ตอนที่8 คนขี้โกหก

ตอนที่8 คนขี้โกหก

18.00 น.

หลังเลิกงานพรีมมาแวะมาทานมื้อเย็นที่บ้านของนุชจรี

บนโต๊ะอาหาร

“คุณพรีมทานได้ใช่ไหมคะ” ป้าแหม่มที่นั่งตรงข้ามถามด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าหญิงสาวจะทานอาหารบ้าน ๆ แบบนี้ไม่ได้

“ทานได้ค่ะ พรีมเป็นคนกินง่าย ไม่เรื่องมากหรอกค่ะขอแค่มีกินก็พอ” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับไป ป้าแหม่มได้ยินก็ยิ้มด้วยความเอ็นดูกลับความไม่เรื่องมากของหญิงสาว

“เป็นไงคะ นั่งรอนุชที่คาเฟ่ทั้งวัน คงเบื่อแย่เลย”

“ไม่เบื่อเลยค่ะ พรีมมีเพื่อนนั่งคุยด้วย”

“เพื่อน! ใครเหรอคะ คุณพรีมรู้จักคนที่นั่นด้วยเหรอคะ” นุชจรีถามกลับด้วยความสงสัยเพราะพรีมมาเพิ่งมาอยู่ได้แค่วันเดียวไม่น่าจะมีเพื่อนไวขนาดนี้

“ก็ไม่เชิงว่าเป็นเพื่อนหรอกค่ะ เหมือนเขาจะมาจีบพรีมมากกว่า” ยังไม่ทันที่สองสาวจะได้สนทนากันต่อ ป้าแหม่มก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“กินข้าวก่อนดีกว่าไหมคะ แล้วค่อยคุยกัน ยัยนุชก็หยุดชวนคุณพรีมพูดได้แล้ว” ป้าแหม่มที่นั่งอยู่หันไปดุลูกสาว หลังจากนั้นทุกคนก็พากันทานมื้อเย็น โดยไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ จนกระทั่งทุกคนท่านมื้อเย็นเสร็จ เป็นพรีมมาและนุชจรีที่อาสาเก็บโต๊ะล้างจาน

“คุณพรีมยังไม่บอกนุชเลยนะคะว่าเพื่อนคนไหน ที่นั่งคุยด้วยที่คาเฟ่” นุชจรีหันมาถามพรีมมาที่ยืนอยู่ล้างจานข้าง ๆ 

“เลขาของท่านประธานค่ะ” พรีมมาหันมายิ้มให้นุชจรี คำตอบของพรีมมาทำให้นุชจรีตกใจไม่น้อย

“แล้วไปเจอกันได้ยังไงคะเพราะปกติแล้วคุณนทีจะอยู่กับท่านประธานตลอดเวลาเลย”

“เขาบอกว่าเขาเจอพรีมที่แผนกสินเชื่อเมื่อเช้าค่ะ แล้วยังบอกอีกว่าพรีมสวย เขาจีบพรีมด้วยค่ะ” พรีมมากระซิบข้างหูของนุชจรีในประโยคสุดท้าย

“จริงเหรอคะ?” นุชจรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง

“จริงค่ะ” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับทันที

“คุณพรีมนี่เป็นคนที่โชคดีมาก ๆ เลยนะคะ เมื่อเช้ารู้ไหมคะว่าเกือบจะไม่ได้งานทำแล้ว”

“ทำไมเหรอคะ?”

“ก็ตอนแรกแผนกสินเชื่อคนเต็ม ผู้จัดการแผนกเขาเลยไม่รับคน แต่โชคดีมาก ๆ เลย ที่ท่านประธานมาได้ยินเข้า ก็เลยให้รับคุณพรีมเข้าทำงาน”

“จริงเหรอเนี่ย พรีมดววดีจัง มีผู้ใหญ่หนุนนำ คงต้องมองท่านประธานใหม่ซะแล้ว”

“ทำไมต้องมองท่านประธานใหม่ด้วยคะ” นุชจรีขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พรีมมีเรื่องเข้าใจผิดท่านประธานนิดหน่อย” พรีมมาพูดไปด้วย ยิ้มไปด้วยเมื่อเธอนึกถึงเรื่องที่เธอบอกว่าท่านประธานชอบผู้ชาย

“แล้วเรื่องอะไรที่ทำให้คุณพรีมเข้าใจท่านประธานผิดเหรอคะ”

“อย่าไปบอกใครนะคะ คือพรีมไปพูดกับพี่นทีว่าท่านประธานชอบผู้ชายค่ะ”

