ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)

ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)

เช้าวันต่อมา

พรีมมาตื่นแต่เช้ามานั่งรอนุชจรีอยู่ข้างล่าง ด้วยความที่เป็นวันแรกและครั้งแรกที่เธอจะได้ทำงานหลังจากที่เรียนจบมา ความจริงแล้วพรีมมาตั้งใจว่าจะกลับมาช่วยพี่ชายทำงานที่บริษัท แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เธอก็คงต้องทำงานหาเงินใช้เองไปก่อน จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

“มาแล้วค่ะ เราไปกันดีกว่า” นุชจรีที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยทักทายเจ้าของบ้านที่นั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน พรีมมาหันไปหานุชจรีแล้วยิ้ม

“เราจะไปยังไงคะ ไปรถพรีมไหม” พรีมมมาเอ่ยถามนุชจรีพร้อมกับชี้ไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“ไปรถเมล์ดีกว่าค่ะ นั่งแค่ต่อเดียวยาว ๆ เพราะธนาคารที่นุชทำมันเป็นสำนักงานใหญ่ อยู่ในเมืองขับรถไป รถน่าจะติดมากเดี๋ยวจะสายค่ะ”

“โอเคนั้นเราไปรถเมล์ก็ได้” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับไป ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงสำนักงานใหญ่ของธนาคารบวรกิจวัฒนานนท์ พรีมมายืนมองตึกสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น

“เข้าไปกันเถอะค่ะ” นุชจรีสะกิดบอกพรีมมาที่ยังยืนมองตึกสูงข้างหน้า

“อ๋ออืมไปกันเถอะค่ะ” พรีมมาเดินตามหลังนุชจรีเข้าไปในตึกก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์กดชั้นที่ยี่สิบ

“ตึกนี้มีสามสิบห้าชั้นเลยเหรอคะ แค่ธนาคารทำไมต้องใหญ่โตขนาดนี้ด้วย” พรีมมาที่ยืนอยู่พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย

“คุณพรีมไปอยู่ที่ไหนมาคะ ถึงไม่รู้จักตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์” พรีมมาขมวดคิ้วแล้วทำสีหน้าเรียนนิ่ง

“ไม่รู้จัก ทำไมเหรอ?” พรีมมารีบถามกลับไปด้วยความอยากรู้

“แปลกจังไม่รู้จักได้ยังไง ตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์เป็นตระกูลที่รวยอันดับต้น ๆ ของประเทศเลยนะคะ มีธุรกิจมากมายเช่นโรงพยาบาล ธุรกิจส่งออกยานยนต์ระดับโลกและธนาคาร นี่ยังไม่ร่วมธุรกิจเล็ก ๆ ที่อยู่ในเครือด้วย คิดดูสิคะจะรวยขนาดไหน” พรีมมาตั้งใจฟังที่นุชจรีเล่าแล้วพยักหน้า

“อืม..ก็น่าจะรวยมากจริง ๆ แต่รวยขนาดนี้ผู้บริหารก็คงแก่เพราะน่าจะบริหารงานเก่งกว่าคนรุ่นใหม่”

“ใครว่าคะ รู้ไหมทั้งสามบริษัทที่นุชพูดมา ลูกชายของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์เป็นผู้บริหารทั้งนั้น อายุยังไม่ถึงสามสิบกันเลยค่ะ คนอะไรก็ไม่รู้เก่ง ๆ” นุชจรีพูดไปก็ยิ้มไป ส่วนพรีมมาที่ได้ยินก็ยังคงนิ่งเพราะเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องที่นุชจรีเล่าเลยแม้แต่น้อย

“ถึงจะอายุยังน้อยแต่หน้าตาก็คงจะแก่เกินเพราะทำงานหนัก” คำพูดของพรีมมาทำให้นุชจรีถึงกับหันมายิ้มให้แล้วส่ายหน้า 

"เดี๋ยวก็รู้ค่ะ ว่าแก่หรือเปล่า"

ติง!! เสียงประตูลิฟต์เปิด ทำให้สองสาวที่อยู่ข้างในรีบเดินออกมาทันทีแล้วเดินไปที่แผนกสินเชื่อ

“เดี๋ยวคุณพรีมนั่งรอนุชอยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ” นุชจรีหันมาบอกกับพรีมมาที่เดินตามหลังมา

“ค่ะ” พรีมมายิ้มแล้วพยักหน้ากลับไป ส่วนนุชก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้จัดการแผนก

