ตอนที่6 เลขาท่านประธาน

ตอนที่6 เลขาท่านประธาน

“โอเคนะคะพี่ฝน ท่านประธานบอกว่าให้รับเพื่อนนุชเข้าทำงานแล้ว” นุชจรียิ้มพูดกับน้ำฝนด้วยความดีใจ

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ” น้ำฝนเอ่ยเสียงแข็งด้วยความรู้สึกไม่พอใจก่อนจะเดินออกไปทันที ส่วนนุชจรีก็รีบเดินไปหาพรีมมาที่นั่งอยู่

“เป็นไงบ้างคะคุณนุช” พรีมมาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย”

“จริงเหรอคะ ขอบคุณ คุณนุชมากเลยนะคะ บุญคุณครั้งนี้พรีมจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ” พรีมมายิ้มออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยเธอก็มีงานทำ ต่อให้คนเป็นแม่จะระงับบัตรเครดิต เธอก็มีเงินใช้อยู่ดี

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยววันนี้คุณพรีมกลับไปก่อนนะคะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มงานกัน”

“โอเคค่ะ” พรีมมาลุกขึ้นเธอกำลังจะก้าวเท้าเดินไป แต่ทว่า

“คุณนุชคะ คือว่าพรีมน่าจะนั่งรถเมล์กลับคนเดียวไม่เป็น” พรีมมาหันมายิ้มแห้ง ๆ ให้นุชจรีเมื่อนึกได้ว่าเธอนั่งรถเมล์ไม่เป็น

“จริงด้วยนุชลืมไปเลยค่ะ ทำไงดีคะนุชได้เวลาเข้างานแล้วด้วย” นุชจรีทำหน้าคิดหนัก

“เอาอย่างนี้ไหมคะ เดี๋ยวพรีมนั่งรอคุณนุชอยู่ที่คาเฟ่ข้างล่างก็ได้ค่ะ”

“คุณพรีมจะเบื่อเอานะคะแบบนั้น กว่านุชจะเลิกงาน”

“ไม่เป็นไรค่ะพรีมรอได้ คุณนุชทำงานเถอะค่ะไม่ต้องเป็นห่วงพรีม” พรีมมายิ้มแล้วบอกกับนุชจรีอีกครั้ง แค่นี้พรีมมาก็รู้สึกเกรงใจนุชจรีมากพออยู่แล้ว

“รอได้แน่นะคะ” นุชจรีเอ่ยถามกลับไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“รอได้ค่ะ”

“นั้นนุชไปทำงานก่อนนะคะ แต่ถ้ามีอะไรโทรหานุชได้ตลอดเลยนะคะ”

“โอเคค่ะ คุณนุชไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวจะโดนดุเอา” นุชจรีพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ส่วนพรีมมาก็ลงมาชั้นล่างนั่งรอนุชจรีที่คาเฟ่ คนตัวเล็กเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อสั่งกาแฟ เสร็จแล้วก็มานั่งที่โต๊ะติดริมกระจก ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงครั้ง นั้นก็หมายความว่าเธอต้องนั่งรอนุชจรีอีกเก้าชั่วโมง หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาคัพเค้ก

(ว่าไงยัยพรีม)

“เมื่อไหร่แกกับพี่พีจะมาหาฉัน”

(รอก่อนได้ไหม ตอนนี้ฉันกับพี่พีถูกคุณป้าจับตามองอยู่)

“แล้วฉันต้องรอไปถึงเมื่อไหร่คะ คุณเพื่อน เงินก็ไม่มีแต่ดีนะยังมีงานทำ”

(แกว่าไงนะ แกได้งานทำเหรอ?) คัพเค้กทำเสียงตกใจไม่น้อยเพราะเธอไม่คิดว่าคนอย่างพรีมมาจะทำงานที่อื่นได้

“ใช่ ฉันได้งานทำแล้ว เป็นพนักงานธนาคารอยู่แผนกสินเชื่อ เป็นไง?ฉันเก่งป่ะ”

(ยัยพรีม! แกคิดว่าแกจะทำได้เหรอ ฉันกลัวว่าจะไปทำให้คนอื่นเขาลำบากเปล่า ๆ)

“ยัยเค้ก!!ฉันเป็นเพื่อนรักแกนะ ถึงฉันจะไม่เคยทำงานมาก่อนแต่ด้วยความเก่งและความฉลาดของฉัน ฉันเชื่อว่าฉันทำได้แน่นอน” พรีมมาพูดขึ้นด้วยความรู้สึกมั่นใจ แต่คนที่ได้ยินกลับไม่ได้คิดแบบนั้น

(ฉันว่าแกลาออกมาเถอะ รออีกหน่อยเดี๋ยวฉันกับพี่พีจะไปหา)

