เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่7 คนเจ้าเล่ห์
วันที่เผยแพร่:
2026-04-19 00:02:11ตอนที่7 คนเจ้าเล่ห์
พาริชยังนั่งจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าอยู่อย่างนั้น ส่วนพรีมมาเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้องมองนานเกินไป เธอก็เลยรีบดึงตัวออกมา ริมฝีปากบางเผลอเม้มปากด้วยความลืมตัว การกระทำของเธอทำให้พาริชเลื่อนสายตาลงไปมองที่ริมฝีปากบางอมชมพู
แม่ง!! ปากน่าจูบฉิบหาย.....
พรีมมาทำตาปริบ ๆ รีบหันหน้าสวย มองไปทางอื่นทันที พาริชที่เห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็ถึงกับยกยิ้มมุมปาก
“เขินผมเหรอครับ” ประธานหนุ่มที่กำลังหลงตัวเองอยู่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คนที่ถูกถามถึงกับนิ่ง
“ไม่เห็นต้องเขินเลยเพราะสิ่งที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริง” คนเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นท่าทางของคนตัวเล็กก็ยิ่งรุกเข้าไปอีก
“มะ..ไม่ได้เขินค่ะเพราะคุณไม่ใช่คนแรกที่ชมว่าฉันสวย ฉันโดนชมว่าสวยจนชินแล้วค่ะ” พรีมมาหันมามองคนตัวโตที่อยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง
“โอเค ไม่ได้เขินแต่หน้าแดงนะครับ” พรีมมาได้ยินถึงกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับแก้มของตัวเองทันที ส่วนคนตัวโตก็ได้แต่ยิ้ม ท่าทางของเธอมันยิ่งทำให้เขาอยากแกล้งเธอเข้าไปอีก
“อากาศมันร้อนมั้งคะ หน้าฉันเลยแดง ว่าแต่คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ มานั่งอู้แบบนี้เจ้านายไม่ว่าเอาเหรอ” พรีมมาเปลี่ยนเรื่องทันที
“ตอนนี้เจ้านายผมออกไปพบลูกค้าข้างนอกครับ ผมเลยว่าง”
“สบายจัง แล้วคุณทำไมไม่ไปกับเจ้านายล่ะคะ”
“เจ้านายผมชอบความเป็นส่วนตัวเวลาไปพบลูกค้า ท่านก็เลยไม่ให้ผมตามไปด้วยครับ”
“แบบนี้นี่เอง ว่าแต่เจ้านายของคุณไปพบลูกค้าผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” พาริชขมวดคิ้วกับคำถามของคนตัวเล็ก
“ถามทำไมเหรอครับ” คนตัวโตถามกลับไปด้วยความสงสัย
“ก็แค่อยากรู้เพื่อแน่ใจอะไรบางอย่าง ถ้าเจ้านายคุณไปพบลูกค้าผู้ชายแล้วไม่ให้คุณไปด้วยฉันว่ามันแปลก หรือว่า....”
“พอเลยครับ เจ้านายผมชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบผู้ชายอย่างที่คุณคิด” พาริชพูดแทรกขึ้นมาทันทีเพราะเขารู้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะพูดอะไร
“ฉันก็แค่สงสัย แต่มันก็น่าคิดนะคะหรือจริง ๆ แล้วท่านประธานของคุณชอบผู้ชาย ฉันว่าต้องใช่แน่ ๆ ค่ะ"
"ไม่หรอกครับ ผมยังเห็นเจ้านายออกเดตกับผู้หญิงอยู่นะครับ"
"อาจจะทำไปเพราะไม่อยากให้คนรู้ว่าจริง ๆ แล้ว ชอบผู้ชายเลยคบผู้หญิงไว้บังหน้า"
แม่งจะให้กูชอบผู้ชายให้ได้เลย เดี๋ยวจะโดนเอาให้จุกจนลุกเดินไม่ได้เลย.......
