หนทางชีวิต

“ ยามเซิน เจ้าหาเกลือ ซัก 1 เหลียง มาให้ข้าได้หรือไม่..? เอาสุรามา 1 ไหด้วยเจ้าพอจะทำได้มั้ย..? ” หลีเฉิงเฉียนเอ่ยถาม ขันทีเกามีท่าทางลำบากใจถ้าติดสินบนคนครัวก็พอจะเป็นไปได้ 

“ ข้าน้อยจะลองดูขอรับ ” ขันทีเการับปากก่อนจะเดินออกจากตำหนักไป

เมื่อขันทีเกาจากไปแล้ว หลีเฉิงเฉียนหวนกับมาคิดถึงห้องลับที่ตนต้องหาให้เจอ แต่จะหาอย่างไรดี เพราะเท่าที่เห็น ตำหนักตงกงถูกทหารรื้อค้นข้าวของออกไปจนหมด ในโถงใหญ่มีแค่ชุดโต๊ะรับแขก 1 ชุด ห้องครัวมีอุปกรณ์ทำครัวอยู่บ้าง  ส่วนใหญ่ที่เหลือให้ไม่บุบบู้บี้ ก็มีรูรั่วชำรุดเสียหาย ในห้องนอนมีเตียงเตาอยู่ 1 หลัง กับชุดเครื่องนอน ดีหน่อยที่มีโต๊ะทานอาหาร กับชุดชงชา อยู่ 1 ชุด ทั้งตำหนักไม่เหลือของมีค่าอะไรเลย ของมีคมก็ไม่มี หลีเฉิงเฉียนใช้กิ่งเหมยเคาะตามผนัง มุมห้อง จุดต่างๆ ที่พอจะเป็นห้องลับได้ เคาะอยู่นานก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอ จึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน เขาเดินออกไปดูที่สระน้ำที่เมื่อเช้าเดินมาสำรวจแล้ว พบว่ามีปลาหลี่ฮื้อ  ปลาแชฮื้อ และปลากุ้ยฮัว แหวกว่ายอยู่ในสระหลายตัว จึงคิดว่าเย็นนี้คงต้องปลาย่างแกล้มเหล้าอุ่นๆ คลายหนาวยามเย็นดีกว่า ถ้าให้กินแต่ผักดองคงไม่มีกำลังพอสำหรับเดินทางยามถูกเนรเทศแน่ ว่าแล้วก็คิดหาวิธีจับปลาอย่างง่ายที่สุดที่พอทำได้ เขาค่อย ๆ เอาหินจากขอบบ่อลงไปวางเรียงกันในจุดที่น้ำตื่นเท่าหัวเข่า จนกลายเป็นเขื่อนขนาดเล็ก รูปหัวใจซ้อนทับกัน ทำปากทางเข้าให้แคบและเรียงก้อนหินให้สูงใกล้กับผิวน้ำ เสร็จแล้วก็ขึ้นมาจากสระ นั่งจิบชาอยู่ 1 เค่อ ก่อนจะรุกไปเดินเก็บเศษไม้ใบหญ้า เพื่อทำเชื้อเพลิงก่อไฟ

เมื่อถึงยามเซิน ขันทีเกาก็ไม่ทำให้หลี่เฉิงเฉียนผิดหวัง อุ้มเหล้ามา 1 ไหใหญ่ ยิ้มหน้าชื่นตาบานเดินมาแต่ไกล เขาค่อยๆ วางไหเหล้าลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม พร้อมกับหยิบถุงเกลือออกมาจากอกเสื้อ หลี่เฉิงเฉียนลับไว้ก่อนชั่งน้ำหนักในใจน่าจะได้มาเกิน 1 เหลียง เขาหันไปมองขันทีเกาพร้อมกับกล่าวเชยชม 

หลี่เฉิงเฉียนเดินไปดูเขื่อนดักปลาของตน ก็พบว่ามีปลาเข้ามาในเขื่อนประมาณ 4-5 ตัว เขาพอใจกับการจับปลาครั้งนี้มาก ขันทีเกาเดินมาตามหลังเห็นก้อนหินเรียงกันเป็นรูปทรงแปลก ๆ ก็อดสงสัยไม่ได้

