ตอนที่4

เฉียนซูเหยารอจนไร้ผู้คนจึงค่อยพนมมือ กล่าวคำอธิษฐานด้วยน้ำเสียงใสกังวาน "ท่านเซียนผู้ศักดิ์สิทธิ์ ซูเหยาได้ยินมาว่าท่านสามารถมอบพรให้พบเนื้อคู่ที่ดี ดังนั้นได้โปรดส่งบุรุษที่เหมาะสมให้ข้าสักคน ข้อแม้นั้นมีไม่มากเจ้าค่ะ ขอเพียงให้เขาหน้าตาดี สง่าหล่อเหลา รูปร่างกำยำทว่าสูงโปร่ง บุคลิกเงียบขรึมพูดน้อย ฐานะปานกลางค่อนไปทางร่ำรวย มีการงานที่มั่นคง มีบ้านและทรัพย์สมบัติไม่ลำบาก ที่สำคัญต้องเป็นคนฉลาดทันเล่ห์สตรี เรือนหลังไม่วุ่นวายถ้าเป็นบุตรกำพร้าจะดีมาก แต่งกับข้าจะต้องรักและตามใจข้า ต้องอ่อนโยนรู้จักรักหยกถนอมบุปผา ไม่มีสามภรรยาสี่อนุ ต้องมีข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น"

คำขอของนางทำเอาชายหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลแค่นหัวเราะออกมา "รายงานของเจ้าถูกต้องแน่หรือ"

"แน่สิขอรับ ผู้คนต่างกล่าวขานว่านางเป็นสตรีร้ายกาจ อารมณ์ร้าย สาวใช้ที่เราสงสัยว่าเป็นคุณหนูเหม่ยถิง อยู่กับนางได้รับความลำบากไม่น้อย" ฉือจวิ้นรายงานเสียงเบา 

"ต่อไปข่าวลือพวกนั้นเจ้าฟังให้น้อยๆ หน่อย จากที่ข้าเห็น สตรีนางนั้นก็ไม่ได้ดูร้ายกาจอะไร" ผู้ที่ดูเหมือนเจ้านายกล่าวจบแล้วก็ถอยออกมา 

เฉียนซูเหยาไม่รู้ตัวเลยว่าคำขอพรยาวเหยียดที่นางเอ่ยปากขอ จะช่วยให้ทัศนคติที่คนผู้หนึ่งมีต่อตัวนางเปลี่ยนไป ตอนที่หญิงสาวกล่าวจบนางยังหันมาบอกสาวใช้ตัวน้อยข้างกาย

"เสี่ยวถิงถิงก็ขอด้วยสิ เจ้าใกล้จะอายุสิบห้าแล้วมิใช่หรือ ลองขอพรจากท่านเซียนดู เผื่อว่าเจ้าจะได้สมปรารถนา" 

ถิงถิงเขินอายจนสองแก้มแดงเรื่อ แต่ก็รู้ฐานะของตัวเองดีจึงกล่าว "บ่าวเป็นทาสสัญญาตาย ไม่อาจไถ่ตัวได้ จะแต่งงานได้อย่างไรเจ้าคะ"

"ทาสสัญญาตายหรือ" เฉียนซูเหยาเคยได้ยินคำนี้จากในนิยายเรื่องชะตารักดอกบัวขาวเช่นกัน จึงได้เข้าใจความหมายของถิงถิงเป็นอย่างดี ในนิยายกล่าวว่านี่เป็นสัญญาที่เขียนขึ้นจากโรงค้าทาสให้ผู้ซื้อ บ่าวรับใช้ที่มาจากที่นี่ไม่มีสิทธิ์ไถ่ตัวเพราะเป็นคนที่ไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียนครัวเรือน บ้างเป็นคนต่างแคว้นบ้างก็เป็นเด็กกำพร้าไร้ครอบครัว ต่างจากคนที่ขายตัวเองกับเจ้านายโดยตรง คนเหล่านั้นเป็นชาวบ้านทั่วไปที่มีความเป็นอยู่ยากจน หรือบางคนก็ขายบุตรสาวเพื่อนำเงินไม่กี่ตำลึงไปให้บุตรชายขอภรรยา เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะทำสัญญาเพียงไม่กี่ปี ใช้วิธีคำนวณตามจำนวนเงินที่นายจ้างซื้อมา หรือหากมีเงินมากพอก็สามารถไถ่ตัวเองออกไป  "ถิงถิงอย่าได้กังวลไป สัญญาของเจ้าอยู่ในมือของท่านแม่ข้ามิใช่หรือ ไว้ข้าจะหาโอกาสเหมาะๆ พูดเรื่องนี้กับนางดูว่าจะสามารถใช้ช่องว่างทางกฎหมายข้อใดช่วยเจ้าได้บ้าง"

