ข้ามผ่านเวลาสู่ฉางอัน 2

หลี่จงเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะ หยิบจอกสุราขึ้นมาดม และพิจารณาจอกสุราในมือ เมื่อยกดื่มต้องขมวดคิ้วเพราะสุราที่ดื่มจืดชืดเหมือนน้ำเปล่า ก่อนจะเงยหน้าถาม

“ ทำไมมันจืดจัง..? ” ขันทีน้อยทำหน้างงพร้อมกับตอบ

“ จืดหรือขอรับ สุราวังหลวงก็มีรสชาติแบบนี้ทั้งนั้นนะขอรับ ”

“ คงจะตามที่เจ้าว่า ” หลี่จงพยักหน้าแบบงง ๆ

“ หากไม่มีอะไรแล้วข้าน้อยขอตัวนะขอรับ ” ขันทีบอกลา

“ อย่าพึ่งไปเจ้ามานั่งเป็นเพื่อนข้าก่อน ข้ามีอะไรอีกหลายเรื่องจะถามเจ้า ” หลี่จง เรียกขันทีให้อยู่ก่อน

“ นั่งลงดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าก่อนแล้วค่อยไป ” หลี่จงออกคำสั่ง เมื่อขันทีน้อยได้ยินก็เลิ่กลั่ก ไม่กล้านั่ง

“ บ่าวไม่สามารถนั่งเสมอนายได้ขอรับ ” ขันทีน้อยกล่าวปฏิเสธ

“ ข้าขอถามเจ้า นายของเจ้าเป็นผู้ใด..? ” หลี่จงเอ่ยถาม

“ เอ่ออออ.. ฝ่าบาทขอรับ ” ขันทีตอบเสียงค่อย

“ ข้าไม่ใช้นายของเจ้า เท่ากับว่านั่งได้ นั่งเลย.!! ” หลี่จงผายมือไปที่เก้าอี้ที่ว่างอยู่ ขันทีนั่งลงตามคำสั่ง ยกกาสุรารินให้หลี่เฉิงเฉียนที่นั่งอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรินให้ตัวเองโดยไม่ต้องให้สั่ง หลี่จงคิดในใจ

“ เรายังไม่รู้เลยว่าเรามาอยู่ในร่างของใคร.? ”

“ และอยู่ที่ไหน..? ” หลี่จงหันไปทางขันที

“ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า ปีนี้เป็นปีที่เท่าไร ”หลี่จงเอ่ยถาม

“ ปีนี้เป็นปีศักราชเจิ้นกวน พระจักรพรรดิถังไท่จง ขึ้นครองราชย์ปีที 8 เข้าเดือน 9 ขอรับ ท่านถูกจองจำอยู่ในตำหนักตงกงมา 9 เดือนแล้วขอรับ ” ขันทีตอบคำถาม หลี่จงคิดในใจนี้เหมือนเกมสปายฟอล ที่เป็นที่นิยมในหมู่นักศึกษาที่เราสอนในชั้นเรียนเลย

หลี่จงนั่งวิเคราะห์ “ ปีศักราชเจิ้นกวน พระจักรพรรดิถังไท่จง ก็หลี่ซื่อหมิงซิ ขึ้นครองราชย์ปีที 8 เข้าเดือน 9 จำได้ว่าปีที่ 8 หลี่เฉิงเฉียนก่อกบฏ แสดงว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นไปแล้ว ”

“ ตามบันทึกของบรรพบุรุษ หลังจากนั้นหลี่เฉิงเฉียนจะถูกจองจำในตำหนัก….ตงงง…กงงง  หลี่เฉิงเฉียนตายตรงกับวันเหมายันพอดี  เอ๊ะ..!!! มันคุ้นๆ ? เหมือนจะได้ยินว่าวันนี้เป็นวันเหมายันมีงานฉลอง และเราก็อยู่ตำหนักตงกง คนเดียว หรือว่าาา.. ” หลี่จงเงยหน้า ในตาเบิกโพลง หันไปหาขันที แล้วพยักหน้าพูดในใจ

“ ใช่ ใช่ มั้ย..? ” ขันทีเห็นหลี่จงพยักหน้าให้ก็ยิ้มตาหยีพยักหน้าตอบ หลี่จงถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี้เราเข้ามาอยู่ในร่างของหลี่เฉิงเฉียนหรอกหรือนี่ กำหนดเนรเทศ 2 ปี นี้ผ่านไปแล้ว 9 เดือนจะทำยังไงดี แต่ก็พอมีเวลาให้คิดหาทางออกอยู่ หลังจากดื่มสุรากันได้ที่แล้ว ขันทีน้อยจึงขอตัวกลับที่พักของตน โดยไม่ลืมก่อนจะกลับยังจัดแจงที่นอนให้หลี่จงอย่างดี หลี่จงนอนเอามือก่ายหน้าผาก พยายามข่มตานอน พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ทำอีกมาก

“ จิ๊บ จิ๊บ ๆ ” เสียงสกุณาร่ำร้องยามเช้า พระอาทิตย์ส่องแสงต้อนรับวันใหม่ ความอบอุ่นขับไล่อากาศหนาวให้จางลง หลี่เฉิงเฉียนตื่นแต่เช้า เพราะแปลกที่เลยนอนไม่ค่อยหลับ เขายืนหาวบิดขี้เกียจอยู่หน้าห้องนอน ตอนที่ยังอยู่ในยุคปัจจุบันเขาได้อ่านบันทึกการใช้ชีวิตของบรรพบุรุษแต่ละรุ่นจนจำได้ทุกตัวอักษร ทำให้รู้ว่าอีกไม่นานเขาจะต้องถูกเนรเทศไปชายแดน ในบันทึกของลูกชายหลี่เฉิงเฉียน ก่อนถูกเนรเทศเคยบอกกับเขาไว้ว่าในห้องนอนของบิดา มีห้องลับอยู่ห้องหนึ่ง แต่ไม่ได้บอกว่าอยู่ตรงไหนของห้อง เพราะเขาไม่มีโอกาสเข้าไปที่ห้องนั้น หลี่เฉิงเฉียนพักเรื่องห้องลับไว้ก่อน เขาต้องการสำรวจสภาพแวดล้อมของตำหนักว่าเป็นอย่างไร

