- 34 - สอนวาดภาพ

ปลายพู่กันสะบัดลงบนกระดาษอย่างไม่รู้ทิศทาง ก่อนใจของตะวันจะเต้นรัวเมื่อแสนรักยืนประกบจากด้านหลังดขาแล้วโน้มตัวลงมา มือบางทาบทับลงบนมือเขาแล้วออกแรงประคองให้เขาใช้พู่กันได้ถนัดมือขึ้น

ตะวันทำตัวเป๋นนักเรียนที่ดี เขาแล่อยให้แสนรักควบคุมมือเขาได้ตามใจ แผ่นหลังที่มีคนตัวเล็กแนบชิดของเขารู้สึกอบอุ่นจนไม่รู้ว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ยังไง ตะวันไม่อยากให้เวลาผ่านไปเลย เขาอยากอยู่ใกล้ชิดกับคนน้องแบบนี้ มันดูเป็นเรื่องธรรมดาที่แสนพิเศษสำหรับเขา

"ทำไมจู่ๆถึงอยากวาดภาพละคะ" แสนรักถามด้วยความสงสัย เธองุนงงนิดหน่อยที่จู่ๆวันนี้ตะวันก็มาขอร้องให้เธอสอนวาดภาพ ทั้งที่ไม่ก่อนเขาไม่เคยอยากลองเลย เธอจำได้ว่าตอนเด็กๆเธอชวนเขาให้ลองฝึกเขาก็ปฏิเสธมีแค่อาทิตย์เท่านั้นที่ยอมมาวาดกับเธอ

"พี่เห็นแสนรักชอบวาด ก็เลยอยากรู้ว่ามันสนุกแค่ไหน ปกติเคยจับแต่ปืน อยากลองจับพู่กันดูบ้างไง"

"การวาดภาพก็ไม่ยากหรอกค่ะ แต่นักเรียนต้้องตั้งใจเรียนหน่อยนะคะ" แสนรักพูดอย่างหยอกเย้าด้วยรอยยิ้ม เธอถูกเขาถือวิสาสาะโอบเอวไว้แล้วรั้งเธอเข้าไปใกล้ แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อตะวันพูดประโยคหยอกเย้ากลับมา

"อืม แล้วถ้านักเรียนตั้งใจเรียน ครูจะให้รางวัลเป็นอะไรครับ?" สายตาหวานกับเสียงปนความออดอ้อนนั้นทำแสนรักนิ่งไปชั่วครู่ ไม่บ่อยนักที่เธอจะเห็นเขาในมุมนี้ และนั่นยิ่งทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก

"พะ พูดอะไรก็ไม่รู้ แสนรักล้างพู่กันให้ก่อนนะคะ อ๊ะ!" ทันทีที่เห็นว่าคนน้องอึกอักแล้วพยายามหนี ตะวั้ั้นก็ออกแรงรั้งเอวบางมากขึ้นจนเธอล้มลงมานั่งลงบนตักเขา แสนรักมองหน้าของเขาไม่นานเธอก็ขำออกมาจนเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว บนหน้าเขามันมีอะไรให้น่าขำกัน

"ขำอะไร?"

"คิก ไม่มีอะไรค่ะ แต่ว่าวันนี้พี่ตะวันแต่งหน้าดูดิจังเลยนะคะ" เมื่อเธอพูดจบเขาก็พอเข้าใจความหมาย มือหนายกขึ้นแตะแก้มของตัวเองถึงสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เปรอะเปื้อน ตะวันพยักหน้าเข้าใจว่าทำแสนรักถึงขำออกมา เขาออกแรงกอดรัดคนน้องมากขึ้นแทนการลงโทษที่หัวเราะเยาะเขา

"เดี๋ยวเถอะ ล้อเลียนหรอ? มานี่เลย"

"พี่ตะวัน...อย่าแกล้งสิคะ เดี๋ยวก่อน นี่" แสนรักดิ้นเร่าแต่ก็ร้องตะโกนด้วยรอยยิ้ม ตะวันใช้แขนข้างหนึ่งกอดรัดเธอไว้ แล้วดึงเอาพู่กันในมือเธอทำท่าจะป้ายสีของปลายพู่กันที่หน้าเธอ แสนรักรั้งมือเขาไว้ เสียงหัวเราะของคนสองคนผสานกันด้วยความสุข