“ก็บอกว่าชอบผู้หญิงก็ชอบผู้หญิงสิ” พาริชเผลอขึ้นเสียงใส่หญิงสาวตรงหน้าอย่างลืมตัว พรีมมาที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจเพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะโกรธแทนเจ้านายขนาดนี้
“โอเคค่ะ ชอบผู้หญิงก็ชอบผู้หญิงไม่เห็นต้องใส่อารมณ์ขนาดนี้เลยนี่คะ” พรีมมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวว่าคนตัวโตจะมีอารมณ์อีก
“เออ..ผมขอโทษครับที่ขึ้นเสียงใส่ ผมแค่ไม่อยากให้คุณพูดถึงคนอื่นเพราะผมอยากให้คุณสนใจผมมากกว่า”
“ทำไมฉันต้องสนใจคุณด้วยเหรอคะ”
“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอครับ แล้วคุณเคยได้ยินคำว่ารักแรกพบไหม” เสียงเข้มถามคนตรงหน้ากลับไป แต่คนที่ถูกถามส่ายหน้าทันที
“ไม่ค่ะ” พรีมมาทำหน้านิ่งตอบกลับไป
“ผมรู้สึกชอบคุณตั้งแต่แรกเห็น บอกกับตัวเองว่าถ้าเจอคุณอีกครั้งผมจะทำความรู้จักคุณให้ได้”
กูพูดอะไรไปวะ แม่งโคตรเลี่ยนเลย..........
พรีมมาได้ยินที่พาริชพูด หญิงสาวก็จ้องมองพาริชนิ่ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมาจีบเธอเพราะตอนที่เรียนอยู่ที่ต่างประเทศเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเธอบ่อยมาก ๆ พรีมมาเลยไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรมากมาย
“คุณกำลังจีบฉันเหรอคะ” พรีมมายิ้มให้คนตัวสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้า ก่อนที่เธอจะถามกลับไป
“ครับ..ผมกำลังจีบคุณ” พาริชตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล
“คุณจะจีบฉันแต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร อายุเท่าไหร่” พรีมมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คนที่ได้ยินก็ยิ้ม
“ผมชื่อนที อายุยี่สิบแปดครับ” พาริชยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเขาต้องพูดโกหกคนตัวเล็กว่าชื่อนทีเพราะมันเป็นชื่อของเลขาคนสนิท พรีมมาได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า
“ฉันชื่อพรีมมาค่ะ เรียกพรีมเฉย ๆ ก็ได้ส่วนอายุก็ยี่สิบสามค่ะ”
“ครับน้องพรีม” พาริชจับจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยของคนตัวเล็ก คำพูดกับสายตาที่เขามองเธอ ทำให้พรีมมาถึงกับทำตัวไม่ถูก ริมฝีปากหนาค่อย ๆ ยกยิ้ม
“เรียกน้องพรีมได้ใช่ไหมครับ”
“อ๋อ..ดะ..ได้ค่ะ” พรีมมาไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคมคู่นั้นมันทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ที่ผ่านมาต่อให้มีคนมาจีบเธอมากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้ หญิงสาวเลยเลือกที่จะหลบสายตาคมของเขา
“พูดกับพี่ทำไมเอาแต่มองไปทางอื่นล่ะครับ” ประธานหนุ่มเจ้าเล่ห์รู้ดีว่าคนตัวเล็กตรงหน้ากำลังเขินกับสรรพนามที่เขาเรียกเธอ พาริชรู้จุดอ่อนของผู้หญิงดี ร้อยทั้งร้อยเจอแบบนี้เข้าไปใจอ่อนทุกคน
“พรีมก็มองไปเรื่อยค่ะ ว่าแต่พี่นทีไม่กลับเข้าไปทำงานเหรอคะ”
“พี่ว่าจะเลิกงานเลยเพราะเจ้านายพี่คงไม่กลับมาแล้ว พรุ่งนี้น้องพรีมทำงานวันแรกใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ รู้สึกตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้”
“ทำไมเหรอครับ”
“ก็ตั้งแต่จบมาพรีมยังไม่เคยทำงานเลยค่ะ ที่นี่ที่แรก”
“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ท่านประธานใจดี”
“จริงเหรอคะ ว่าแล้วพรีมก็อยากเห็นหน้าท่านประธาน พี่นทีพอจะมีรูปท่านประธานไหมคะ” พาริชนิ่งไปเล็กน้อยกับคำถามของหญิงสาว
“ท่านประธานไม่ชอบถ่ายรูป ท่านค่อนข้างเป็นคนโลกส่วนตัวสูง แต่อีกไม่นานน้องพรีมก็คงได้เห็นท่านเอง”
“โอเคค่ะ” พรีมมาพยักหน้าแล้วยิ้มให้คนตัวโต หลังจากนั้นทั้งสองก็นั่งคุยกันจนเพลิน รู้ตัวอีกทีเมื่อเสียงโทรศัพท์ของพรีมมาดังขึ้น
ครืดดดด......