“ตายแล้ว!! ทำไมคุณพรีมไปพูดแบบนั้นคะ”

“พรีมขอโทษ พรีมผิดไปแล้วค่ะ ต่อไปนี้พรีมจะมองท่านประธานใหม่ พรีมจะไม่มีทางคิดแบบนั้นเด็ดขาดค่ะ” พรีมมาเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูจริงจัง นุชจรีก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

“อย่าไปพูดแบบนั้นให้ท่านประธานได้ยินนะคะ คุณพรีมจะซวยเอา”

“ค่ะ จะไม่มีคำพวกนั้นออกจากปากพรีมอีกเลย พรีมสัญญา”

“โอเคค่ะขออย่าให้ท่านประธานรู้ก็แล้วกัน เดี๋ยวก่อนกลับบ้านคุณพรีมเอาชุดทำงานกลับไปด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ” พรีมมายิ้มแล้วตอบกลับ ก่อนที่สองสาวจะจัดการเก็บของให้เรียบร้อย หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป

เช้าวันต่อมา

@ธนาคารบวรกิจวัฒนานน์ (สำนักงานใหญ่)

08.00 น.

พรีมมากับนุชจรีเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของแผนกสินเชื่อ ตอนที่พรีมาเดินเข้ามาทุกคนภายในห้อง มองมาที่เธอเป็นตาเดียว ส่วนหญิงสาวก็ได้แต่ยิ้มกลับไป

“ทุกคน ฟังทางนี้” เสียงผู้จัดการแผนกเดินมาบอกกับทุกคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะเรียกพนักงานใหม่ทั้งห้าคนร่วมถึงพรีมมาด้วย

“นี่เป็นพนักงานใหม่ของแผนกเรา พี่รบกวนให้พวกเราสอนงานน้องด้วยนะ แค่นี้แหละไปทำงานได้แล้วและเดี๋ยววันนี้ช่วงบ่ายพนักงานใหม่ทุกคนต้องไปพบท่านประธานด้วยนะ” พี่น้ำฝนหันมาบอกกับพนักงานใหม่ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานเหมือนเดิม

“คุณพรีมมาทางนี้ค่ะ” เสียงนุชจรีเรียกพรีมมาที่ยืนอยู่ ร่างแบบบางเดินมาหานุชจรีก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเองที่อยู่ข้าง ๆ นุชจรี

“เดี๋ยวนุชสอนงานเองค่ะ ไม่รู้อะไรถามนุชได้นะคะ” นุชจรีหันมาบอกกับพรีมมา

“โอเคค่ะ” หญิงสาวได้แต่ยิ้มแล้วตอบกลับไป พรีมมาตั้งใจทำงานตามที่นุชจรีสอนทุกอย่าง ด้วยความที่เธอฉลาดและหัวไวเลยไม่มีอะไรต้องห่วง

13.00 น.

หลังจากที่พรีมมากับนุชจรีทานมื้อเที่ยงเสร็จ สองสาวก็ได้เดินเข้ามาในร้านคาเฟ่เพื่อสั่งกาแฟดื่ม

“พรีมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้สิคะ”

“ปกติแล้วท่านประธานจะเรียกพนักงานใหม่ให้ไปพบทุกครั้งเลยเหรอคะ” พรีมมาถามด้วยความสงสัย

“ไม่ค่ะ ปกติจะเป็นผู้จัดการแผนก นุชยังงงเลยนะคะ ว่าทำไมท่านประธานถึงเรียกพนักงานใหม่ไปพบ แถมยังเรียกแค่แผนกเรา” นุชจรีพูดแล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“เหรอคะ แบบนี้มันแปลกใช่ไหมคะ”

“ก็แปลกอยู่นะคะ”

“หรือว่า? ท่านประธานจะรู้เรื่องที่พรีมพูดกับพี่นที” พรีมมาพูดแล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“คุณพรีม!! ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ ซวยแน่ ๆ ค่ะ”

“ฮือ..ทำไงดีคะ พรีมเพิ่งทำงานวันแรกเอง เงินเดือนก็ยังไม่ได้” พรีมมาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกเป็นกังวล

“แต่มันอาจไม่มีอะไรก็ได้นะคะ เราสองคนอาจจะคิดมากไปเอง” นุชจรีพูดปลอบใจพรีมมาทั้งที่สีหน้าของตัวเองก็ไม่ได้ต่างจากพรีมมาเลยแม้แต่น้อย

