- 33 - ความกังวล

ตะวันยืนกอดอกพิงกำแพงมองดูแสนรักที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ดวงตากลมหลับสนิทแต่คิ้วขมวดแน่นราวกับมีความกังวลอยู่ในนั้น เขาไล้สายตามองบาดแผลที่คอและใบหน้าที่ถูกหมอจัดการไปหมดแล้ว

เสียงลมหายใจหนักของตะวันพรูออกมาจนยาวเหยียด โชคดีที่แผลแต่่ละแผลไม่ได้ร้ายแรง เขากำชับกับหมออย่างดีที่สุดว่าไม่ต้องการให้น้องมีแผลเป็น เพราะถ้ามันเป็นแผลเป็นเมื่อไหร่ก็ตามที่แสนรักมองเห็นก็คงจะนึกถึงเรื่องเมื่อวาน เหมือนกับที่เขาจงใจฝากบาดแผลไว้ที่หน้าของคาลอส แต่ตอนนี้มันแค่ไม่มีโอกาสได้นคกหรือพูดถึงอะไรอีกแล้ว

ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะเปิดออก เป็นปาริฉัตรกับสกายที่เดินเข้ามา ใบหน้าคงปาริฉัตรยังคงแฝงไปด้วยความตกใจ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยคู่หมั้นของเพื่อนเขาก็ไม่บาดเจ็บ

"น้องแสนรักเป็นไงบ้าง?" ปาริฉัตรถามขึ้นมาทันทีแล้วจับจ้องมองไปที่เตียงของแสนรักที่ยังหลับสนิท เหตุการณ์เมื่อวานยังคงฉายวนซ้ำในหัวเธอ ปาริฉัตรไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนั้นมากก่อน มันอาจจะยากสำหรับเธอที่จะเริ่ม แต่ก็ไม่ได้ส่วผลกับชีวิตมากขนาดนั้น

"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่ตกใจกับอ่อนเพลีย หมอเลยฉีดยาให้นอนพักผ่อนก่อน แล้วฉัตรละ?"

"เราไม่เป็นไร ตอนแรกก็แค่ตกใจนิดหน่อย"

"ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ต้้องเจอเรื่องแบบนี้" น้ำเสียงของตะวันรู้สึกผิดจนปาริฉัตรกับสกายมองหน้ากัน ปาริฉัตรขยับเข้าไปใกล้เตียงของแสนรักขึ้นอีกหน่อย มองแสนรักกับตะวันสลับกันไปมา

"เฮ่ย ไม่ใช่ความผิดของตะวัันหรอก ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่อง เนอะสกาย" ปาริฉัตรเอาศอกกระทุ้งให้สกายที่ยืนอยู่ข้างกายช่วยพูด แม้เหตุการณ์จะรุนแรงสำหรับเธอ ปาริฉัตรไม่ได้คิดว่าจะต้องโทษใคร มันเกิดจากเหตุสุดวิสัยที่เธอไปอยู่ทีานั่นพอดี แต่อย่างน้อยแสนรักก็ไม่ต้องเผชิญกับเรื่องนี้คนเดียว

"เออ ใช่ อย่าโทษตัวเองดิว่ะ พวกมันก็แค่พวกขี้ขลาดที่เห็นมึงไม่อยู่เลยกล้าบุกเข้าไปไง"

"น้องแสนรักแสดงตัวปกป้องเราทันทีเลยนะ เราซึ่งใจมากจริงๆ" ดวงตาของปาริฉัตรซาบซึ้งอย่างที่พูดแม้แต่ตะวันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น มือเรียวของปาริฉัตรบีบเข้าที่มือของแสนรักแผ่วเบา ยังคงยึกถึงภาพที่แสนรักแสดงตัวอย่างไม่ลังเลเพียงเพื่อให้เธอปลอดภัย ทั้งที่จะเห็นแก่ตัวให้ตัวเองรอดออกมาจากตรงนั้นก็ได้

"นั่นแหละคือสิ่งที่เราห่วงที่สุด....." ตะวันถอนหายใจยาวแล้วเว้นช่วงไปชั่วครู่ เขาหันหน้าออกไปผ่านกระจกระเบียงและมองทอดยาว มือสองข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ไม่ได้หันมามองปาริฉัตรและสกายที่รอฟังความกังวลของเขา

