ตอนที่9 ท่านประธานตัวปลอม

ตอนที่9 ท่านประธานตัวปลอม

หลังจากที่พรีมมายืนทำใจ อยู่นานเธอก็ตัดสินใจเดินกลับไปที่แผนกพร้อมกับนุชจรีอีกครั้ง

“คุณพรีมแน่ใจเหรอคะ ว่าจะไปตอนนี้ ดูเหมือนว่าท่านประธานจะยังไม่กลับเลยนะคะ”

“แน่ใจค่ะ พรีมทำใจแล้ว อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด” พรีมมาหันมาแล้วทำหน้าจริงจัง ส่วนนุชจรีเห็นท่าทางมั่นใจของพรีมมา เธอก็รู้สึกมั่นใจไปด้วย

“เอาค่ะ!!เป็นไงเป็นกัน ไหน ๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไปค่ะ” นุชจรีพูดพร้อมกับสาวเท้าเดินนำหน้าพรีมมา พรีมมาได้แต่ยืนทำตาปริบ ๆ ก่อนจะรีบเดินตามไปทันที

“เดี๋ยวนุชจะปกป้องคุณพรีมเอง เดินตามหลังนุชมาค่ะ” นุชจรีหันมาบอกกับพรีมมา ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อ โดยมีพรีมมาเดินตามหลังมาติด ๆ

แผนกสินเชื่อ

นุชจรีเดินเข้ามาก่อน แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อสังเกตว่ามีใครไหมนอกเหนือจากคนในแผนก

“เป็นอะไร? ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ” น้ำฝนผู้จัดการแผนกเดินมาถามนุชจรีด้วยความสงสัย

“ปะ..เปล่าค่ะ” นุชจรีรีบบอกออกไปทันที

“แล้วพนักงานใหม่ที่ไปกับเธออยู่ไหน เพื่อน ๆ ไปที่ห้องท่านประธานหมดแล้ว”

“อ๋อเหรอคะ แล้วท่านประธานไปไหนแล้วคะ เมื่อกี้เหมือนจะเห็นอยู่เลย”

“ท่านประธานไปแล้ว แล้วเด็กใหม่ไปไหนฉันถาม เธอไม่ได้ยินหรือไง” น้ำฝนขึ้นเสียงใส่นุชจรีด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ทำให้นุชจรีตกใจไม่น้อย

“เดี๋ยวนุชไปตามมาให้ค่ะ” ว่าแล้วนุชจรีก็รีบเดินไปหาพรีมมาที่ยืนหลบอยู่

“เป็นไงบ้างคะคุณนุช ท่านประธานไปหรือยัง” พรีมมาเอ่ยถามนุชรีทันที

“ไปแล้วค่ะ ทางสะดวก”

“โอเคค่ะ” พรีมมากับนุชจรีเดินกลับไปที่แผนกอีกครั้ง

“ไปไหนมา รู้ไหมเพื่อน ๆ เขาไปพบท่านประธานกันหมดแล้ว” น้ำฝนเมื่อเห็นพรีมมาที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับนุชจรี ก็ขึ้นเสียงใส่ทันที

“ขอโทษค่ะ” พรีมมาก้มหน้าขอโทษน้ำฝนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่ต้องมาขอโทษฉันหรอก เก็บคำขอโทษของเธอ ไว้ไปขอโทษท่านประธานโน้น” น้ำฝนทำเสียงไม่พอใจอีกครั้ง

“ค่ะ” พรีมมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เดี๋ยวนุชพาคุณพรีมไปพบท่านประธานดีกว่าค่ะ” นุชจรีรีบพูดขึ้นมาทันทีเพราะกว่าว่าพรีมมาจะโดนดุไปมากกว่านี้

“รีบพาไปเลยก่อนที่พี่จะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้” น้ำฝนพูดแค่นั้นแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน

“ไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดของพี่น้ำฝนหรอก ไปกันเถอะเดี๋ยวท่านประธานจะรอนาน” พรีมมาหันมายิ้มให้นุชจรีแล้วพยักหน้า

