ตอนที่4 อุบัติเหตุ

ตอนที่4 อุบัติเหตุ

@ ประเทศไทย

10ปีต่อมา

16.00น. ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

หน้าห้องฉุกเฉิน มีครูสาวนั่งกุมมือที่เต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าสวยมีคราบน้ำตาบ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มามากแค่ไหน ร่างแบบบางสั่นไปทั้งตัว

“หลานฉัน!! หลานฉันอยู่ไหน?” เพียงไม่นานเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาด้วยความร้อนรน ทำให้ครูสาวที่นั่งอยู่ต้องรีบลุกขึ้นทันที คุณหญิงเนตรนภาเดินตรงมาที่ครูสาว ยังไม่ทันที่จะได้อธิบายอะไรออกไป

เพียะ!!!

ใบหน้าสวยของครูสาวหันไปตามแรงตบฝ่ามือแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เธอยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“เป็นครูภาษาอะไร เด็กแค่คนเดียวยังดูแลไม่ได้ ถ้าหลานฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!!” คุณหญิงตะคอกใส่ครูสาวที่เอาแต่สะอื้นร้องไห้ ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ออกมาจากปากเล็กเลยเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งก็มาจากความสะเพร่าของตัวเธอเองด้วย ครูสาวก้มหน้าถอยหลังเดินออกมาอยู่ในที่ของตัวเองเงียบ ๆ จะมีก็แต่คุณหญิงที่ยังยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ไม่นานก็มีชายวัยกลางคนเดินตรงเข้ามาอีกคน

“หลานยังไม่ออกมาอีกเหรอคุณ” เสียงเข้มเอ่ยถามภรรยาที่ยืนอยู่พร้อมกับเหลือบมองมาที่ครูสาวเล็กน้อย

“ยังเลยค่ะคุณ หลานจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” คุณหญิงหันมากอดสามีแล้วร้องไห้ ด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจ

“ไม่เป็นไร ผมจะไม่ยอมให้หลานเป็นอะไรเด็ดขาด” แขนแกร่งกอดปลอบภรรยาไว้แน่น

หลายชั่วโมงผ่านไป

แกร็ก!! เสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกมา ตามด้วยแพทย์และพยาบาล แต่ไร้ร่างเด็กหญิงที่เข้าไปก่อนหน้านี้ ทำให้ทั้งคุณปู่และคุณย่า ต้องเดินเข้าไปถามคุณหมอด้วยความสงสัยและกังวลใจ

“หลานผมเป็นยังไงบ้างหมอ” คุณหมอที่ได้ยินคำถามแสดงสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ตอบผมสิหมอ!! หลานผมเป็นยังไงบ้าง” เมื่อเห็นว่าหมอยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไรคนเป็นปู่เลยขึ้นเสียงถามกลับไปอีกครั้ง หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“คือว่าตอนนี้หมอยังประเมินอาการของน้องไม่ได้เพราะน้องเสียเลือดมาก โดยเฉพาะแผลที่ศีรษะ เราจะพยายามเต็มที่แต่ตอนนี้ต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิดไปก่อนครับ” เมื่อได้คำตอบจากหมอเจ้าของไข้ คนเป็นย่าก็ถึงกับเข่าทรุดลงพื้นทันที

“พาขวัญหลานย่า ฮือ ฮือ ทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ด้วย” สามีได้แต่กอดประคองตัวภรรยาเอาไว้ ระหว่างนั้นครูสาวที่ยืนถัดออกไปได้ยิน เธอกุมมือสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดมองมันด้วยความเสียใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุดร่างแบบบางนั่งลงกับพื้น สายตาโกรธแค้นของคุณหญิงหันมองแล้วเดินตรงมาที่เธออีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อนคุณหญิงจะไปไหน” สามีเห็นท่าทางของภรรยาก็รีบเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ฉันก็จะไปจัดการ คนหน้าด้านที่ทำให้หลานของฉันต้องเป็นแบบนี้ไง” ไม่รอให้ครูสาวที่นั่งอยู่ได้ตั้งตัว คุณหญิงกระชากแขนเล็กของเธอให้ลุกขึ้น จัดการตบไปที่ใบหน้าสวยอีกครั้งอย่างแรง ทำให้ครูสาวหันไปตามแรงตบอีกครั้ง เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ ยอมให้คุณหญิงทำแบบนั้นตามใจชอบ

“พอแล้วคุณ ทำแบบนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมา” คนเป็นสามีเห็นท่าไม่ดีเลยรีบมาดึงตัวคุณหญิงออกมาก่อน

“ปล่อยฉัน!! ฉันกำลังจัดการกับคนที่ทำให้หลานฉันต้องเป็นแบบนี้” คุณหญิงตะโกนร้องทั้งน้ำตา ส่วนครูสาวก็เอาแต่ร้องไห้ไม่ต่างกัน

“ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” ลันตา นั่งลงกับพื้นก้มกราบคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดจริง ๆ การกระทำของเธอไม่ได้ทำให้คุณหญิงเห็นใจหรือสงสารเลยแม้แต่น้อย กลับถูกมองด้วยสายตาดูถูกและเคียดแค้นด้วยซ้ำ

“คนอย่างเธอต่อให้เอาชีวิตมาแลกกับหลานสาวฉัน มันก็ทดแทนกันไม่ได้ ชีวิตของเธอไม่มีค่าอะไรเลยจำไว้!!” คุณหญิงตะคอกใส่หน้าครูสาวอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปกอดสามีที่ยืนอยู่ ส่วนลันตาก็ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ ร่างเล็กสั่นไปทั้งตัว