“นั้นเรารีบขึ้นไปที่แผนกดีกว่าค่ะ อีกยี่สิบนาทีพรีมต้องไปเจอท่านประธานแล้ว ขอไปทำใจแป๊บหนึ่ง”

“เอาอย่างนั้นก็ได้คะ”

ว่าแล้วสองสาวก็พากันเดินกลับไปที่แผนก แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าไปในแผนก พรีมมาก็ต้องหยุดเดินเพราะเห็นใครบางคนยืนอยู่หน้าแผนก

“มีอะไรหรือเปล่าคะ หยุดเดินทำไม ไม่เข้าไปเหรอคะ” นุชจรีถามด้วยความสงสัย

“นั่นพี่นทีนี่ ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น"

"ใครเหรอคะคุณพรีม" นุชจรีมองไปที่หน้าแผนก

"ก็พี่นที ที่เป็นเลขาของท่านประธานไงคะ ยืนอยู่ตรงโน้น" พรีมมาชี้ไปที่พาริช ทำให้นุชจรีมองตามแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว

"นั่นมันท่านประธานค่ะ ไม่ใช่คุณนที" พรีมมาจ้องมองพาริชที่ยืนอยู่ที่หน้าแผนกสินเชื่ออีกครั้ง ก่อนที่เธอจะหันแล้วหลังรีบสาวเท้าเดินออกไปตั้งหลัก โดยมีนุชจรีเดินตามหลังมาติด ๆ

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณพรีม”

“แย่แล้วค่ะคุณนุช พรีมว่าพรีมต้องโดนไล่ออกแน่เลย” พรีมมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ”

“ก็เมื่อวานที่พรีมเล่าให้ฟัง ว่านั่งคุยกับพี่นที แต่พี่นทีที่พรีมคุยด้วยเมื่อวานหน้าเหมือนท่านประธานที่ยืนอยู่หน้าแผนกของเราเลยค่ะ คุณนุชแน่ใจนะคะว่าคนเมื่อกี้เป็นท่านประธานจริงๆ” พรีมมาถามย้ำกลับไปอีกครั้ง

“แน่สิคะ นุชจำหน้าท่านประธานได้ค่ะ”

“ฮือ..ซวยแล้วยัยพรีม ทำไมแกไม่มีเซนส์เอาซะเลย ใส่แบรนด์เนมทั้งตัวขนาดนั้น แล้วไหนจะหน้าตาที่หล่อผิดปกติอีก” พรีมมาบ่นให้ตัวเองที่ไม่เอะใจตั้งแต่แรกที่เจอกับพาริช

“ทำไงดีคะ? นุชเริ่มจะกลัวไปด้วยแล้วนะคะเนี่ย นุชจะโดนไล่ออกด้วยไหม” พรีมมาหันไปทำหน้าเศร้าใส่นุชจรีแล้วส่ายหน้าเหมือนคนสิ้นหวัง

“ไม่รู้ค่ะ แต่ที่แน่ ๆ พรีมโดยไล่ออกแล้วค่ะงานนี้” 

***สปอยล์***

"คุณพรีมมา เปรมธาราโชติ เชิญพบท่านประธานด้านในค่ะ" พรีมมาที่นั่งอยู่ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ก็สะดุ้งเล็กน้อย เธอกุมมือตัวเองไว้แน่น ก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง 

แกร็ก!!

เสียงประตูเปิด พรีมมาก็ก้มหน้าลงทันที ร่างแบบบางค่อย ๆ เดินไปนั่งเก้าอี้ที่วางอยู่ตรงหน้า

"เอาแต่ก้มหน้าแล้วเราจะได้คุยกันเหรอครับ" พรีมมาที่ก้มหน้าอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาและเธอก็ต้องแปลกใจ เหมือนคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอไม่ใช่พาริช แต่เป็นใครก็ไม่รู้เพราะเธอไม่เคยเจอแต่คนที่เธอคุ้นหน้ากลับเป็นผู้ชายที่ยื่นอยู่ข้าง ๆ

"น้องพรีม นี่ท่านประธานของพี่เอง" พาริชทำเนียนแนะนำนทีที่นั่งอยู่ว่าเป็นท่านประธาน พรีมมาที่ได้ยินมองไปที่นทีแล้วกลับมามองที่พาริช

คนขี้โกหก คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ใช่ท่านประธาน ได้~~จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม นั้นก็ตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน

พรีมมาคิดในใจแล้วยิ้มมุมปาก

คนแก่ขี้โกหกเจอดีแน่ค่าาาาาา🤣🤣🤣