“ไม่!! ฉันจะลองทำงานหาเงินใช้เอง ลองใช้ชีวิตด้วยตัวของตัวเอง ฉันมาคิดดูแล้ว ฉันต้องหาผู้ชายสักคนเพื่อให้คุณแม่เลิกจับฉันกับพี่คเชนทร์แต่งงานกันสักที แกว่าดีไหม” คัพเค้กได้ยินที่พรีมมาพูดก็ถึงกับถอนหายใจ เหนื่อยหน่ายกับความคิดของเพื่อนรัก

(ตื่นค่ะ!นี่มันชีวิตจริง ไม่ใช่ในนิยาย ที่คบกันหลอก ๆ เพราะไม่อยากถูกจับแต่งงาน ฉันเหนื่อยกับความคิดของแกจริง ๆ เลย)

“ทำไม? นิยายก็อ้างอิงมาจากชีวิตจริงหรือว่าแกอยากให้ฉันแต่งงานกับพี่คเชนทร์”

(ฉันไม่ได้อยากให้แกแต่งงานกับพี่คเชนทร์ ฉันก็แค่อยากให้แกอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง คุยกับแกก็เหมือนคุยกับอากาศ แค่นี้ก็แล้วกันฉันมีประชุม) ยังไม่ทันที่พรีมมาจะได้พูดอะไรกลับไป คัพเค้กก็ตัดสายทิ้งไปทันที

“ยัยเค้กนะยัยเค้กแล้วฉันไม่อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงตรงไหน” พรีมมาบ่นพึมพำหลังจากวางสายจากเพื่อนรัก จากนั้นเธอก็นั่งรอนุชอยู่ในร้านคาเฟ่ จนเวลาผ่านไปนานพอสมควร

14.00 น.

ด้านของพาริช

“คุณนทีเข้ามาหาผมที่ห้องทำงานหน่อย” พาริชบอกกับเลขาที่อยู่หน้าห้อง

“ครับท่านประธาน”

สักพักนทีก็เปิดประตูเดินเข้ามาหาเจ้านายที่นั่งทำงานอยู่

"ท่านประธานเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ" นทีเอ่ยถามด้วยความสงสัย ที่อยู่ ๆ พาริชก็เรียกเข้ามา

"คือว่าผมอยากนัดพบพนักงานใหม่" เลขาที่ได้ยินถึงกับตกใจเพราะปกติแล้วพาริชจะไม่ทำอะไรแบบนี้ จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้จัดการแผนกมากกว่า

"ทุกแผนกเลยเหรอครับ"

"เอาแค่แผนกสินเชื่อก็พอ"

“ผมว่าท่านประธานไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลยนะครับเพราะปกติแล้ว จะเป็นหน้าที่ของผู้จัดการแผนกอยู่แล้ว ผมเกรงว่าท่านประธานจะลำบากครับ” พาริชที่นั่งอยู่ได้ยินที่นทีพูดถึงกับจ้องมองด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

“ทุกคนเป็นพนักงานของผม เรื่องแค่นี้ผมไม่ลำบากหรอก ผมสั่งให้คุณทำ คุณก็แค่ไปทำตามที่ผมสั่งผมไม่ได้ขอความคิดเห็นจากคุณ”

“ขอโทษครับ ผมจะทำตามที่ท่านประธานสั่ง”

“อืม..” พาริชตอบกลับไปแค่นั้น ส่วนนทีก็ได้จะก้มหน้า กำลังจะเดินออกไปแต่ทว่า

“เดี๋ยวก่อน อีกครึ่งชั่วโมงผมมีนัดกับลูกค้าใช่ไหม” พาริชเอ่ยถามนทีที่กำลังจะเดินออกไป

“ใช่ครับท่านประธาน”

“เราไปกันเลยดีกว่า ผมจะได้แวะซื้อของให้ลูกค้าด้วย” พาริชเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้น หยิบเสื้อสูทราคาแพงที่วางอยู่ขึ้นมาใส่

“ได้ครับท่านประธาน” นทีก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเดินตามหลังเจ้านายออกไป พาริชลงมาที่ชั้นล่างของตึก ร่างสูงยืนรอรถที่หน้าตึกระหว่างที่รออยู่นั้น สายตาคมดันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เขาเจอเธอเมื่อเช้า ชายหนุ่มยืนกอดอกจ้องมองเธอแล้วยกยิ้มมุมปาก

“ยัยเด็กขี้ขโมย สงสัยชาติที่แล้วเธอกับฉันคงทำบุญร่วมกันสินะ หึ!”

