บทที่2 เพลิงผลาญความหวัง 2/2

หลินเฮ่อเห็นใบหน้าซีดเซียวและแววตาอันอ้างว้างของนายหญิงน้อยแล้วพลันบังเกิดความรู้สึกสงสารจับใจ เขารีบประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“ขอรับ ฮูหยินน้อย โปรดรอสักครู่”

ทว่ายังไม่ทันที่หลินเฮ่อจะได้ก้าวเท้า สาวใช้คนสนิทของฉินหยวนหยวนที่เพิ่งเดินออกมาจากด้านใน กลับเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง

“เชิญฮูหยินน้อยเข้าไปได้เลยเจ้าค่ะ นายท่านกำลังนั่งสนทนาอยู่กับคุณหนูของข้าด้านในพอดี”

เว่ยหลินอันส่ายหน้าปฏิเสธทันควันยิ่งเห็นท่าทีหยิ่งยโสของสาวใช้ หากนางบุ่มบ่ามเข้าไปมีแต่จะไปขัดใจคนข้างใน ต่อให้นางโง่รักคนไม่มีใจ แต่นางก็ไม่ใช่คนตามืดบอดที่มองเล่ห์กลของสาวใช้ไม่ออก

หากไม่ใช่ว่าทั้งสองกำลังพลอดรักกันอยู่ มีหรือสาวใช้คนนี้จะกล้าให้นางเข้าไป รังแต่จะหาเรื่องให้นางกับกู้มู่เฉินผิดใจกัน และนางไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

นางมีเรื่องจะขอร้องเขาอยู่

และที่สำคัญเรื่องคดีของบิดาเป็นเรื่องคอขาดบาดตายและเป็นความลับราชสำนัก นางไม่ต้องการให้ฉินหยวนหยวนรับรู้ อีกทั้งยังเป็นเรื่องสะสางเรื่องที่คาราคาซังระหว่างนางกับกู้มู่เฉินเพียงสองคนเท่านั้น

“ไปเรียนท่านอัครเสนาบดีเถิด ข้าจะยืนรอเขาอยู่ตรงนี้”

น้ำเสียงของนางราบเรียบเด็ดขาดเปล่งออกมา นางไม่คิดจะก้าวเข้าไปขัดจังหวะความสำราญของสามี และไม่อยากให้ฉินหยวนหยวนหาเรื่องตัดพ้อว่านางใช้อำนาจฮูหยินเอกมาระราน

สาวใช้ท่าทางถือดีนางนั้นเพียงแสยะยิ้มให้นาง แต่ไม่รู้ว่านางจะรายงานว่าอย่างไร จะให้ร้ายนางก็ไม่ว่า ขอเพียงแค่พบกู้มู่เฉินเพียงครั้งเดียว จากวันนี้จนถึงวันแต่งงานนางจะไม่โผล่หน้าให้เขาได้เห็นเลย

สายลมหนาวพัดกวัดแกว่งยอดหลิวจนสั่นไหว เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็ม[1] เว่ยหลินอันยังคงยืนนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ท่ามกลางความมืดมิด ปลายมือและปลายเท้าเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก ทว่าบานประตูด้านในกลับยังคงปิดสนิท ไร้วี่แววว่าบุรุษผู้นั้นจะก้าวออกมา

หากเขาค้างที่นี่ล่ะ? ความคิดนี้แล่นเข้ามา แม้ว่าจะไม่เข้าพิธีกัน แต่คนอย่างกู้มู่เฉินจะถือธรรมเนียมหรือไม่ก็ย่อมได้ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปลงตกว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ใช่สามีของนางอีกแล้ว

นางตระหนักได้ว่าหากยังคงยืนรอต่อไปเช่นนี้ ทั้งคืนคงไม่ได้พบ หลินเฮ่อที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก เมื่อเห็นนางขยับกายก้าวไปข้างหน้า องครักษ์หนุ่มจึงเพียงค้อมกายหลบทางให้ด้วยความเห็นใจ หากเป็นฮูหยินน้อยก้าวเข้าไปเอง นายท่านอาจจะยอมผละออกมาสนทนาด้วยง่ายกว่า