หน้าห้องทำงานของท่านประธาน

“นุชคงไม่ได้อยู่รอนะคะ เพราะมีงานที่ต้องทำต่อ ยังไงก็สู้ ๆ ค่ะ” นุชจรีหันมาบอกกับพรีมมาที่ยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเครียด

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” พรีมมาถอนหายใจด้วยความคิดหนัก

“ท่านประธานเป็นคนใจดีค่ะ ไม่ต้องคิดมาก” นุชจรีพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป ส่วนพรีมมาก็ได้แต่นั่งก้มหน้ากุมมือแน่น

แกร็ก!!

เสียงประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับพนักงานใหม่สี่คนที่เดินออกมา

“พบท่านประธานพร้อมกันสี่คนเลยเหรอคะ” พรีมมาถามกลับไปด้วยความสงสัย

“ ใช่เหลือแต่เธอคนเดียวแล้ว” พนักงานใหม่คนหนึ่งตอบกลับมา ก่อนจะพากันเดินกลับไปที่แผนก ทิ้งให้พรีมมานั่งอยู่คนเดียว หญิงสาวรู้สึกประหม่าไม่น้อยเมื่อคิดว่าตัวเองต้องเข้าไปพบท่านประธานเพียงคนเดียว คนตัวเล็กนั่งอยู่สักพักจนกระทั่ง

"คุณพรีมมา เปรมธาราโชติ เชิญพบท่านประธานด้านในค่ะ" พรีมมาที่นั่งอยู่ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเอง ก็สะดุ้งเล็กน้อย เธอกุมมือตัวเองไว้แน่น ก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง

แกร็ก!!

เสียงประตูเปิด พรีมมาก็ก้มหน้าลงทันที ร่างแบบบางค่อย ๆ เดินไปนั่งเก้าอี้ที่วางอยู่ตรงหน้า

"เอาแต่ก้มหน้าแล้วเราจะได้คุยกันเหรอครับ" พรีมมาที่ก้มหน้าอยู่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาและเธอก็ต้องแปลกใจ เหมือนคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอไม่ใช่พาริช แต่เป็นใครก็ไม่รู้เพราะเธอไม่เคยเจอ แต่คนที่เธอคุ้นหน้ากลับเป็นผู้ชายที่ยื่นอยู่ข้าง ๆ

"น้องพรีม นี่ท่านประธานของพี่เอง" พาริชตีเนียนแนะนำนทีที่นั่งอยู่ว่าเป็นท่านประธาน พรีมมาที่ได้ยินมองไปที่นทีแล้วกลับมามองที่พาริช

คนขี้โกหก คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ใช่ท่านประธาน ได้~~จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม นั้นก็ตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน..............

พรีมมาคิดในใจแล้วยิ้มมุมปาก

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” พรีมมายกมือไว้นทีที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“สวัสดีครับ” นทียกมือไหว้กลับด้วยความลืมตัว ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในฐานะท่านประธานปลอม ๆ  พาริชยืนอยู่ข้าง ๆ ที่เห็นถึงกับเอื้อมมือไปสะกิด นทีสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบวางมือลงแล้วทำหน้านิ่ง พรีมมาเผลอยิ้มเล็กน้อย

“ท่านประธานของพี่ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง ท่านพูดไม่เก่งเท่าไหร่” พาริชรีบแก้ต่างออกไปทันทีเมื่อเห็นว่านทีนิ่งไป

“อ๋อค่ะ” พรีมมาได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า เธอมองจ้องมานทีอีกครั้ง

“ท่านประธานมีอะไรจะพูดกับดิฉันไหมคะ ทำไมเอาแต่เงียบจัง”

“เออ..มีครับ วันนี้คุณทานอะไรเป็นมื้อเที่ยงครับ แล้วทำงานเป็นยังไงบ้าง เพื่อนที่แผนกโอเคหรือเปล่า งานหนักไหม อยากให้ผมช่วยอะไรตรงไหนหรือเปล่า” เมื่อได้พูดนทีก็พูดไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น จนพาริชที่ยืนอยู่ต้องสะกิดอีกครั้ง

