ตอนที่6 ผู้หญิงคนนั้น

ตอนที่6 ผู้หญิงคนนั้น

หนึ่งวันก่อนหน้านี้

พายุTalk.

ผมกำลังจะบินกลับประเทศไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัว แต่ไม่กี่นาทีก่อนขึ้นเครื่องพ่อก็โทรเข้ามา บอกให้ผมอยู่เคลียร์งานต่ออีกหนึ่งเดือน ด้วยความที่ผมไม่อยากมีปัญหาเลยตอบตกลงไปอย่างน้อยก็แค่หนึ่งเดือน ผมเลยตัดสินใจที่จะอยู่ต่อตามที่พ่อบอก หลังจากวางสายพ่อไปได้ไม่นาน ก็มีอีกสายโทรเข้ามา ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพราะคนที่โทรมาคือชะเอม ผมถอนหายใจแล้วกดรับสาย

“ว่าไงเอม”

(เอมดีใจนะคะที่พี่ยุรับสายเอม)

“เอมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรหาพี่” ผมถามชะเอมกลับไปทันทีเพราะแปลกใจที่เธอโทรมา นานแล้วหลังจากที่เราเลิกกันไปก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยแต่ก็พอจะรู้ความเคลื่นไหวของกันและกันตลอด

(คือว่าเอมมีเรื่องจะบอกพี่ยุค่ะ)

“ว่ามาได้เลยครับ”

(คือตอนนี้น้องพาขวัญอยู่โรงพยาบาลที่เอมทำงานอยู่ค่ะ น้องถูกรถชนเข้ามารักษาตัวตั้งแต่เมื่อวาน อาการยังไม่ดีขึ้นเลย เอมไม่รู้ว่าพี่ยุรู้หรือเปล่าเอมเลยโทรมาบอก) หลังจากคำพูดของเอม ผมถึงกับนิ่งไปเหมือนว่าโลกทั้งใบมันหยุดหมุน มือไม้สั่นหัวใจเต้นแรง หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่พ่อโทรมาบอกให้ผมอยู่ต่อ

(พี่ยุได้ยินที่เอมพูดไหมคะ) ชะเอมถามผมอีกครั้ง

“แค่นี้ก่อนนะเอม” แล้วผมก็ตัดสายทิ้งไปทันที ผมยืนนิ่งอยู่สักพักจนลูกน้องเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย

“คุณพายุจะกลับเพนต์เฮาส์เลยไหมครับ ผมจะได้เตรียมรถ”

“ไม่!ฉันจะกลับประเทศไทยตอนนี้และเดี๋ยวนี้” ผมหันไปบอกกับลูกน้องที่ยืนอยู่และนี้ก็เป็นทั้งหมดที่ทำให้ผมต้องกลับมาโดยที่ไม่ได้บอกใครเพราะพาขวัญเป็นทั้งชีวิตของผม

ปัจจุบัน

ผมขับรถออกมาจากโรงเรียนตรงไปที่โรงพยาบาลด้วยความเร่งรีบ หลังจากที่ลงเครื่องมาผมก็ตรงไปที่โรงเรียนทันที ยังไม่ได้ไปหาลูกเลย ระหว่างทางไปโรงพยาบาลผมโทรหาชะเอมไปด้วย

“พี่กำลังจะเข้าไปโรงพยาบาล เอมช่วยจัดการเรื่องย้ายน้องพาขวัญไปที่โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์ให้พี่หน่อยได้ไหม”

(ได้ค่ะเดี๋ยวเอมจะรีบจัดการให้ทันทีนะคะ)

“ขอบคุณน้องเอมมากนะครับ”

(เอมยินดีค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ แล้วเจอกันที่โรงพยาบาลค่ะ)

“แล้วเจอกันครับ”

เหตุผลที่ผมต้องย้ายน้องพาขวัญไปที่โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์เพราะเป็นโรงพยาบาลของตระกูลผมเอง โดยมีไอ้ภาคินทร์เป็นผู้บริหารและอีกอย่างเครื่องมือทางการแพทย์ที่นั่นก็ทันสมัยครบทุกอย่าง ผมเลยย้ายน้องพาขวัญไปที่นั่นน่าจะดีกว่าแต่ไม่ใช่ว่าโรงพยาบาลที่น้องรักษาอยู่จะไม่ดี ผมแค่สบายใจมากกว่าถ้าน้องจะมารักษาตัวที่โรงพยาบาลของตระกูลเรา

@โรงพยาบาลเอกชนxxx

ผมก้าวเท้าเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลด้วยความเร่งรีบ โดยมีชะเอมยืนรออยู่แล้ว

“สวัสดีค่ะพี่ยุ” ชะเอมยกมือไหว้ผม ผมได้แต่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น ชะเอมเป็นหมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ผมเลยวานให้เธอจัดการเรื่องทุกอย่างให้

“สวัสดีครับ พี่ขอบใจเอมมากเลยนะที่จัดการเรื่องทุกอย่างให้พี่”

“ไม่เป็นไรค่ะเอมยินดี” ผมได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า หลังจากนั้นเราสองคนก็เดินตรงไปที่ห้องไอซียู ไม่นานผมก็มายืนอยู่ตรงหน้าห้อง ภาพที่ผมเห็นผ่านกระจกใสบานใหญ่ คือแก้วตาดวงใจของผมที่นอนนิ่ง มีเครื่องช่วยหายใจและสายอะไรบ้างก็ไม่รู้อยู่เต็มไปหมด ผมเอื้อมมือไปแตะกระจกใสตรงหน้าเหมือนกำลังจินตนาการว่าตัวเองกำลังสัมผัสใบหน้าไร้เดียงสาที่กำลังหลับอยู่