สาวใช้ตัวน้อยได้ยินเช่นนั้นก็พลันดวงตาเปล่งประกาย หลายวันมานี้นางรู้สึกว่าคุณหนูใจดีมากขึ้น แต่ก็ไม่คิดว่านางจะใจดีมากขนาดนี้ คุณหนูที่ไม่ลุ่มหลงในความรักเหมือนเมื่อก่อนดีอย่างนี้นี่เอง 

เฉียนซูเหยามองดูใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่ปิดบังความสุขไม่มิดคลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู 

หลังจากขอพรเสร็จแล้วพวกนางนายบ่าวก็กลับมาที่รถม้า แต่เมื่อมาถึงกลับพบเพียงรถไม่พบคน ในขณะที่คิดจะออกตามหา ลุงเจียงผู้เป็นสารถีก็กลับมาพอดี มาถึงก็ทำท่าพินอบพิเทากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย "ขออภัยคุณหนู ข้าน้อยปวดท้องเบาจึงไปทำธุระมา"

"ลุงเจียงคิดมากไปแล้ว พวกเราไปกันเถอะ" รอยยิ้มและคำตอบของหญิงสาวทำเอาชายวัยกลางคนโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากบ่า เขาไม่คาดคิดมาว่าก่อนว่าตนเองจะมีวันที่ได้รับความเมตตาจากคุณหนูรองเช่นนี้ด้วย

เฉียนซูเหยาก้าวขึ้นไปบนรถม้า นางเปิดม่านและปิดลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าแตกตื่นตกใจ

"เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู" 

ผู้เป็นนายไม่ตอบแต่กลับทำหน้าพยักพเยิดบอกให้นางขึ้นมาดูด้วยกัน ครั้นถิงถิงขึ้นมานางก็ค่อยๆ แง้มม่านเปิดดู ก่อนจะปิดลงอย่างรวดเร็ว "ใครกัน" เสียงเล็กๆ พึมพำ

"เจ้ากับข้าก็มาด้วยกัน เจ้าไม่รู้ข้าไม่รู้ยังจะมีใครที่รู้อีก" ทั้งสองพร้อมใจกันหันมองเจียงหาวเป็นตาเดียว

เจียงหาวย่อมเห็นว่ามีคนข้างในรถม้าตอนที่สาวใช้เปิดม่าน เขาเองก็ตื่นตะลึงเช่นเดียวกัน ก่อนหน้านี้เขาประจำอยู่ที่รถม้ารอคุณหนูรองตลอด เกรงว่าคนผู้นั้นจะฉวยโอกาสตอนที่เขาไปปลดทุกข์ลอบเข้ามาในรถม้า "ข้าน้อยจะลากเขาลงมา"

เดิมเฉียนซูเหยาเห็นด้วย ทว่าภายหลังกลับลังเลเล็กน้อยเมื่อนึกบางเรื่องขึ้นมาได้ นางเปิดม่านก่อนจะมองสำรวจอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง คนผู้นั้นรูปร่างสูงกำยำจะต้องเป็นบุรุษอย่างแน่นอน เขาสวมชุดสีดำตลอดทั้งร่าง ใบหน้ายังคาดปิดอำพรางด้วยผ้าสีดำ ผิวพรรณที่โผล่พ้นอาภรณ์ขาวกระจ่างใส ดูไม่คล้ายหรือใกล้เคียงกับคำว่าโจรแม้แต่นิดเดียว

"คุณชาย คุณชาย" นางลองเรียกเขาด้วยน้ำเสียงไม่เบาไม่ดัง หากอีกฝ่ายกลับปรือตาขึ้นมามองเพียงเล็กน้อยแล้วก็หลับไป คนผู้นี้แผ่นหลังชุ่มไปด้วยโลหิต ที่ต้นแขนยังมีรอยถาก หญิงสาวใช้ผ้าเช็ดหน้าผูกห้ามเลือดที่แขนเอาไว้ ก่อนจะฉีกชายกระโปรงเผื่อนำไปผูกรัดบาดแผลที่ลำตัว 

"ลุงเจียงพวกเราพาเขาไปโรงหมอที่ใกล้ที่สุด ที่สำคัญต้องเลือกที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน คนจะตายตรงหน้า เมื่อพบแล้วจะทิ้งขว้างไม่สนใจได้อย่างไร"