“ฉันว่าเธอกลับไปก่อนเถอะอยู่ต่อก็ไม่มีประโยชน์หรอก” เป็นเสียงของดลษิตเอ่ยบอกกับครูสาวที่นั่งอยู่ ลันตาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา

“ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ ถ้าวันนี้ฉันไม่ปล่อยให้น้องพาขวัญออกมา เรื่องมันก็คงไม่เกิดขึ้น” ลันตานั่งอยู่ยังคงโทษตัวเอง ทำให้คนที่ได้ยินถึงกับถอนหายใจ

“กลับไปก่อนเถอะ” ดลษิตพูดแค่นั้นก็หันหน้าหนี ทำให้ครูสาวค่อย ๆ ดันตัวลุกขึ้นนัยน์ตาสวยมองไปยังห้องฉุกเฉิน สุดท้ายเธอก็ต้องเลือกเดินออกเพราะถ้าอยู่ต่อเธอก็ไม่มีประโยชน์อย่างที่ดลษิตพูด ร่างแบบบางเดินออกมาอย่างคนหมดแรงด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า มันก็ยิ่งทำให้เธอเอาแต่โทษตัวเอง 

“ลันตา” เสียงของใครบางคนทำให้หญิงสาวที่เอาแต่เหม่อก่อนหน้านี้ได้สติ เธอมองหน้าคนตรงหน้าแล้วร้องไห้อีกครั้ง ปกรณ์รีบสาวเท้าเดินตรงมาหาคนตัวเล็ก ชายหนุ่มดึงแฟนสาวเข้ามากอดปลอบทันที

“อึก อึก ฮือ ฮือ ทุกอย่างมันเป็นเพราะตาคนเดียว เป็นเพราะตาคนเดียวเลยกร” คนตัวเล็กกอดแฟนหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าแล้วปล่อยโฮร้องไห้ แฟนหนุ่มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาแต่ร้องและโทษตัวเองไม่หยุด เขาทำได้แค่ปลอบและอยู่ข้าง ๆ เธอเท่านั้น

“มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ตาอย่าโทษตัวเองเลยนะ”

“แต่มันเป็นความผิดของตาอยู่ดี” 

“กรเข้าใจนะ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเราทำอะไรไม่ได้ เด็กอยู่ในมือหมอแล้วตาไม่ต้องห่วงนะ” 

“แต่หมอบอกว่าน้องพาขวัญยังไม่พ้นขีดอันตรายเลย ตากลัวว่ามันจะเกิดเรื่องไม่ดี” 

“กรว่าตาอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ กลับบ้านกันเถอะ กลับไปพักผ่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที” ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องหญิงสาวก็เอาแต่นั่งเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินหลายชั่วโมง เธอไม่ได้กินข้าวกินน้ำแถมยังร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ร่างกายเลยเริ่มที่จะอ่อนเพลีย แฟนหนุ่มที่เห็นเลยต้องรีบพาคนตัวเล็กกลับบ้านไปก่อน

@บ้านลันตา

กรเดินพยุงแฟนสาวเข้ามาภายในบ้าน แขนแกร่งที่โอบประคองร่างบางที่อ่อนเพลียจากการร้องไห้มาทั้งวัน ให้นั่งลงบนโซฟากลางบ้าน คนตัวเล็กถอนหายใจใบหน้าสวยอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

“กินข้าวไหม? เดี๋ยวกรไปทำให้” แฟนหนุ่มยังคงโอบประคองร่างแบบบางไว้ เสียงนุ่มอบอุ่นเอ่ยถามคนตัวเล็กในอ้อมแขนด้วยความเป็นห่วง ยิ่งมองใบหน้าสวยก็ยิ่งเป็นห่วง มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาที่ไหลลงข้างแก้มใสอย่างแผ่วเบา

“ตาไม่หิว กรกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ ตาอยู่คนเดียวได้”

“ตาคิดว่ากรจะกล้าปล่อยให้ตาอยู่คนเดียวเหรอ คืนนี้กรจะนอนที่นี่”

“กรกลับไปเถอะ ตาอยู่คนเดียวได้จริง ๆ” คนตัวเล็กหันมามองแฟนหนุ่ม ลันตาไม่อยากให้ชายหนุ่มมาอยู่กับเธอนานเพราะเดี๋ยวจะทะเลาะกับทางบ้าน

“กรรู้นะว่าตากลัวว่ากรจะทะเลาะกับคุณแม่ แต่กรจะไม่ยอมปล่อยให้ตาอยู่คนเดียวแบบนี้ เอาเป็นว่าตาขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วลงมาทานข้าวเย็นกัน” ปกรณ์หันมาบอกกับคนตัวเล็กก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมมื้อเย็นให้แฟนสาว ส่วนลันตาก็ค่อย ๆ ดันตัวเองลุกขึ้นก้าวเท้าเล็กที่ไม่มีแรงสักเท่าไหร่เดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ตั้งแต่ที่พ่อกับแม่ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ หญิงสาวก็เลือกที่จะอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้และเธอไม่เคยได้ติดต่อพวกท่านเลย แต่ก็พอรู้ว่าทุกคนอยู่กันสุขสบายดี เธอรู้เพียงแค่นั้นก็สบายใจแล้ว