“ว่าไงคะคุณนุช”
(คุณพรีมอยู่ไหนคะ ยังอยู่ที่คาเฟ่ไหม)
“พรีมอยู่ที่คาเฟ่ค่ะ คุณนุชเลิกงานแล้วเหรอคะ”
(เลิกแล้วค่ะ)
“โอเคค่ะเดี๋ยวพรีมออกไป”
พรีมมาวางสายจากนุชจรีแล้วหันมายิ้มให้พาริช
“เพื่อนพรีมเลิกงานแล้ว เราสองคนคุยกันเพลินจนลืมเวลาเลย พรีมขอตัวนะคะเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ” พรีมมาบอกกับคนตัวสูงที่นั่งอยู่พร้อมกับลุกขึ้น
“เจอกันพรุ่งนี้ครับ” พาริชยิ้มแล้วตอบกลับไป
“พรีมไปแล้วนะคะ” เธอบอกกับเขาอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปจากคาเฟ่ สายตาคมมองตามหลังคนตัวเล็กแล้วยิ้ม
“ยัยเด็กขี้ขโมยก็น่ารักดี" พาริชมองตามหลังร่างแบบบางเอ่ยพึมพำอย่างลืมตัว ส่วนพรีมมาที่เดินออกไปแล้วก็หันกลับมา เธอส่งยิ้มหวานก่อนจะโบกมือลาให้คนตัวโตที่ยังนั่งอยู่ในร้าน พาริชยิ้มแล้วโบกมือกลับไป แต่เมื่อคิดขึ้นได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปก็รีบวางมือลงทันที
“กูทำอะไรลงไปวะ”
บทล่าสุด
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนพิเศษ3
ตอนพิเศษ34ปีต่อมาพิชญ์ บวรกิจวัฒนานนท์“พิชญ์อย่าวิ่งลูก” พรีมมาเอ่ยบอกกับลูกชายที่กำลังวิ่งตรงมาที่เธอ หญิงสาวนั่งลงทันที พร้อมกับอ้าแขนรอรับลูกชายตัวน้อย“พิชญ์คิดถึงแม่ครับ” เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในโอบแขนของคนเป็นเอ่ยขึ้นมาทันที“ปากหวานจริง ๆ แค่มาโรงเรียนเอง ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย” พรีมมายิ้มให้ลูกชาย มือสวยลูบไปที่ใบหน้าของพิชญ์ สายตาของเธอเหลือบไปมองมือเล็กของลูกชายที่ถืออะไรสักอย่างไว้“ลูกถืออะไรมาอีก แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเก็บอะไรมาไว้มั่ว ๆ”“ไม่ได้มั่วครับ อันนี้เพื่อนของพิชญ์เธอพับให้” พิชญ์บอกกับคนเป็นแม่พร้อมกับยื่นกระดาษที่พับเป็นรูปหัวใจให้คนเป็นแม่ พรีมมามองแล้วยิ้ม“เพื่อนหรือสาวคะ ทำไมต้องเก็บไว้ด้วย”“เพื่อนครับ เธอให้พิชญ์ไว้เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เรียนที่นี่” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก้มหน้าลงมองหัวใจกระดาษที่อยู่ในมือพร้อมกับทำหน้าเศร้า“พิชญ์ครับ ฟังแม่นะลูกมีพบก็ต้องมีจาก จากเพื่อพบกันใหม่ แม่เชื่อว่าเพื่อนของลูกกับลูกจะกลับมาพบกันอีกครั้งครับ” พรีมมาลูบลงบนผมของลูกชายอย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู“จริงเหรอครับ แต่เธอไปไกลมาเลยนะครับ พิช
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนพิเศษ2