เว่ยหลินอันก้าวเดินไปตามระเบียงไม้อย่างเงียบเชียบราวกับแมวเดิน บิดาของนางซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่เคยเคี่ยวกรำให้นางฝึกวรยุทธ์ขั้นพื้นฐานเพื่อป้องกันตนเอง แม้ไม่อาจเทียบชั้นยอดฝีมือที่สังหารศัตรูในสนามรบ ทว่าวิชาตัวเบาและการก้าวเดินไร้สุ้มเสียงที่บิดาพร่ำสอนไว้เพื่อใช้หลบหนียามคับขัน กลับติดเป็นนิสัยประจำกาย

ทว่าใครเล่าจะคาดคิด... ฝีเท้าอันไร้เสียงนั้นกลับทำให้นางได้ยินบทสนทนาอันแสนเลือดเย็นที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องโถง

“ท่านพี่กู้... หากท่านยื่นหลักฐานแก้ต่างให้ท่านแม่ทัพเว่ยจริง ๆ ท่านเคยคิดหรือไม่เจ้าคะ ว่าหากแม่ทัพเว่ยได้คืนอำนาจกลับมาบารมีล้นฟ้า เขาจะไม่บีบบังคับขัดขวางความรักระหว่างข้ากับท่านหรือ”

เสียงหวานหยดย้อยของฉินหยวนหยวนเจือแววสะอื้นไห้และหวาดหวั่น ก่อนที่ถ้อยคำถัดมาจะแฝงแววสังหารอย่างเลือดเย็น

“อีกอย่าง... แม่ทัพเว่ยเป็นยอดขุนศึก คุ้นชินกับชีวิตไม่ได้อยู่สุขสบาย เขาลำบากตรากตรำมาทั้งชีวิต ตอนเป็นแม่ทัพก็รั้งอยู่แต่ชายแดนมิใช่หรือเจ้าคะ เพียงแค่ถูกเนรเทศไปอยู่ด่านหานกวนชั่วชีวิต จะนับเป็นความทุกข์ยากอันใดได้ เทียบกับความสุขชั่วชีวิตของเราสองคนแล้ว ท่านพี่อย่าได้นำพาเลยนะเจ้าคะ...”

คำพูดทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนมีดสั้นอาบยาพิษที่กรีดแทงลงบนขั้วหัวใจของเว่ยหลินอันจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

เขามีหลักฐาน...

กู้มู่เฉินมีหลักฐานที่สามารถล้างมลทินและคืนความบริสุทธิ์ให้บิดาของนางมาโดยตลอด ทว่าเขากลับเก็บงำมันไว้ ปล่อยให้บิดาของนางต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในแดนกันดารอันหนาวเหน็บ เพียงเพราะคำเป่าหูอันเห็นแก่ตัวของสตรีคนรักของเขางั้นหรือ!

นี่เขายังเป็นคนอยู่หรือไม่...

น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาที่ข้างแก้ม พลันตระหนักได้ว่า กว่าสองปีที่นางขอร้องเขาไม่เคยปริปาก แต่เลือกจะมาคุยเรื่องลับ ๆ ในราชสำนักกับฉินหยวนหยวนงั้นหรือ

เขาปรึกษาฉินหยวนหยวนเรื่องตระกูลเว่ย แทนที่จะหารือกับนาง เพียงแค่เขาเอ่ยมาหนึ่งคำต่อให้นางเป็นวัวเป็นม้า หรือเขาต้องการให้นางหายหน้าไปชั่วชีวิตมีหรือที่นางจะไม่ทำ

ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่สะสมมาเนิ่นนานปะทุขึ้นจนเกินจะสะกดกลั้น เว่ยหลินอันไม่คิดจะรักษามารยาทใด ๆ อีกต่อไป นางก้าวประชิดหน้าห้องแล้วผลักบานประตูไม้เปิดออกอย่างแรง เสียงประตูกระทบผนังดัง ปัง! ก้องกังวานไปทั่วเรือนฮวาหยวน

ภาพเบื้องหน้าปรากฏให้เห็นกู้มู่เฉินที่กำลังประคองมือฉินหยวนหยวนอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา ทันทีที่เห็นร่างของเว่ยหลินอันก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบของอัครเสนาบดีหนุ่มกลับเครียดขึงและฉายแววตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าบึ้งตึงเข้มจัดด้วยความไม่พอใจ

[1]หนึ่งชั่วยาม คือ ช่วงเวลาเท่ากับ 2 ชั่วโมงตามการนับเวลาแบบจีนโบราณ