"ไหนมาดูซิว่าลูกแมวตัวนี้น่ารักไหม" ตะวันวาดหนวดแมวให้กับแสนรักอย่างตั้งใจ ไม่ลืมที่จะเอาปลายพู่กันจิ้มวนตรงปลายจมูกของเธอด้วย เขายิ้มอย่างพอใจเมื่อมองดู แม้ใบหน้าหวานกำลังยู่ลงแต่เขาก็เห็นรอยยิ้มข้างแก้มของเธอ

"พี่ตะวันขี้แกล้ง คอยดูเถอะ แสนรักจะเอาคืน" เธอดึงพู่กันออกจากมือเขา แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเขาก็ยกตัวเธอให้ขึ้นยืนก่อนจะวิ่งหนี แสนรักไม่ปล่อยไว้ เธอวิ่งเข้าไปหาเขา สองร่างยื้อยุดกันจนสุดท้ายตะวันก็ล้มลงนอนบนเตียง

แสนรักที่ยังคงสนุกกระโดดขึ้นไปนั่งคร่อมเขาอย่างลืมทุกอย่าง เธอวาดหน้าแมวให้เขาอย่างตั้งใจเอาคืน พอเสร็จแล้วก็ได้แต่นั่งหัวเราะ

"อยากอยู่ท่านี้ก็ไม่บอก" ตะวันเอ่ยเย้าจนทำให้แสนรักรู้สึกตัวว่าท่าทางของเธอกับเขาตอนนี้ไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก แสนรักรีบปฏิเสธเป็นพัลวันแล้วตั้งใจจะลุกขึ้น

"เอ่อ...คือ ไม่ใช่..... พี่ตะวัน ปล่อยสิคะ" เธอพยายามที่จะลุกแต่ยิ่งทำให้ตะวันรั้งเอวเธอเอาไว้ กำปั้นเล็กๆที่ทุบอกเขาด้วยความเขินอายไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บ แต่กลับทำให้ตะวัันรู้สึกชอบใจมากกว่าเก่า

เขาคว้าช่วงท้ายทอยแล้วพลิกตัวเธอให้นอนหงายและเป็นเขาที่ทาบทับแทน ดวงตาสองคู่สบกันอย่างมีความหมาย ตะวัันลูบไปตามแก้มที่ยังเลอะสีของเธอ หนวดแมวที่เขาวาดทำให้แสนรักที่น่ารักอยู่แล้วดูน่ารักมากขึ้นไปอีก

"แมวตัวนี้น่ารักจริงๆด้วยแฮะ" คำหวานของเขาทำเอาแสนรักประหม่าไป ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเขารู้สึกยังไง แต่ปกติเขาแสดงออกไปทางด้านการกระทำมากกว่าที่จะเป็นคำพูด พอได้ยินเขาพูดคำว่าหวานก็เลยทำให้เธอเหมือนจะเสียสติ

"พี่ตะวันพูดอะไร รีบลุกได้แล้วค่ะ" แสนรักกลืนน้ำลายอีกใหญ่แล้วเบี่ยงหน้าหลบสายตาเขา

"ก็น่ารักจริงๆนี่" ปลายนิ้วของเขาไล่ไปที่ปากบางของเธอก่อนจะบีบคางมลแผ่วเบาออกแรงให้เธอหันมาหาเขา ตะวันค่อยๆขยับหน้าเข้าใกล้ เขาหวังช่วงชิงจูบของเธอ แต่แสนรักดันหันหน้าหนีออกครั้งจะกลายเป็นเขาจูบที่แก้มเธอแทน

"ใจร้ายจัง" คำตัดพ้อของเขาเร้าให้แสนรักหันมอง ตะวันขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเมื่อเธอหันมา อีกเพียงเล็กน้อยที่ริมฝีปากของเขาจะประกบลง เสียงบานประตูเปิดมากะทันหันก็ทำให้แสนรักดันอกเขาเอาไว้ พอหันไปเห็นองศากับสกายที่ยืนทำหน้ายียวนตะวันก็ยิ่งโมโห

"คือ...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" แสนรักรีบดันตะวันออกแล้วยืนขึ้น มือของเธอกำชายเสื้อแน่นอย่างประหม่า

"ไม่เห็นต้องไปแก้ตัวเลย มันไม่ใช่เด็กๆกันแล้ว รู้อยู่แล้วว่าเราทำอะไรกัน" คำพูดของตะวันแสนกำกวมจนแสนรักทุบอกคนที่พึ่งลุกมาหาเธอไม่แรงนัก ตะวันรวบมือเล็กเอาไว้แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

"ก็พี่พูดจริงนี่ ถ้ามันไม่เข้ามาขัด เราก็คงได้ 'ทำ' กันจริงๆนั่นแหละ"