ตอนพิเศษ23เดือนต่อมา“แด๊ดน้ำอาบแต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ” พรีมมาเดินเข้ามาภายในห้องนอนของลูกชายที่มีคนเป็นพ่อนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง“แด๊ดขออยู่กับลูกอีกสักพักนะคะ”“ไม่ได้ค่ะ อาบน้ำแต่งตัวไปทำงานได้แล้ว อย่าให้หนูต้องพูดเป็นครั้งที่สาม” พรีมมาขึ้นเสียงดุสามีที่นั่งทำหน้าเศร้าเมื่อต้องไปทำงาน“ก็ได้ครับ ป๊าไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวป๊าจะรีบทำงานแล้วกลับมาหา” พาริชก้มลงหอมแก้มลูกชาย ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นฟอด ฟอดพาริชหอมแก้มภรรยาสาวที่ยืนอยู่ฟอดใหญ่“เดี๋ยวนี้เมียแด๊ดดุจังเลยนะครับ” พาริชเอ่ยแซวภรรยาสาวตัวเล็ก พรีมมาได้ยินก็จ้องมองเขาแล้วทำหน้านิ่ง“ที่หนูต้องดุแบบนี้ก็เพราะแด๊ดดื้อ ดื้อกว่าเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่อีก”“ก็แด๊ดอยากอยู่กับลูก ไม่อยากห่างลูกห่างเมีย” พาริชโอบกอดภรรยาสาวด้วยความรัก ทำเสียงอ้อนเธออย่างเช่นทุกวัน“ไม่ต้องเลยค่ะ ไปอาบน้ำแต่งตัว หนูเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้แล้ว”“เอางานมาทำที่บ้านเหมือนตอนที่หนูท้องดีไหม แด๊ดจะได้อยู่กับลูก”“หยุดเลยค่ะ ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ถ้าไม่ไปหนูจะเอาตัวเล็กไปอยู่ที่บ้านคุณแม่”“ไม่เอา! ไม่ทำแบบนั้นนะคนดี แด๊ดยอมแล้ว เดี๋ยวแด๊ดจะรีบไปตอนนี้เลยครับ” พาริชผล
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ11ปีผ่านตึก! ตึก! ตึก!เสียงฝีเท้าของพาริชที่กำลังวิ่งลงบันไดลงมาจากชั้นบนด้วยความเร่งรีบ เมื่อเห็นภรรยาสาวท้องแก่ที่กำลังเดินถือน้ำเปล่าออกมาจากห้องครัว“หนู!! แด๊ดบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ทำอะไร อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวแด๊ดทำเองครับ” พาริชที่กำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสองรีบวิ่งเข้ามาหาภรรยาสาวทันที“หนูก็แค่หยิบน้ำเองค่ะ” พรีมมาหันไปดุคนตัวโตที่โอบประคองร่างแบบบาง ที่ท้องกำลังโตเข้าเดือนสุดท้ายแล้ว“แค่หยิบน้ำก็ไม่ได้ จะทำอะไรบอกให้เรียกแด๊ด ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ย”“หนูไม่ได้เป็นง่อยแค่ท้อง อีกอย่างแด๊ดไม่คิดจะไปเข้าบริษัทเลยเหรอคะ” พรีมมามองหน้าพาริชแล้วเอ่ยถามเพราะตั้งแต่ที่เธอท้องเข้าเดือนที่เจ็ดจนถึงตอนนี้ คุณพ่อลูกหนึ่งก็ไม่เข้าบริษัทเลย แต่กลับเลือกที่จะทำงานที่บ้านแทน“ไม่เอาครับใครจะทิ้งให้เมียอยู่คนเดียว” พาริชพูดพร้อมกับประคองภรรยาสาวไปนั่งที่โซฟา“หนูไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย พวกพี่ ๆ เขาก็อยู่เต็มบ้าน คุณแม่ ยัยเค้กก็แวะมาหาทุกวัน หนูว่าแด๊ดเข้าบริษัทบ้างก็ได้นะคะ” พรีมมาบอกกับพาริชที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่ที่แต่งงานชายหนุ่มก็เลือกที่จะซื้อบ้านเพราะจะได้มีพื้นที่ให้ลูกชายได้ว
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่40 รักที่สุด สุดที่รัก