ผ่านไปสักพัก

“พี่ฝนช่วยรับเพื่อนนุชไว้หน่อยไม่ได้เหรอคะ”

“แผนกเราเต็มแล้ว เมื่อวานพี่เพิ่งรับคนไป อีกอย่างพี่ต้องทำตามนโยบายของบริษัท รับคนเกินไม่ได้หรอก”

“แต่พี่ฝนคะ แค่คนเดียวเองไม่ได้เลยเหรอคะ”

“ไม่ได้จริง ๆ แค่นี้แหละพี่มีประชุม” น้ำฝนลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง โดยมีนุชจรีเดินตามหลังมาแล้วอ้อนวอนขอร้องน้ำฝน พรีมมาที่เห็นว่านุชรีเดินออกมา ก็ลุกขึ้นไปหานุชจรีทันที

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณนุช”

“ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวนุชจัดการเอง” พรีมมาได้แต่พยักหน้าแล้วกลับไปนั่งที่เดิม ส่วนนุชจรีก็รีบเดินตามน้ำฝนไปเพื่อขอร้องให้รับพรีมมาเข้าทำงานอีกครั้ง ระหว่างที่พรีมมานั่งรอนุชจรีอยู่นั้น ร่างสูงของใครบางคนก็เดินผ่านเธอไป แต่สุดท้ายคนตัวโตก็ต้องหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่อีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกันที่พรีมมาก็เงยหน้าขึ้นมาเช่นกัน ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะเป็นพาริชเองที่ยกยิ้มมุมปาก

“ยัยเด็กขี้ขโมย หึ!! โลกแม่งกลมฉิบหาย” พาริชเอ่ยเสียงเบาแต่พรีมมาคงไม่ได้ยินเพราะมันเหมือนพึมพำในลำคอมากกว่า สุดท้ายคนตัวโตก็ต้องละสายตาจากคนตัวเล็กแล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปเพราะมีประชุม ส่วนพรีมมาก็ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง มองตามหลังคนตัวโตด้วยความสงสัยกับท่าทางเมื่อกี้

ทางด้านของนุชจรี

“พี่ฝนช่วยรับเพื่อนนุชไว้เถอะนะคะ” นุชจรียังคงตามขอร้องน้ำฝนไม่เลิก จนทำให้น้ำฝนรู้สึกรำคาญ

“นี่!! พี่ก็บอกแล้วไงว่ารับไม่ได้ แผนกเรามันเต็มแล้ว พูดไม่รู้เรื่องหรือไง” น้ำฝนขึ้นเสียงใส่นุชจรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรำคาญ

“มีปัญหาอะไรกันเหรอเปล่า ทำไมต้องเสียงดังขนาดนี้” เสียงเข้มที่คุ้นเคย ทำให้น้ำฝนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ทะ..ท่านประธาน” นุชจรีที่ยืนอยู่ถึงกับหันหลังกลับไปมองและก็ต้องตกใจเช่นกันเมื่อเห็นร่างสูงของเจ้านายหนุ่ม พาริชเหลือบมองนุชจรีเล็กน้อยแล้วหันมาถามน้ำฝนอีกครั้ง

“ผมถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”

“เออ..คือว่ามีคนมาสมัครงานค่ะ” น้ำฝนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ใคร?” ประธานหนุ่มถามกลับไปอีกครั้ง

“น้องผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นค่ะ มาสมัครงานแผนกสินเชื่อค่ะ” คำตอบของน้ำฝนทำให้พาริชหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่เขาเพิ่งเดินผ่านเธอมาเมื่อกี้ 

“แล้วยืนงงกันอยู่ทำไม ก็รับไปสิคนขาดไม่ใช่เหรอ” เสียงเข้มทุ้มต่ำพูดขึ้นอีกครั้ง

“แต่แผนกสินเชื่อเต็มแล้วนะคะ คนไม่ได้ขาดค่ะท่านประธาน”

“อ้าวเหรอครับ นั้นผมไล่คุณออก ตอนนี้คนก็ขาดแล้วสินะ รับเธอเข้าทำงานซะ นี้คือคำสั่ง” พาริชพูดแค่นั้นหันไปเหลือบมองพรีมมาที่นั่งอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างคนร้ายกาจก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป ไม่สนใจสีหน้าของน้ำฝนที่ยืนอยู่เลยแม้แต่น้อย

“หึ!! เธอเดินเข้ามาให้ฉันกระแทกเองนะ ยัยเด็กขี้ขโมย”