เขาค่อย ๆ เดินลัดเลาะไปเลื่อย ๆ  ตำหนักตงกงมีพื้นที่เป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีกำแพงล้อมรอบ 4 ด้าน กำแพงสูงประมาณ 6 เมตร กำแพงทั้ง 4 ด้านทำเป็นระเบียงทางเดินสามารถเดินรอบตำหนักได้ ทางเดินระเบียงด้านขวาปลูกต้นเหมยฮว่าตลอดทาง  ส่วนทางเดินระเบียงด้านซ้ายปลูกต้นเถาฮว่าขนานกันไป ใจกลางมีโถงตำหนักใหญ่ใช้ปรึกษาหารือกับเหล่าขุนนางสนิท หน้าประตูทางเข้าโถง ปลูกต้นสนสูงใหญ่ขนาบซ้ายขวา  ต่อจากโถงใหญ่ ปีกซ้ายมีหนึ่งอาคาร ปีกขวามีอีกหนึ่งอาคาร อาคารซ้ายเป็นอาคารสำหรับให้ข้ารับใช้พักอาศัย อาคารขวาเป็นโรงครัวและแบ่งเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ด้านหลังโถงใหญ่มีสะพานข้ามสระบัว ถัดจากสระบัวเป็นห้องนอนของหลี่เฉิงเฉียน ด้านข้างห้องนอน ซ้ายขวาเป็นแปลงดอกไม้ มีทั้งดอกเก๊กฮวย ดอกเบญจมาศ สวยงามตระการตา ตำหนักตงกงมีพื้นที่ยาวประมาณ ครึ่งลี้ กว้างประมาณ 50 จั้ง 

9 เดือนแล้ว ที่ตำหนักตงกงถูกใช้เป็นที่คุมขังหลี่เฉิงเฉียน ตำหนักถูกปิดตายมาเป็นระยะเวลานาน หญ้าคาสูง 3 ฉื่อ ขึ้นทุกที่ที่ขึ้นได้ ยกเว้นพื้นระเบียงและพื้นทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อน หลี่เฉิงเฉียนเดินสำรวจรอบตำหนักได้หนึ่งรอบก็เข้าปลายยามเฉินพอดี ขันทีน้อยจะมาส่งอาหารเวลานี้เป็นประจำ 

“ คารวะคุณชาย ” ขันทีกล่าวทักทายหลี่เฉิงเฉียน หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้ารับ 

“ ข้าน้อยนำอาหารมาส่งขอรับ ” ขันทีแจ้งธุระของตน

“ เจ้าเอาไปวางไว้บนโต๊ะได้เลย ” หลี่เฉิงเฉียนออกคำสั่งพร้อมกับเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ขันทีนำอาหารออกจากปิ่นโตวางไว้บนโต๊ะ เป็นโจ๊กข้าวฟ่างกับผักดองสองอย่าง หลี่เฉิงเฉียนเห็นอาหารบนโต๊ะ รู้สึกไม่พอใจ 

“ อาหารไม่มีจานเนื้อเลยหรือ..?” หลีเฉิงเฉียนถามด้วยความไม่พอใจ 

“ ขออภัยขอรับคุณชาย ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ปฏิบัติกับคุณชายเหมือนนักโทษคนหนึ่ง แต่ด้วยทุกคนเป็นห่วงฮองเฮาไม่อยากให้ทรงกังกลเรื่องคุณชาย จึงพอได้มีอาหารการกินที่ดีกว่านักโทษทั่วไปอยู่มากขอรับ ” ขันทีตอบคำถามด้วยความถ้อยทีถ้อยอาศัย หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้าเข้าใจ เขานึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่งคือลืมถามชื่อขันที

“ ว่าแต่เจ้ามีชื่อว่าอะไร ”หลี่เฉิงเฉียนเอ่ยถาม

“ ข้าน้อยมีนามว่า เกาหยวน ขอรับ ” ขันทีตอบคำถาม หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหาร เพราะความหิวไม่เคยปราณีใครแม้ตัวเขาก็เช่นกัน เมื่อทานอาหารเสร็จจึงให้ขันทีเกาเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ นอกตำหนักให้ฟัง เรื่องราวส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องปากท้องของชาวบ้าน เรื่องภัยหนาวที่กำลังมาเยือน เรื่องการเงินพระคลังที่ร่อยหรอ เรื่องขุนนางที่เริ่มเข้าหาองค์ชายรอง 

หลี่เฉิงเฉียนรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้มีรสชาติขมติดปลายลิ้น จึงถามถึงวัตถุดิบและเครื่องปรุงในการทำอาหาร

“ รสชาติขมติดปลายลิ้นมาจากเกลือขอรับ เกลือของต้าถังได้มาจากเหมืองเกลือขอรับ จะเป็นผลึกเรียก เกลือหิน มีสีขาวปนเทา แย่หน่อยก็สีขาวปนเขียว ถ้ามีสีม่วงใช้ไม่ได้ขอรับ  เกลือที่ดีที่สุดได้จากบ่อเกลือจะมีสีขาว สามารถใช้ได้เฉพาะฝ่าบาท ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และชนชั้นสูงขอครับ ” ขันทีเกาอธิบายให้หลี่เฉิงเฉียนฟัง