ตอนที่40 รักที่สุด สุดที่รักหนึ่งเดือนต่อมา“หนูเสร็จหรือยังคะ” พาริชเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในห้องแต่งตัว“เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้ว” พรีมมาเอ่ยบอกกับแฟนหนุ่ม ร่างแบบบางเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดราตรีสีขาวมุก เธอสวมใส่สร้อยคอที่พาริชชื้อไว้เมื่อตอนที่เธอทำงานใหม่ ๆ ร่างแบบบางสมส่วนเดินตรงมาที่พาริชแล้วยิ้ม“ขอโทษนะคะที่ให้รอ”“ไม่เป็นไรครับถ้าจะสวยขนาดนี้ รอนานกว่านี้แด๊ดก็รอหนูได้” พาริชเอ่ยพร้อมจ้องมองคนตัวเล็กเหมือนจะกลืนกินเธอทั้งตัว "แม่ง! ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไปนะ จะจับกระแทกเลย...."“ปากหวานจังไปกันเถอะค่ะ” พาริชยิ้มแล้วยื่นแขนไปให้คนตัวเล็กคล้อง พรีมมาหลุบมองแล้วยิ้มก่อนที่จะคล้องแขนไปที่แขนของแฟนหนุ่ม ทั้งสองพากันเดินออกไปจากห้องทันที@งานแต่งพายุกับลันตาภายในงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก งานแต่งที่ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตสมฐานะพี่ชายคนโตของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์ พาริชกับพรีมมาเดินเข้าไปแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว“ยินดีด้วยนะเฮีย ยินดีด้วยนะครับพี่สะใภ้” พาริชยิ้มให้คนเป็นพี่แล้วหันไปยิ้มให้พี่สะใภ้“ขอบใจมากนะ” พายุตบไปที่ไหล่ของคนเป็นน้อง ส่วนพรีมมาก็ได้แต่ยืนยิ้ม หลัง
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่39 คนดีของหนูพรีม
ตอนที่39 คนดีของหนูพรีมสองวันต่อมา“อย่าเล่นค่ะ หนูทำงานอยู่” พรีมมาดุคนตัวโตที่เอาแต่หอมแก้มเธอไม่หยุด“ก็ตัวหนูหอมนี่ครับ” พาริชหอมแก้มคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตัก เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอห่างจากเขาเลยแม้แต่น้อย พาริชจัดการย้ายโต๊ะทำงานของเธอมาไว้ที่ห้องทำงานของเขา แต่ก็ไม่ยอมให้คนตัวเล็กนั่งที่โต๊ะ เขากลับให้เธอมานั่งทำงานบนตักเขาแทน“แล้วจะย้ายโต๊ะทำงานของหนูมาทำไม ถ้าจะให้หนูนั่งทำงานบนตักแด๊ด” พรีมมาเอียงตัวถาม คนเอาแต่ใจที่ไม่ยอมปล่อยเธอไปไหน“ก็อยากให้หนูมาอยู่ใกล้ ๆ ไง แด๊ดจะได้มีกำลังใจทำงาน”“เกี่ยวกันที่ไหนคะ”“เกี่ยวสิเพราะหนูเป็นเมียแด๊ด”“ใครเป็นเมียคะ เป็นแค่แฟนต่างหาก”“เอากันทุกคืน มันน่าน้อยใจจริง ๆ เลย” ประธานหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำแผ่วเบา พรีมมาหันมามองคนขี้งอนทันที มือเล็กทั้งสองข้างเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่ม“คนดีของหนูไม่น้อยใจสิคะ เดี๋ยวไม่หล่อน้าา..” พรีมมายิ้มหวานให้คนตัวโตพร้อมกับบีบแก้มเล่นเบา ๆ“....” ประธานหนุ่มขี้น้อยใจยังคงทำหน้าบึ้งและเงียบจุ๊บ!ริมฝีปากบางจุ๊บลงบนแก้มขวาของแฟนหนุ่มเพื่อเอาใจเขา แต่ดูเหมือนว่าพาริชก็ยังทำหน้านิ่ง“หนูจุ๊บแก้มแล้วยังไ
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่38โกรธไม่ลง
