- 32 - เส้นความอดทน

คาลอสชะงักไปยามได้ยินน้ำเสียงและคำพูดแสนเด็ดขาดนั้นของตะวัน อาการอึกอักเริ่มเพิ่มขึ้นจะตะวัันสัมผัสได้ ดวงตาคมของเขายังคงมองไปคาลอสอย่างมั่นคง เขาไม่เคยเกรงกลัว เพราะรู้ว่าทุกสิ่งที่เขาตัดสินใจ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาคิดมาดีแล้ว

ตะวันก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รีรอ เขามองดูคาลอสที่ก้าวถอยหลังไปโดยที่รั้งแสนรักเอาไว้เป็นข้อต่อรองด้วย ใบหน้าหล่อพยักให้องศาที่เดินไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง ก่อนปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบขององศาจะแนบชิดกับท้ายทอยของมัน

"ปะ ปล่อยกูไป แล้วกูจะคืนอีนี่ให้" ตะวันหัวเราะเย้ยหยันให้กับการร้องขอนั้น เขาส่ายหัวอย่างเอือมระอาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่รู้สถานะของตัวเองในตอนนี้เลยแม้สักนิด

"ก่อนหน้านี้มึงพูดว่ากูไม่มีสิทธิ์ต่อรอง กูก็จะพูดกับมึงด้วยคำนี้เหมือนกัน" ปลายกระบอกปืนของตะวันจ่อเข้าที่หน้าผากของคาลอสด้วยอีกหนึ่งกระบอก เขายิ่งกดแน่นเมื่อเห็นว่ามีนยังไม่ยอมปล่อยแขนที่ล็อคคอแสนดีเอาไว้

"แต่เมื่อกี้มึงบอกว่า....."

"เมื่อกี้ก็ส่วนเมื่อกี้ ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้ ในเมื่อกูให้มึงเลือกแต่แรกแล้วมึงไม่เลือก ตอนนี้ก็อย่ามาร้องขออะไร" เขาพูดอย่างเย็นเยียบรางกับไร้ความรู้สึก ทุกครั้งที่เขาให้โอกาสไม่ว่าจะใคร ถ้ามันไม่รับโอกาสนั้นไป เขาไม่เคยปล่อยให้มันได้รับโอกาสซ้ำสอง โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับคยที่เป็นหัวใจของเขาอย่างแสนรัก ตะวันยิ่งไม่เคยยอม

"แสนรักมาหาพี่มา" ตะวันพูดเสียงอ่อนโยนต่างจากที่พูดกับคาลอสเมื่อครู่ เขามองแสนรักที่อยู่ไม่ไกลนักแล้วออกแรงรั้งเอวบางให้กายเธอเข้ามาแนบชิด คาลอสไม่ยอมในตอนแรก แต่พอดขากดปืนเพื่อย้ำเตือนว่าในตอนนี้เป็นเขาที่เหนือกว่าแขนที่ล็อกคอแสนรักอยู่ก็คลายออกมนทันที

"ฮึก พี่ตะวัน"

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องแล้วนะ ไม่ต้องกลัวแล้ว พี่อยู่นี่" มือหนาลูบไปตามเส้นผมนุ่มของแสนรักอยางปลอบประโลม เขากอดน้องแน่นแล้วกดปลายจมูกลงบนหน้าผากเธอ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยซับน้ำตาที่อาบแก้ม แล้วสบตากับเธอราวกับบอกว่าเขาอยู่ตรงนี้แล้ว ตะวันพยักหน้าให้องศามาพาแสนรักออกไปก่อร เพราะเขาไม่ต้องการให้เธอเห็นสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้

"ไอ้ตะวัน กูไม่ได้ตั้งใจ ถ้า....ถ้าครั้งนี้มึงปล่อยกูไปนะ กูสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับมึงหรือคนของมึงอีก"

"ไม่ได้ตั้งใจ?" ตะวันเดินย่างกายเข้าไปใกล้คาลอสมากขึ้น จนมันล้มลงที่พื้นเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตะวัน

"กูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ!"