“เจ็บไหมคะ คนเก่งของพ่อ” ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อยากให้คนที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นผมมากกว่า

“พ่อขอโทษนะคะ...” มันจุกอยู่ในอกผมไม่สามารถที่จะเอ่ยอะไรออกมาได้อีก มีเพียงน้ำตาของความเจ็บปวดที่ไหลออกมาแทนคำพูดทุกอย่างที่ผมรู้สึกในตอนนี้

“น้องพาขวัญจะต้องหายค่ะ เอมเชื่อแบบนั้น” ผมหันมองชะเอมที่เอื้อมมือมากุมมือผมไว้ ผมดึงเธอเข้ามากอดอย่างไม่ลังเลเพราะตอนนี้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน

“ทำไมคนที่นอนอยู่ในห้องนั้นไม่เป็นพี่” ผมร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้สึกอาย

“ไม่เป็นไรนะคะ น้องพาขวัญเก่งเหมือนพี่ยุ น้องต้องดีขึ้นค่ะ” ฝ่ามือเล็กตบเบา ๆ ที่หลังแกร่งของผม เหมือนว่าเธอกำลังปลอบผมอยู่ก็ว่าได้ ผมถอนหายใจแล้วค่อย ๆ ผละกอดออกมา หันไปมองลูกสาวตัวน้อยที่นอนอยู่อีกครั้ง นัยน์คมยังคงมีน้ำตาเอ่ออยู่

“เอมจัดการเรื่องย้ายโรงพยาบาลให้น้องเรียบร้อยแล้วนะคะ น่าจะได้ย้ายวันนี้เลย”

“พี่ขอบคุณเอมอีกครั้งนะและขอโทษที่รบกวนเอมด้วย”

“ไม่ต้องขอบคุณเอมหรอกค่ะ เอมบอกแล้วว่าเอมเต็มใจ” 

“พี่คงนั่งรถไปกับลูกไม่ได้ใช่ไหม” ทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ผมก็เลือกที่จะถาม

“ไม่ได้ค่ะ เอมว่าพี่ยุไปรอน้องที่โรงพยาบาลเลยดีกว่าค่ะ” ชะเอมตอบกลับมา ผมได้แต่พยักหน้าแล้วเดินออกมา ชะเอมเดินมาส่งผมที่รถ ก่อนที่จะขึ้นรถผมหันมาถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่

“พรุ่งนี้เอมว่างไหมพี่อยากเลี้ยงข้าวเอม” 

“ไม่ว่างก็ต้องว่างค่ะ พี่ยุเลี้ยงเอมทั้งทีและก็ไม่ต้องกังวลนะคะ น้องพาขวัญอยู่ในมือของหมอที่เก่งที่สุดแล้ว น้องจะต้องหายดีค่ะ” ชะเอมเอื้อมมือมาจับมือผมอีกครั้ง ผมหลุบมองเล็กน้อยแล้วยิ้ม

“พี่ก็เชื่ออย่างนั้น” ผมกอดลาชะเอมอีกครั้งก่อนจะขึ้นรถขับออกไป

พายุ end.

@โรงพยาบาลบวรกิจวัฒนานนท์

รถคันหรูขับมาจอดที่ชั้นผู้บริหาร แล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของภาคินทร์ในทันที

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“มึงไม่คิดจะเคาะประตูเลยเหรอ” เจ้าของห้องที่นั่งทำงานอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมาต่อว่าคนไร้มารยาทตรงหน้า

“กูย้ายพาขวัญมาแล้วนะ” พายุไม่ได้สนใจที่ภาคินทร์บ่นให้ก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“อืม..กูเตรียมหมอที่เก่งที่สุดไว้แล้ว หลานกูจะต้องหาย” พายุนั่งลงบนโซฟาหรูกลางห้องทันที ชายหนุ่มหยิบวิสกี้ชั้นดีเทลงแก้ว ยกขึ้นมากระดกดื่มทีเดียว นัยน์ตาคมส่องประกายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนอะไรบางอย่าง เขาหมุนแก้ววิสกี้ที่อยู่ในมือเหมือนกำลังคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าและใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเพิ่งไล่เธอออกจากงานไป

“แล้วคนที่ขับรถชนหลานกู มึงจัดการแล้วเหรอ”

“พ่อกูจัดการแล้ว จะเหลือก็แต่....” พายุหยุดพูดแค่นั้นแล้วกระดกดื่มวิสกี้ที่อยู่ในมือจนหมดแก้วอีกครั้ง

“เหลือเหี้ยอะไรของมึง ช่วยพูดให้มันจบได้ไหมกูไม่อยากเดา” ภาคินทร์ขมวดคิ้ว มองพายุที่เอาแต่นั่งมองแก้ววิสกี้ที่อยู่ในมือนิ่ง ท่าทางของเขายิ่งทำให้ภาคินทร์สงสัยเข้าไปใหญ่

“ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวเรื่องนี้กูจัดการเอง ผู้หญิงคนนั้นต้องเจอคนอย่างกู” นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายวาวโรจน์ มันเต็มไปด้วยความแค้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว