ตอนที่5 บทลงโทษ

ตอนที่5 บทลงโทษ

18.00 น.

ปกรณ์จัดเตรียมมื้อเย็นไว้ให้แฟนสาวตัวเล็ก เจ้าของบ้านกำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยใบหน้าเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ปกรณ์เห็นก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีแล้วโอบประคองตัวเธอไว้ ให้เดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเสร็จแล้วแฟนหนุ่มก็นั่งลงข้าง ๆ

“กินข้าวก่อน อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก” ปกรณ์บอกกับแฟนสาวพร้อมกับตักต้มจืดใส่ถ้วยของคนตัวเล็ก

“ตาขอบใจกรมาก ๆ เลยนะ” ลันตายังคงทำหน้าเศร้าเหมือนเดิม แฟนหนุ่มที่เห็นก็ได้แต่ถอนหายใจ

อีกด้าน

ณ บ้านหลังใหญ่ของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์

ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่มีสองสามีภรรยานั่งอยู่ด้วยท่าทางที่ดูเคร่งเครียด จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ท่านดลษิตผู้เป็นสามีต้องเปลี่ยนแผนให้ลูกชายกลับมาช้ากว่าปกติ

“คุณคิดว่าแผนนี้จะหลอกให้ตายุอยู่ที่นั่นได้นานแค่ไหนคะ” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาหันมาถามสามีด้วยความรู้สึกเป็นกังวลใจ

“ผมก็ไม่รู้จะรั้งมันได้นานแค่ไหน แต่ตอนนี้เราต้องทำอย่างนี้ไปก่อน จนกว่าหลานจะปลอดภัย”

ก่อนหน้านี้ที่พายุกำลังจะบินกลับมา คนเป็นพ่อรีบโทรไปบอกว่าบริษัทที่นั่นมีปัญหานิดหน่อย อยากให้อยู่ต่ออีกสักเดือน ตอนแรกลูกชายจะไม่ยอมเพราะอยากกลับมาหาลูกสาวตัวเล็ก แต่คนเป็นพ่อให้เหตุผลไปว่าต้องเป็นพายุเท่านั้นที่จะจัดการเรื่องนี้ได้ ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ได้เลยต้องยอมอยู่ที่นั่นต่ออย่างจำใจ

“ฉันหวังว่าหลานจะฟื้นก่อนที่ตายุจะกลับมานะคะ”

“ผมคงให้คำตอบคุณไม่ได้ ต้องถามคุณหมอแต่เรื่องที่เกิดขึ้นผมจะไม่ยอมให้หลานสาวต้องเจ็บตัวฟรีแน่ ผมจะเอาเรื่องคนที่ขับรถชนหลานให้ถึงที่สุด รวมถึงโรงเรียนด้วยที่ไม่ใส่ใจ สะเพร่าในการดูแลเด็ก” ท่านดลษิตกัดฟันพูดด้วยความโกรธเคือง

“ฉันก็เห็นด้วยกับคุณค่ะ ใครที่ทำหลานฉันและคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจะต้องได้รับบทลงโทษ หลานฉันเจ็บพวกมันก็ต้องเจ็บกว่าหลายเท่า”

“คุณขึ้นไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เรามีหลายเรื่องต้องจัดการ” คนเป็นสามีหันมาบอกกับภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

เช้าวันต่อมา

@โรงเรียนเอกชนXXX

ภายในห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อทั้งท่านดลษิตและคุณหญิงนั่งอยู่ภายในห้องด้วย ใคร ๆ ก็รู้ว่าท่านทั้งสองเป็นผู้สนับสนุนโรงเรียนนี้มาโดยตลอดตั้งแต่ที่หลานสาวเข้ามาเรียน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็มีแต่ตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์เป็นคนออกเงินทุนให้ทั้งหมด

“ผมมาวันนี้ก็เพื่อจะเอาผิดคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้น ส่วนคนที่ขับรถชนหลานผม มันได้นอนในคุกเรียบร้อยแล้ว” เป็นท่านดลษิตที่เอ่ยออกมาเสียงเรียบนิ่งและดูน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