ตอนที่38โกรธไม่ลง@ห้องทำงานพาริช“นั่งทำหน้าเหมือนโดนเมียทิ้ง” ภาคินทร์เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของน้องชาย เอ่ยทักเจ้าของห้องที่นั่งทำหน้าหงอยอยู่ พาริชเห็นพี่ชายถึงกับถอนหายใจ“ใกล้แล้วผมใกล้จะโดนเมียทิ้งจริง ๆ แล้ว”“จริงเหรอวะ เฮียก็เห็นรักกันดีไหมใช่เหรอ” ภาคินทร์เอ่ยถาม ก่อนจะนั่งลงบนโซฟากลางห้อง“ผิดที่ผมเองแหละ”“แล้วไปทำอะไร”“ผมให้เบลมาอยู่ที่คอนโด แล้วพรีมก็มารู้เข้า เธอเลยโกรธผม” พาริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“มันก็สมควรแล้ว เขาไม่บอกเลิกมึงก็บุญหัว”“ถ้าจะตอกย้ำก็ไม่ต้องพูดหรอก ว่าแต่เฮียมาทำไม” พาริชมองหน้าคนเป็นพี่แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ก็เบื่อ ๆ เห็นไอ้ยุบอกว่าจะมาด้วย แล้วมันไปไหนของมัน” ภาคินทร์เปลี่ยนเรื่องคุยทันทีแกร็ก!ยังไม่ทันที่พาริชจะได้ตอบคำถามของคนเป็นพี่ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิด ตามด้วยร่างสมส่วนของพายุที่ก้าวเข้ามา“นั่นไงมาแล้ว” พาริชพูดขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าพี่ใหญ่ของตระกูลบวรกิจวัฒนานนท์“อยู่กันครบสองตัวเลยนะพวกมึง” พายุเอ่ยทักคนเป็นน้องด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แล้วนั่งลงที่โซฟา“ในไลน์กลุ่มมึงบอกว่ามีเรื่องคุย” ภาคินทร์เอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นหน้าคนเป็นพี่“กู
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)
ตอนที่5 เจอกันอีกครั้ง (ยัยเด็กขี้ขโมย)เช้าวันต่อมาพรีมมาตื่นแต่เช้ามานั่งรอนุชจรีอยู่ข้างล่าง ด้วยความที่เป็นวันแรกและครั้งแรกที่เธอจะได้ทำงานหลังจากที่เรียนจบมา ความจริงแล้วพรีมมาตั้งใจว่าจะกลับมาช่วยพี่ชายทำงานที่บริษัท แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เธอก็คงต้องทำงานหาเงินใช้เองไปก่อน จนกว่าท
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่4 ตัวคนเดียว
ตอนที่4 ตัวคนเดียวด้านของพรีมมา หลังจากที่หญิงสาวขับรถออกมาได้ไกลพอสมควร เสียงถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอกก็ดังขึ้นเมื่อคัพเค้กโทรมาบอกว่างานหมั้นถูกยกเลิกเรียบร้อยแล้ว“เห้อ...” พรีมมาขับรถออกมาไกลแถวชานเมืองเพราะก่อนที่เธอจะหนีมา คนเป็นพี่ได้จัดการเรื่องที่อยู่ให้เรียบร้อย โดยซื้อบ้านอยู่แถวชานเ
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2
ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2ทางด้านครอบครัวของพรีมมา“แม่จะเอายังไงดีตาพี น้องเราทำอะไรไม่คิดถึงหน้าแม่เลย” คุณหญิงผกาหันมาถามพีระลูกชายคนโตด้วยความรู้สึกหนักใจกับเรื่องที่ลูกสาวคนเล็กก่อเอาไว้“ผมก็บอกแม่แล้วไงครับ ว่าน้องไม่อยากหมั้น แล้วยิ่งเรามามัดมือชกน้องแบบนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็หนีครับ”“ตาพี!! แทนที่
ตรวนเสน่หาพาริช ตอนที่2หนีงานหมั้น 1
ตอนที่2หนีงานหมั้น 1ครืดดดดด.......“เออกูกำลังรีบไป” พาริชเอ่ยบอกกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ (กูว่ามึงไม่ต้องรีบมาแล้ว)“ทำไมวะ?”(ก็ว่าที่คู่หมั้นของไอ้เชนทร์แม่งหนีไปแล้ว กูนี่โคตรฮาเลย)“จริงเหรอวะ สมน้ำหน้าแม่ง!! อวดดีนักกูอยากเห็นหน้ามันฉิบหาย เออเดี๋ยวกูรีบไปดูห
บางทีคุณอาจจะชอบ