“รถมาแล้วครับท่านประธาน” เสียงของนทีทำให้คนที่กำลังจ้องมองคนตัวเล็กผ่านกระจกใส ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

“อ๋อ..ผมเพิ่งคิดได้ว่าผมมีธุระ เอาเป็นว่าวันนี้คุณไปพบลูกค้าแทนผมหน่อยก็แล้วกัน” นทีได้ยินที่เจ้านายบอกถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

“มันจะดีเหรอครับท่านประธาน”

“ทำไมมันจะไม่ดีคุณก็เหมือนตัวแทนของผม”

“แต่ลูกค้าคนนี้เป็นลูกค้ารายใหญ่ของธนาคารเรานะครับ ผมเกรงว่าลูกค้าอาจจะไม่พอใจที่ท่านประธานไม่ได้ไปด้วยตัวเองนะครับ”

“ถ้าเขาไม่พอใจ ก็ปล่อยเขาไปเพราะลูกค้ารายใหญ่ของเราไม่ได้มีแค่เขา ขาดไปแค่คนเดียวธนาคารของผมก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร” ประธานหนุ่มพูดด้วยความมั่นใจเพราะมันก็ไม่ได้เดือดร้อนจริง ๆ 

“ครับท่านประธาน” นทีได้แต่ก้มหน้าทำตามที่พาริชบอกก่อนจะขึ้นรถไป ส่วนพาริช ชายหนุ่มยังยืนมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในคาเฟ่ ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่คิดจะเข้าไปเลยสักครั้ง ร่างสูงเดินตรงไปที่คนตัวเล็กอย่างไม่ลังเล

“ขอโทษนะครับผมขอนั่งด้วยคนได้ไหม” พาริชเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งดูซีรี่ย์อยู่ จนทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขา แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร้าน

“พูดกับฉันเหรอคะ” พรีมมาชี้มาที่ตัวเองแล้วถามกลับไปด้วยความสงสัย

“ใช่ครับผมคุยกับคุณ เราเคยเจอกันแล้วจำไม่ได้เหรอครับ” พาริชยิ้มแล้วถามกลับไป หญิงสาวเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอก็จ้องมองคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนกำลังนึกว่าเธอเคยเจอเขาที่ไหนและก็ยิ้มออกมาเมื่อคิดได้

“อ๋อ..ฉันจำได้แล้วค่ะ ฉันกับคุณเจอกันเมื่อเช้าที่แผนกสินเชื่อ ใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ ผมดีใจนะครับที่คุณจำได้ ถ้าคุณจำผมไม่ได้ผมคงหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแน่เลยครับ”

 อะไรคือหน้าแตกแล้วหมอไม่รับเย็บ คำพูดดูเชยจัง.....

“จำได้ค่ะ นั่งสิคะ” พาริชยิ้มให้เธออีกครั้งก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่ง

“เมื่อเช้าคุณมาสมัครงานเหรอครับ” คนเจ้าเล่ห์แกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว

“ใช่ค่ะ ว่าแต่คุณทำงานอยู่ที่นี้เหรอคะ”

“ใช่ครับผมทำงานอยู่ที่นี่” คนร้ายกาจตอบกลับไปทันทีเพราะเขาก็ทำงานที่นี่จริง ไม่ได้โกหกเธอสักหน่อย

“ทำอยู่ที่แผนกไหนเหรอคะ” คำถามของคนตัวเล็กทำให้พาริชนิ่งไปเล็กน้อย ชายหนุ่มกำลังคิดว่าจะบอกความจริงกับเธอหรือโกหกเธอดี แต่สุดท้ายคนเจ้าเล่ห์ก็เลือกที่จะโกหก

“ผมเป็นเลขาของท่านประธานครับ”

“จริงเหรอคะ แปลกจังปกติเลขาจะต้องเป็นผู้หญิงสวย ๆ อกอึ๋ม ๆ ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมท่านประธานที่นี่ถึงมีเลขาเป็นผู้ชาย” คนตัวเล็กถามกลับไปด้วยความสงสัย

“ก็ไม่เห็นแปลกนี่ครับ ผมว่าก็ปกติที่ท่านประธานจะมีเลขาเป็นผู้ชาย”

“ก็เพื่อนฉันเล่าให้ฟังว่าท่านประธานที่นี่อายุยังไม่ถึงสามสิบ เลขาน่าจะเป็นผู้หญิงสวย ๆ ค่อยเป็นหน้าเป็นตา หรือไม่ก็...” พรีมมาหยุดพูดเพียงแค่นั้นแล้วยื่นใบหน้าสวยเข้าไปใกล้ ๆ พาริชที่นั่งอยู่ ก่อนที่เธอจะพูดเสียงเบาออกไป

“หรือไม่ก็.. ท่านประธานกับเลขาสาวสวยแอบกิ๊กกันเหมือนในซีรี่ย์ที่ฉันกำลังดูอยู่ เพราะท่านประธานยังหนุ่มยังแน่น น่าจะอยากมีคนสวย ๆ อยู่ข้างกาย มากกว่าผู้ชายแมน ๆ อย่างคุณ” พาริชที่ได้ยินถึงกับยิ้ม สายตาคมเผลอมองเข้าไปนัยน์ตาสวยของคนตัวเล็กตรงหน้า

“ก็จริงอย่างที่คุณพูด เจ้านายของผมยังหนุ่มยังแน่น น่าจะมีผู้หญิงสวย ๆ อย่างคุณมาอยู่ข้างกาย” พาริชยิ้มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ตาคมยังจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาสวยอย่างไม่ละไปไหน