“ผมต้องขอโทษท่านจริง ๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นนะครับ ทางเราไม่ได้นิ่งเฉยกับเรื่องนี้นะครับ เรากำลังจัดการทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่” ผอ.ที่นั่งน่าเสียพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

“จัดการยังไงคะ คนที่ทำผิดยังนั่งอยู่ตรงหน้าฉันอยู่เลย” เป็นคุณหญิงเนตรนภาพูดขึ้นแล้วมองหน้าครูสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยมีปกรณ์นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง

“ใช่ครับเรากำลังหารือบทลงโทษกับคนที่เกี่ยวข้องเรื่องนี้อยู่ครับ” ปกรณ์พูดเสริมคนเป็นพ่อ

“ทำไมต้องหารือก็ไล่ออกไปสิ คนสะเพร่าแบบนี้จะเก็บไว้ทำไม” คุณหญิงขึ้นเสียงใส่ทันทีด้วยความรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของปกรณ์

“แต่เรื่องนี้ครูลันตาไม่ได้ผิดคนเดียวทั้งหมด คนผิดจริง ๆ ก็ได้รับโทษที่สมควรได้รับไปแล้ว ผมว่าการไล่ออกมันแรงไปสำหรับเรื่องนี้ครับ” ปกรณ์เอ่ยขึ้นมาเพราะชายหนุ่มรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับแฟนสาวเลยถ้าเธอจะโดนไล่ออกเพราะเรื่องนี้

“เจ้ากร!! แกพูดแบบนั้นกับคุณหญิงได้ยังไง” คนเป็นพ่อซึ่งเป็นผอ.ของโรงเรียนแห่งนี้หันมาจ้องเขม็งต่อว่าลูกชายที่เห็นต่างจากคุณหญิงเนตรนภา

“ผมต้องขอโทษแทนลูกชายด้วยนะครับ คุณหญิงไม่ต้องกลัวนะครับผมจะจัดการเรื่องนี้ตามที่คุณหญิงต้องการทันที” ผอ. รีบขอโทษทันทีเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางไม่พอใจของคุณหญิง

“ผมหวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะครับเพราะคุณคงรู้ดีว่าถ้าขาดคนสนับสนุนโรงเรียนอย่างตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ไป โรงเรียนแห่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันหวังว่าคราวหน้าฉันจะไม่เจอครูคนนี้อยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้นะคะ” คุณหญิงเนตรนภาจ้องมาที่ครูสาวอีกครั้งแต่ทว่า

ประตูห้องประชุมถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับเจ้าของร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาน่าเกรงขาม ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองบุคคลที่เพิ่งเข้ามาเป็นตาเดียว ทว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองชายหนุ่มด้วยความตกใจ สายตาคมเผลอสบตาเข้ากับสายตาคู่นั้นเช่นกันแต่มันก็เป็นเพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น ก่อนที่เขาจะหันมามองหน้าพ่อกับแม่

“ตายุ/ยุ” ทั้งท่านดลษิตและภรรยาต่างเรียกชื่อลูกชายที่ยืนอยู่พร้อมกันด้วยความรู้สึกตกใจไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าลูกชายจะกลับมา เจ้าของร่างสูงหันมองมาที่ท่านทั้งสอง

“ตกใจมากเหรอครับที่เห็นผม เรื่องสำคัญขนาดนี้พ่อกับแม่คิดจะปิดบังผมอยู่อีกเหรอครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกน้อยใจและไม่เข้าใจกับสิ่งที่ท่านทั้งสองพยายามทำอยู่

“ตายุ แม่กับพ่อแค่ไม่อยากทำให้ลูกคิดมาก” คนหญิงที่เห็นท่าทางของลูกชายสุดที่รัก เธอรีบลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปจับมือหนาของลูกชายมากุมไว้

