ตอนที่4 ตัวคนเดียว

ตอนที่4 ตัวคนเดียว

ด้านของพรีมมา หลังจากที่หญิงสาวขับรถออกมาได้ไกลพอสมควร เสียงถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งอกก็ดังขึ้นเมื่อคัพเค้กโทรมาบอกว่างานหมั้นถูกยกเลิกเรียบร้อยแล้ว

“เห้อ...” พรีมมาขับรถออกมาไกลแถวชานเมืองเพราะก่อนที่เธอจะหนีมา คนเป็นพี่ได้จัดการเรื่องที่อยู่ให้เรียบร้อย โดยซื้อบ้านอยู่แถวชานเมืองไว้ให้ เธอเลยไม่ได้กังวลเรื่องนี้สักเท่าไหร่

“หนูขอโทษนะคะแม่ แต่หนูไม่อยากหมั้นกับคนที่หนูไม่ได้รักจริง ๆ” พรีมมาบ่นพึมพำขอโทษคุณหญิงผกาด้วยความรู้สึกผิดไม่น้อยเพราะเธอรู้ดีว่าคนเป็นแม่ต้องไม่พอใจมาก ๆ แต่ทำไงได้เธอไม่อยากแต่งงานกับคเชนทร์ก็เลยต้องหนี เพียงไม่นานพรีมมาขับรถมาจอดหน้าบ้านตามที่อยู่ที่พีระส่งมาให้ หญิงสาวเปิดประตูรถลงมา เมื่อเธอเห็นว่ามีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่หน้าบ้าน

“สวัสดีค่ะ คุณพรีมมาใช่ไหมคะ” ผู้หญิงวัยกลางคนยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านเอ่ยทักทายคนตัวเล็ก ที่เพิ่งลงมาจากรถ

“สวัสดีค่ะ” พรีมมายิ้มแล้วยกมือไหว้ด้วยความเกรงใจ

“ป้าชื่อแหม่มค่ะ เป็นคนที่คุณพีระจ้างมาให้ทำความสะอาดบ้านรอคุณพรีมมาค่ะ”

“อ๋อค่ะ ขอบคุณคุณป้าแหม่มมากนะคะ แต่เดี๋ยวหลังจากนี้พรีมจัดการเองค่ะ” พรีมมาได้แต่ยิ้มแล้วตอบกลับไป

“ค่ะแต่ถ้ามีอะไรให้ป้าช่วยโทรหาป้าได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจเพราะคุณพีระฝากป้าเอาไว้ เห็นคุณพีระบอกด้วยว่าคุณพรีมเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ยังไม่ค่อยรู้ที่ทางสักเท่าไหร่”

“ได้ค่ะ ขอบคุณป้าแหม่มอีกครั้งนะคะ” พรีมมายกมือไหว้ขอบคุณป้าแหม่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ นั้นป้าขอตัวก่อนนะคะ” พรีมมาได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า หลังจากที่ป้าแหม่มกลับไปแล้ว หญิงสาวเดินไปเปิดประตูรั้วบ้าน ก่อนจะรถขับเข้าไปและเนื่องจากเธอรีบมากเสื้อผ้าหรือของใช้ส่วนตัว อย่างอื่นเธอก็ไม่ได้เตรียมมาเลย อีกอย่างตอนนี้เธอก็อยากจะเปลี่ยนชุดที่ใส่อยู่เต็มทนแล้ว พรีมมาเดินเข้ามาภายในบ้าน คนตัวเล็กทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วถอนหายใจ

“รู้สึกดีจัง ของีบก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวค่อยออกไปซื้อของ” พรีมมาค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พักผ่อนอย่างสบายใจ โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

ครืดดดดด.....

ทำให้เจ้าของเครื่องที่กำลังจะหลับตาลง ต้องเหลือบไปมองโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ข้าง ๆ ก่อนที่เธอจะกดรับสาย

“ว่าไงยัยเค้ก”

(แกอยู่ไหนแล้ว)

“อยู่บ้านที่พี่พีซื้อไว้ให้ แต่ตอนนี้ว่าจะไปหาซื้อของก่อน”

(แกจะออกไปได้ยังไง ตอนนี้คุณป้าระงับบัตรเครดิตแล้วก็บัญชีธนาคารของแกหมดแล้ว)

“แกว่าไงนะ!! แม่ฉันระงับบัตรเครดิตและบัญชีธนาคารของฉันหมดแล้วเหรอ” พรีมมาถามกลับไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

(ใช่!! แล้วตอนนี้แกมีเงินสดติดตัวไหม?) คัพเค้กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเธอรู้ดีว่าพรีมมาต้องลำบากแน่หากไม่มีเงิน พรีมมาหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมที่ติดมาแล้วเปิดดู คนตัวเล็กถึงกับถอนหายใจ

“มีอยู่ห้าร้อย” พรีมมาถึงกับทำเสียงเศร้า เงินแค่ห้าร้อยทำอะไรไม่ได้เลยในยุคปัจจุบัน

(นั้นแกก็ต้องอยู่ที่บ้านไปก่อนอย่าเพิ่งออกไปไหน เดี๋ยวฉันจะหาทางไปหาเองแต่ตอนนี้คงไปหาไม่ได้เพราะคุณป้าน่าจะให้คนจับตามองฉันกับพี่พีอยู่ ท่านสงสัยว่าฉันกับพี่พีช่วยแกหนีไป)

“โอ๊ย ฉันจะต้องใส่ชุดนี้ไปถึงเมื่อไหร้่ อยากเปลี่ยนเต็มทีแล้ว” พรีมมาเอ่ยพร้อมกับก้มมองชุดไทยที่ตัวเองใส่อยู่และมันก็ยิ่งทำให้เธอนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ที่มีคนนิสัยไม่ดีหาว่าเธอเป็นนางรำแก้บน

คนออกจะสวยเห็นเราเป็นนางรำแก้บนได้ไงชิ! อย่าให้เจออีกนะจะอ่อยให้ตายคาอกเลย......