"แสนรักทำอะไรบุ่มบ่ามมาก ไม่สู้คนเลย มันมีอีกตั้งหลายวิธีที่จะจัดการกับคนพวกนั้น โดยที่แสนรักเองก็ไม่เสี่ยง แล้วฉัตรเองก็ไม่เสี่ยงด้วย" เขาอธิบายอย่างตรงไแตรงมาอย่างหนักแน่น ยิ่งนึกถึงภาพน้องที่โดนเอาปืนจ่อเอามีดจี้คอเขาก็หลับตาลงเพื่อสะบัดมันออกไป

"มันอาจจะเป็นวิธีเดียวที่น้องคิดทันตอนนั้นนะ" ปาริฉัตรแสดงความคิดเห็น เธอรู้ดีที่สุดว่าตอนนั้นมันฉุกระกหุกแค่ไหน แสนรักคงไม่มรเวลาพอให้คิดอะไรมากนัก

"ครั้งนี้ยังโชคดีที่มันต้องการสัญญา มันถึงได้ไม่ทำอะไรแสนรักกับฉัตร แต่บางครั้งมันไม่ใช่อย่างนี้นะ บางคนอาจจะมาแค่เพื่อฆ่า ต่อให้แสนรักแสดงตัวยังไง ฉุัตรก็อาจจะโดนฆ่าปิดปากอยู่ดี"

ตะวันยังคงมิงไปเบื้องหน้าแล้วอธิบายสิ่งที่เขาคิดและเคยพบเจอมา เขาคลุกคลีกับคนเหล่านั้นมากมากที่สุด และเขารู้ดีว่าสถานการณ์จะเป็นยังไงหากการตัดสินใจของแสนรักทำทุกอย่างพลาดไปหมด การเอาตัวเองไปเป็นตัวประกัน ไม่ได้เป็นวิธีปกป้องใคร

ยังมีอริเขาอีกมากที่ต้องการแค่ฆ่าเขาหรือทำให้เขาเจ็บปวดด้วยการฆ่าคนที่เขารัก ถ้าแสนรักไม่รอบคอบและตัดสินใจอะไรแบบไม่คิด ทุกอย่างจะส่งผลเสียหมด และถ้าหากแสนรักเป็นอะไรไปคงเป็นเขาที่จะไม่ให้อภัยตัวเองตลอดชีวิต

"ก็พอจะเข้าใจที่มึงพูดนะ แต่ยังไงก็ผ่านมาแล้ว น้องคงทำดีที่สุดแล้วแหละ อย่าห่วงเลย" สกายเดินไปบีบไหล่ตะวันอย่างเห็นใจใไม่บ่อยครั้งมากนักที่เขาเห็นตะวันคิดมากขนาดนี้ ปกติตะวันเป็นคนจัดการปัญหาได้ในทันที แต่พอเป็นเรื่องของแสนรักทุกอย่างจะอยู่บนความรอบคอบเสมอ ตะวันไม่ได้มองแค่ความปลอดภัยของแสนรักในตอนนี้ แต่มองไปถึงเรื่องในอนาคตที่อาจเกิดขึ้นด้วย

"กูจะไม่ห่วงได้ยังไงว่ะ ไอ้คาลอสมันรู้ว่าแสนรักเป็นใคร กูก็เชื่อว่าคนอื่นคงจะเริ่มรู้แล้วเหมือนกัน" ตะวันเชื่อสุดใจว่าข่าวเรื่องที่เขามีแสนรักอยู่ข้างกายต้องแพร่งพรายออกไปจนหมดสิ้นแล้ว แม้แสนรักจะอยู่เมืองไทย แต่เส้นทางของคู่แข่งและเขาส่วนใหญ่ก็มีทั้งในไทยและมาเก๊า

"......" สกายกับปาริฉัตรหันสบตากันอย่างไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

"เดิมทีกูกลับมาที่นี่เพื่อปกป้องน้องจากอัครบวร แต่ตอนนี้กูกลับรู้สึกว่ากูกำลังสร้างปัญหาให้น้องเพิ่มขึ้นอีก"

"พี่ตะวันไม่ได้สร้างปัญหานะคะ" เสียงหวานของแสนรักดังขึ้นมา เขาหันไปมองคนน้องในทันที ตะวันหลุบตาลงต่ำ ท่าทีประหม่าที่เขาไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นเลยถูกเผยออกมาให้กับแค่แสนรักคนเดียวเท่านั้น

"แสนรัก....ตื่นแล้วหรอ?"