“ลูกของผมทั้งคน พาขวัญเป็นทั้งชีวิตเป็นโลกทั้งใบของผม ผมขอจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวผมเองครับ” สายตาคมจ้องมองไปที่ผอ. ตามด้วยปกรณ์และสุดท้ายหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งนิ่งมองมาที่เขาเช่นกัน

“พ่อกับแม่กลับไปหาพาขวัญเถอะครับ รับรองเรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบหรืออาจจะต้องแลกด้วยชีวิต” เสียงเข้มเน้นย้ำในประโยคสุดท้ายพร้อมกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมีประกายวาวโรจน์ด้วยความโทสะไม่น้อย จนทำให้คนที่เผลอสบตาอย่างครูสาวต้องรีบหลบสายตาคู่นั้นทันที

“ไปเถอะคุณ ในเมื่อลูกชายคุณกลับมาแล้ว ก็ปล่อยให้จัดการเอง” เป็นท่านดลษิตลุกขึ้นเอ่ยกับภรรยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลูกชาย คุณหญิงมองมาที่ลูกชายอีกครั้ง

“กลับไปเถอะครับผมจัดการเองได้” คุณหญิงได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมท่านดลษิต ทำให้ตอนนี้ภายในห้องมีแค่พายุ ผอ. ปกรณ์และลันตาเท่านั้น ร่างหนานั่งลงฝั่งตรงข้ามครูสาว สายตาคมยังคงจับจ้องมองแค่เธอ เขารู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ในสายตาคู่สวยคู่นั้น

“ผมจะไม่ถามว่าเรื่องมันเป็นยังไง แต่คนที่เกี่ยวข้องจะต้องออกไปจากโรงเรียนแห่งนี้โดยไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น”

“แต่มันก็ไม่ได้เป็นความผิดของเราทั้งหมดนะครับ” เป็นปกรณ์ที่พูดขึ้น

“แล้วไง? มันก็เป็นเพราะความสะเพร่าของพวกคุณอยู่ดี”

“เรารับผิดแค่ให้ครูที่เกี่ยวข้องพักงานเท่านั้นครับ เรื่องไล่ออกมันมากเกินไปครับ”

“หึ!คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ คงจะเป็นผู้หญิงคนนี้สินะ เธอกับคุณคงเป็นผัวเมียกันถึงได้ปกป้องกันขนาดนี้” ริมฝีปากหนายกยิ้ม สายตากำลังดูถูกหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด

“มันจะมากเกินไปแล้วนะครับ!/พอเถอะตากร รู้ไหมว่าคนที่แกกำลังต่อปากต่อคำด้วยเป็นใคร” ผอ.ที่เห็นว่าลูกชายเหมือนจะไม่ยอม เลยต้องรีบพูดแทรกทันทีเพราะกลัวว่าจะทำให้พายุไม่พอใจมากกว่านี้

“ว่าง ๆ หัดสั่งสอนลูกชายด้วยนะครับท่านผอ. และก็ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปซะ ถ้าคุณยังอยากเป็นผอ.โรงเรียนนี้อยู่” นิ้วเรียวชี้ตรงมาที่ครูสาวตรงหน้าด้วยท่าทางและคำพูดที่ดูจริงจังจนน่ากลัว ก่อนที่เขาจะดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่วนครูสาวที่นั่งอยู่ได้แต่นิ่ง นัยน์ตาสวยแดงก่ำเมื่อรู้ว่าเธอไม่สามารถทำงานที่โรงเรียนนี้ได้อีกต่อไป

“ผมหวังว่าจะไม่เห็นหน้าผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ ทำงานอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้อีกเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงต้องเปลี่ยนผู้บริหารโรงเรียนใหม่” พายุเน้นย้ำความต้องการของตัวเองอีกครั้ง สายตาคมไม่ลืมที่จะเหลือบมองมาที่คนตัวเล็กอีกครั้ง แล้วก้าวเท้าเดินออกไปทันที