“ ก้อนหินที่เรียงกันในสระบัวนั่นอะไรหรือขอรับ ?  ” ขันทีเอ่ยถาม

“ หึ หึ นั้นคือค่ายกลดักปลายังไงละ เราไม่ต้องจับมันมันจะเขามาเป็นอาหารของเราเอง เย็นนี้เรามีปลากินกันแล้วขันทีเกา ฮ่า ฮ่า ฮ่าาา ” หลีเฉิงเฉียนหันไปตอบขันทีด้วยอารมณ์อิ่มเอิบ ขันทีมองผู้เป็นนายด้วยความเลื่อมใส พลางคิดในใจสมแล้วที่เป็นอดีตรัชทายาท. หลีเฉิงเฉียนใช้ให้ขันทีเกาก่อไฟในห้องครัว ก่อนจะย่างปลาเขามีสิ่งสำคัญอีกหนึ่งสิ่งที่ต้องทำ เขาเดินเข้าไปให้ห้องครัวพร้อมกับขันที ค้นหากระทะ กระบวย ที่พอใช้ได้ หาผ้าไหมที่สะอาด และสิ่งสุดท้ายที่หาจนพบ ก็คือครกบดยา ขันทีเกาเป็นลูกมือจุดเตา หลีเฉิงเฉียนนำเกลือที่ได้มา ใส่ครกตำบดจนละเอียด ก่อนจะละลายน้ำในกระทะ เมื่อขันทีเกาเห็นหลีเฉิงเฉียนนำเกลือไปละลายน้ำก็ตกใจรีบห้ามโดยพลัน

“ ไม่ได้นะขอรับ มันจะเสียของนะขอรับ ” ขันทีรีบห้าม โบกมือเป็นระวิง

หลี่เฉิงเฉียนยิ้มให้แล้วกล่าวว่า “ ไม่ต้องกลัวมันไม่เสียของแน่นอน เมื่อเสร็จแล้วแล้วเจ้าจะตกใจ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” หลี่เฉิงเฉียนกล่าวด้วยอารมณ์ยินดี

เมื่อเกลือละลายดีแล้ว เขาใช้ผ้าไหมกรองสิ่งสกปรกออกมาอีกที กรองอยู่หลายรอบจนแน่ใจว่า น้ำใสสะอาดดีแล้วจึงเอากระทะขึ้นตั้งไฟ ค่อยๆเคี้ยวน้ำเกลือไปเลื่อย ๆ น้ำค่อยๆ เดือด ผลึกเกลือสีขาวสะอาดเริ่มเกาะตามขอบกระทะ เมื่อน้ำระเหยไปหมด ในกระทะก็เหลือแต่ผลึกเกลือสีขาวสะท้อนแสงแวววาว หลี่เฉิงเฉียนหยิบเกลือขึ้นมาชิม และกล่าว “ ต้องอย่างนี้ซิถึงจะเรียกว่าเกลือ ” 

ขันทีเกาเห็นหลีเฉิงเฉียนชิมเกลือ จึงชิมตาม ขันทีเกาตกใจเป็นอย่างมากเพราะมันมีแต่รสเค็ม ไม่มีรสขมฝาดเหมือนเกลือที่เขาเคยกิน 

“ คุณชายทำได้อย่างไรขอรับ ” ขันทีเกาถามด้วยความตื่นเต้น

“ ยังมีอีกมากมายที่ข้าทำได้ แต่คนอื่นไม่เคยรู้ ” หลีเฉิงเฉียนตอบอย่างภาคภูมิใจ เมื่อทำเกลือเสร็จแล้วทั้งสองจึงลงไปจับปลาที่ดักไว้ได้ 4 ตัว จึงใส่ถังไว้ ขันทีเกาอาสาก่อกองไฟ หลีเฉิงเฉียนตระเตรียมโรยเกลือปลาทั้ง 4 ตัว เมื่อไฟได้ที่แล้ว จึงเสียบไม้ย่างปลาไป ร่ำสุราไปช่างมีความสุขยิ่งนัก 

ปลายยามซวี แม้สุราจะมีรสไม่แรงแต่ด้วยปริมาณมาก ก็ทำให้หลี่เฉิงเฉียนเมามายได้เหมือนกัน  ขันทีเกาก็มีอาการไม่ต่างกัน นี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินปลาย่างที่อร่อยหาใดเทียม เพียงแค่โรยเกลือของหลีเฉิงเฉียนลงไป ก็กลายเป็นอาหารเลิศรสได้ทันที ขันทีเกาพยุงหลี่เฉิงเฉียนเข้าไปนอนในตำหนัก ก่อนจะดับไฟเก็บข้าวของแล้วกลับตำหนักของตนด้วยความเปรมปรีดิ์