“ท่านประธานครับ ทีละคำถามก็ได้นะครับ” พาริชทำเสียงเรียบนิ่งบอกกับนทีที่นั่งอยู่

“ได้ครับ ทะ..” นทีกำลังจะพูดว่า ได้ครับท่านประธานแต่โดนพาริชสะกิดไว้ก่อน พรีมมาที่เห็นท่าทางของเจ้านายกับลูกน้องถึงกับก้มหน้าลงแล้วยิ้ม เธอพยายามข่มความรู้สึกไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านประธานจะให้ดิฉันตอบคำถามเมื่อครู่เลยไหมคะ”

“ไม่ต้องตอบก็ได้ครับน้องพรีม เอาเป็นว่าพอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน ดูเหมือนว่าท่านประธานจะไม่สบาย เดี๋ยวพี่เดินไปส่งน้องพรีมที่แผนกดีกว่าครับ”

พาริชไม่รอนาน ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่แล้วส่งยิ้มให้

“ไปครับ” พรีมมาเงยหน้ามองพาริชแล้วหันไปมองนที เธอยกมือไหว้นทีอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับพาริช

“ท่านประธานของพี่นทีดูแปลก ๆ นะคะ”

“ท่านไม่สบายนิดหน่อย”

“อืม..เหรอคะ ไม่สบายก็ยังมาทำงานขยันจัง อีกอย่างดูเหมือนว่าท่านประธานจะเกรงใจพี่นทีมากเลย ดูเกร็ง ๆ เวลาพูดกับพี่นทีด้วย” พรีมมาหันมาถามพาริชที่เดินอยู่ข้าง ๆ

“ก็ปกตินะครับ ไม่เห็นแปลก” พาริชตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปเห็นคนเป็นแม่ที่กำลังเดินตรงมา พาริชมองซ้าย มองขวาก่อนจะตัดสินใจดันคนตัวเล็กเข้าไปหลบในห้องเก็บของที่อยู่ข้าง ๆ พรีมมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับการกระทำของคนตัวโต

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถามคนตัวสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ มือใหญ่รีบยกขึ้นมาปิดปากของเธอไว้ทันที

“ชู่ว~” พาริชทำเสียงห้ามไม่ให้คนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าส่งเสียงดัง พรีมมาก็ได้แต่ทำตาปริบ ๆ ด้วยความตกใจ ตอนนี้เลยทำให้ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงแค่คีบ จนผ่านไปสักพัก เมื่อพาริชมั่นใจว่าคนเป็นแม่น่าจะเดินไปไกลแล้ว เสียถอนหายใจของคนตัวสูงก็ดังขึ้น แต่มือยังคงปิดปากคนตัวเล็กตรงหน้าไว้ ทำให้พรีมมารู้สึกอึดอัดจนต้องดึงมือของพาริชออก

“พี่นทีเป็นอะไรคะ อยู่ ๆ ก็ดึงพรีมเข้ามาในนี้” พาริชจ้องมองคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้านิ่ง เขาไม่ได้สนใจที่พรีมมาถามเลยสักนิดเพราะมีอย่างอื่นที่มันน่าสนใจมากกว่า สายตาคมกริบกำลังจ้องมองลงไปที่ริมฝีปากบางอมชมพูของคนตัวเล็ก ส่วนพรีมมาไม่ได้สังเกตเลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนเจ้าเล่ห์

“พี่ทำแบบนี้รู้ไหมว่าพรีมตกใจ อย่าทำแบบนี้อีกนะคะพรีม...” ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบประโยค คำสุดท้ายก็ถูกกลืนหายไป พรีมมาได้แต่เบิกตากว้าง นิ่งไปในทันที เมื่อถูกริมฝีปากหนากดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างไม่ทันตั้งตัว