"กูว่าไม่มั้ง มึงตั้งใจตั้งแต่สืบได้แล้วว่าใครที่สำคัญกับกู"ตะวันนั่งลงข้างกายคอลอสที่ตัวสั่นเทา เขากดไกปืนลงอย่างเยือกเย็นจนคาลอสหายใจหนักอย่างกังวล

"กู คือ กู...กูก็แค่..." ตะวันแค่นหัวเราะออกมา เขารู้ดีอยู่แล้วว่าคนตรงหน้าตั้งใจ และมันเองก็รู้ตัวดีว่าจงใจจะเล่นงานเขา แค่ทุกอย่างผิดแผนไปเสียหมดจนคนตรงหน้าไม่รู้ว่าควรจัดการกับมันยังไง ตะวันไม่ใช่คนใจโฉด เขาไม่ได้เยือกเย็นที่จะฆ่าคนไปทั่ว แต่ถ้าเป็นคนที่ทำร้ายคนที่เขารัก เขาก็ไม่ลังเลสักนิดที่จะงมือฆ่า

"เล้วไอ้เรื่องที่มึงสัญญามา คิดว่ากูไม่รู้หรอว่ามึงมันเชื่อไม่ได้" เขาเอาปืนตบที่หน้าของคาลิสไม่แรงนัก ตะวันเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วยิ้มหยัน เขาลดปืนลงแล้วหยิบเอามีดคมที่เก็บเอาไว้ออกมา ฉึบ! เสียงมีดที่ตะวันกดออกเร้าให้ใจของคาลอสสั่นจนแทบเสียสติ ปลายมีดเย็นไล้ไปตามแผลที่อยู่บนหน้า เร้าให้ความทรงจำเก่าๆที่น่าหวาดกลัวของคาลอสกลับมาอีกครั้ง

"แผลนี้ของมึงก็ได้มาจากคำสัญญาแล้วก็โอกาสไม่ใช่หรอ?" ตะวันเอ่ยถามทั้งเลิ่กคิ้ว เขานึกถึงวันนั้นที่เขาเกือบจะฆ่ามันทิ้ง แต่เพราะมันร้องขอเขาถึงได้ยอมปล่อยมันไป เขากรีดหน้ามันก่่อนที่จะปล่อยให้ให้มันสำนึกว่าอย่ามายุ่งกับเขาอีกแต่เหมือนอีกคนจะไม่จำสักนิด

"กูเคยให้มึงครั้งหนึ่ง แต่เหมือนมึงจะไม่เห็นค่าเลย ก่อนหน้านี้หลายครั้งอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่าคนที่เคยมาป่วนที่โกดังกูในมาเก๊าเป็นฝีมือพวกมึง"

"มึงอย่ามาใส่ร้ายกู!!"

"ใส่ร้าย? เหอะ มึงรู้ดีอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ที่กูไม่เคยจัดการเลยสักครั้ง เพราะกูเห็นว่ามันเล็กน้อยแล้วขี้เกียดลดตัวลงไปยุ่งกับมึง แต่ครั้งนี้มึงดันไปแตะต้องเส้นความอดทนของกู" แสนรักคือทุกอย่างของเขา คือเส้นของความอดทน คือหัวใจ คือความหวงแหน มันสืบมาอย่างดีว่าเธอสำคัญต่อเขา และยังกล้ามาแตะต้อง ดังนั้นเขาไม่ถือว่าครั้งนี้มันทำด้วยความไม่ตั้งใจ และเขาจะไม่ปล่อยไปอีกเพื่อให้แน่ใจว่าแสนรักจะปลอดภัย

"มะ มึงจะทำอะไร!!?" ตะวันแค่นหัวเราะอย่างสะใจเมื่อเห็นว่าคาลอสกำลังหวาดกลัว

"ทำสิ่งที่ควรทำ มึงแค่ทำใจให้สบายเถอะ กูจะไม่ทรมานมึงมากหรอก"

"ไอ้ตะวัน....เฮือก!!!!" ปลายมีดแหลมถูกตะวันเอาปักลงที่คอของคาลอส เขาไม่จบแค่นั้น เพื่อให้แน่ใจว่าอีกคนตายแล้ว ตะวันเอากระบอกปืนที่ใส่กระบอกเก็บเสียงมาแล้วของเขาแล้วยิงเข้าไปที่หัวคาลอสสองนัดอย่างไม่ลังเล โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าเขา ตะวันปล่อยให้คาลอสล้มลงจนสิ้นลมหายใจ เขารับผ้าสะอาดจากลูกน้องมาเช็ดคราบเลือกที่ตัวเอง

"มึงบีบให้กูทำแบบนี้เองนะ"