"เอ่อ....น้องแสนรักพี่เอาผลไม้มาเยี่ยม ยังไงพี่กับสกายลงไปซื้อกาแฟก่อนนะ"

"บี๋กินกาแฟด้วยหรอ?" สกายขมวดคิ้วแล้วมองดูมือของปาริฉัตรที่มาจับแขนตัวเองก่อนออกแรงดึงให้เดินไปด้วยกัน พอเขาถามอย่างงุนงงก็เลยถูกปาริฉัตรดึงหูทันที

"ไปเถอะน่า!"

แสนรักมองตามปาริฉััตรที่ดึงหูสกายออกไปจนพ้นประตู เธอรอบขำเล็กน้อยกับท่าทีของสองคนนั้นก่อนจะหันไปมองตะวันที่เดินมาข้างเตียง มือของตะวันยื่นมาเอาผมที่ปรกหน้าเธอเหน็บหูให้ ก่อนเขาจะนั่งลงบนเตียง

แขนแกร่งพยุงแสนรักที่พยายามลุกขึ้น เจากดปรับระดับเตียงแล้วเอาหมอนลองหลังให้น้อง มือของเขาลูบแก้มที่มีแผลเล็กๆของเธอ

"เจ็บไหม?"

"ไม่เจ็บค่ะ แผลแค่นี้เอง" ดวงตาคมของตะวันฉายแววขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแสนรักรู้สึกได้ มือเล็กยกขึ้นจับมือเขาทีาแนบหน้าเธออยู่ การกระทำนั้นทำให้ตะวันหยุดชะงัก เพราะแสนรักไม่เคยแสดงออกอย่างนี้กับเขามาก่อน

"พี่ตะวันอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ แสนรักรู้ว่าพี่ตะวันทำทุกอย่างเพื่อปกป้องแสนรักมาตลอด"

"เฮ่อ พี่ไม่อยากให้แสนรักต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลย ต้องทำยังไงกันนะ" ตะวันเอาแต่ครุ่นคิดในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้เธอห่างจากเขาก็อันตราย แต่ให้เธออยู่ใกล้เขาก็ยังอันตรายอีก แต่อย่างน้อยถ้าเธออยู่ตรงนี้ เขาก็ยังปกป้องเธอได้

"มีพี่ตะวัันอยู่ข้างๆก็พอแล้วค่ะ แสนรักเชื่อว่าถ้ามีพี่ิิอยู่ตรงนี้ แสนรักจะปลอดภัย"

"แสนรัก...." คำพูดของคนน้องกลับกายเป็นคำปลอบประโลมชั้นดีสำหรับเขา ตะวันลูบไล้แก้มเนียนแล้วขนับไปไล้ที่ริมฝีปาก แรงดึงดูดเร้าให้ใบหน้าทั้งสองขยับเข้าหากัน ก่อนตะวันจะประทับจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่ม เขาหลับตาลงเมื่อรับรู้ถึบท่าทีที่ไม่ปฏิเสธของแสนรัก ตะวัันขยับจูบเนิบนาบอยู่สักพัก หัวใจเขาเต้นแรงไม่เป็นล่ำสันก่อนจะผละออกมองใบหน้าแดงกล่ำของแสนรัก

"แต่....แสนรักอยากรู้เรื่องหนึ่ง พี่ตะวันทำธุรกิจอะไรกันแน่คะ? มันไม่ธรรมดาเลยใช่ไหม? ถึงได้ดูอันตรายขนาดนี้" ตะวันถอนหายใจอย่างหนักใจ ก่อนจะเล่าให้แสนรักได้ฟัง เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะปกปิดอีกต่อไป แค่ภาวนาว่าอย่าให้น้องรังเกียจเขาก็พอ

"ได้ยินแบบนี้ แสนรักจะมองว่าพี่เป็นคนเลวไหม?"

"ไม่หรอกค่ะ แสนรักเข้าใจ วันที่แสนรักเสียทุกอย่างไป แสนรักก็ทำทุกวิธีเพื่อให้ตัวเองอยู่รอดเหมือนกัน" เขายิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำตอบนั้นของน้อง ก่อนจะยกมือลูบหัวน้องเมื่อได้ยินแสนรักพูดถึงเรื่องที่เจอมา

"แต่พี่ตะวันคะ ธุรกิจของพี่ตะวันอันตรายมากเลยนะ ถ้าสักวันหนึ่งมันถึงจุดหนึ่งที่พี่ตะวันสามารถยืนอยู่ได้ด้วยการทำอย่างอื่น เลิกทำได้ไหมคะ?"

"แต่ว่า...."

"แสนรักไม่ได้รังเกียจ แต่แสนรักแค่เป็นห่วงพี่"