(เออ ๆ ทนใส่ไปก่อนเดี๋ยวฉันกับพี่พีจะหาทางไปหาแกเอง)

“อืมรีบพากันมาก็แล้วกัน เงินแค่ห้าร้อยวันเดียวก็หมดแล้ว”

(โอเคค่า ยัยคุณหนูพรีม เอาเป็นว่าตอนนี้ก็อยู่ในบ้านไปก่อนก็แล้วกัน แค่นี้แหละ)

“อืม..” พรีมมาได้แต่ถอนหายใจแล้ววางสายไป

“คุณแม่นะคุณแม่ ทำแบบนี้มันใจร้ายเกินไปไหม แล้วเย็นนี้จะกินอะไร” พรีมมาบ่นขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หลังจากนั้นเธอก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการขับรถมาเป็นเวลานาน

18.00 น.

เสียงออดหน้าบ้านทำให้พรีมมาที่เผลอหลับ ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ หญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

“สวัสดีค่ะ คุณพรีมมาใช่ไหมคะ” หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้านเอ่ยทักพรีมมาด้วยความเป็นมิตร

“สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครเหรอคะ” พรีมมาได้แต่ยิ้มแล้วถามกลับไปด้วยความสงสัย

“ฉันชื่อนุชค่ะ เป็นลูกของป้าแหม่ม”

“อ๋อลูกป้าแหม่ม มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“แม่ให้เอามื้อเย็นมาให้ แล้วก็เสื้อผ้าด้วยค่ะ” พรีมมามองกล่องข้าวกับถุงเสื้อผ้าที่อยู่ในมือของนุชแล้วยิ้ม

ไม่อดตายแล้วเรา ไม่ต้องทนใส่ชุดบ้า ๆ นี้ด้วย......

พรีมมารีบเปิดประตูรั่วทันที ส่งยิ้มหวานให้นุชอีกครั้ง หญิงสาวทำท่าทางดีใจมาก ๆ 

“ขอบคุณนะคะ วันนี้ฉันคิดว่าจะต้องอดตายซะแล้ว คุณนุชเป็นแม่พระมาโปรดพรีมแท้ ๆ เลยค่ะ” พรีมมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ก็ยังยิ้มด้วยความดีใจ จนทำให้นุชที่เห็นถึงกับมองด้วยความเอ็นดู

“คุณพรีมก็พูดเกินไป ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ เข้าไปในบ้านไหมคะ คุณพรีมจะได้กินข้าวด้วย”

"ลืมเลย เข้ามาค่ะ” ว่าแล้วสองสาวก็เดินเข้ามาภายในบ้าน นุชอาสาเอาอาหารใส่จานก่อนจะวางที่โต๊ะทานข้าว ที่มีพรีมมานั่งรออยู่แล้ว

“น่ากินจัง พรีมกินเลยนะคะหิวมาก ๆ เลย”

“ตามสบายเลยค่ะ”

ผ่านไปสักพัก

“อิ่มจัง” พรีมมาพูดพร้อมกับใช้มือเล็กลูบวนไปมา ที่หน้าท้องเพื่อบ่งบอกว่าเธออิ่มจริง ๆ

“เห็นคุณพรีมอิ่มก็ดีใจค่ะ เห็นคุณพีบอกว่าคุณพรีมโดนตัดบัตรเครดิตกับบัญชีธนาคารใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ หลังจากนี้พรีมต้องหางานทำไปก่อนจนกว่าคุณแม่จะให้อภัย แล้วนี่คุณนุชรู้จักพี่พีได้ไงคะ” พรีมมาถามกลับไปด้วยความสงสัย

“คุณพีเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยค่ะ” นุชจรีพูดแล้วยิ้ม แต่พรีมมาก็พอจะดูออกว่าทั้งสองน่าจะมีอะไรมากกว่านี้

“อืมมม...” พรีมมายิ้มแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

“คุณพรีมบอกว่าจะไปหางานทำใช่ไหมคะ ไปทำงานกับนุชไหมคะ”

“คุณนุชมีงานให้พรีมทำเหรอคะ” พรีมมารีบถามกลับไปด้วยความดีใจ

“ใช่ค่ะตอนนี้ที่ทำงานของนุชกำลังขาดคนอยู่พอดีเลยค่ะ”

“ดีจังเลย โอเคค่ะพรีมจะไปทำงานกับคุณนุช” พรีมมาตอบตกลงแบบไม่ลังเล

“นั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้นุชมาหานะคะ สักประมาณเจ็ดโมงเช้าเดี๋ยวนุชพาไปสมัครงานค่ะ”

“โอเคค่ะ” พรีมายิ้มด้วยความดีใจสุด ๆ เพราะอย่างน้อยเธอก็มีงานทำ ในช่วงที่คนเป็นแม่กำลังลงโทษเธออยู่

“นุชไม่กวนคุณพรีมแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะคะ” ว่าแล้วนุชจรีก็เดินออกไป ส่วนพรีมมาก็ขึ้นไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบนอนตั้งแต่หัวค่ำเพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะตื่นสาย