” เขาบ่นออกมาเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความอาทรอย่างที่ไม่เคยมีสตรีคนใดเคยได้รับ “บอกว่าตนเองเชี่ยวชาญการชงชา แต่กลับทำน้ำร้อนลวกมือตัวเองเช่นนี้น่ะหรือ”

          หวงอี้เหลียนก้มหน้ามองมือตนเองที่ถูกฝ่ามือหนาและอบอุ่นขององค์ชายหกพันธนาการไว้ รอยแดงบนหลังมือเริ่มพองขึ้นมาเล็กน้อย

          แต่น่าแปลกความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มกลับทำให้นางรู้สึกวูบวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก

          หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาก็เห็นคิ้วเข้มของคนตรงหน้าขมวดแน่นด้วยความห่วงใย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงไม่กี่นิ้ว

          “หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะองค์ชาย หม่อมฉันซุ่มซ่ามเอง...” นางเอ่ยเสียงเบาหวิว ทั้งกลัวทั้งอายจนไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

          โม่ซือจวิ้นมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังบึ้งตึงนั้น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ ความเครียดขรึมและเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวเขา บัดนี้กลับถูกละลายหายไปจนหมดสิ้น เพียงเพราะความซุ่มซ่ามและน่าเอ็นดูของนางกำนัลข้างกายคนใหม่ผู้นี้

          “ช่างเถอะ เจ้าไปหายาทาเสีย ไม่ต้องรินชาแล้ว”

          ทันทีที่เขาเอ่ยปากไล่ หญิงสาวก็ยอบกายทำความเคารพ และเดินออกไปจากห้องทำงานของอีกฝ่ายทันที โดยมีสายตาขององค์ชายหกมองตามไปจนร่างนั้นลับสายตา