ตอนที่5

เมื่อเจ้านายเอ่ยปากสั่งการด้วยตัวเองก็ไม่มีใครกล้าสอดปากกล่าวแย้ง ถิงถิงเข้าไปนั่งรถม้าเป็นเพื่อนเจ้านาย ส่วนเจียงหาวก็ทำหน้าที่สารถีโดยไม่ปริปาก เพียงแต่เดินทางออกจากอารามมายังไม่ถึงครึ่งทางก็พบคนขบวนใหญ่ขวางเอาไว้ มองดูคล้ายจะเป็นทหารของทางการ คนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำก็คล้ายจะคุ้นเคยกับสกุลเฉียนเป็นอย่างดี

"นั่นคุณชายเสิ่นนี่เจ้าคะ" คำพูดของสาวใช้ข้างกายทำให้หญิงสาวตื่นตัว 

คนแซ่เสิ่นมาทำอะไรที่นี่? 

เสิ่นเหวยเจ๋อย่อมจดจำป้ายสัญลักษณ์บนรถม้าที่เขียนคำว่าเฉียนได้ ถึงแม้เขาไม่อยากจะเข้าใกล้คนสกุลนี้อีก แต่เมื่ออยู่ในเวลางานก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง ตลอดเส้นทางล้วนตรวจค้นรถม้าทุกคันที่เจอ หากจะละเว้นรถม้าของสกุลเฉียนเพราะว่าเรื่องส่วนตัวคงไม่อาจกระทำได้ 

เขากระตุกบังเหียนเข้าไปใกล้หน้าต่างรถม้า ภาวนาให้ด้านในเป็นคุณหนูใหญ่สกุลเฉียนแทนที่จะเป็นคุณหนูรองหรือผู้อาวุโสท่านอื่น 

หากสุดท้ายสิ่งที่เขากลัวกับเกิดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงหวานอันคุ้นหูดังแว่วออกมา 

"พบศัตรูบนถนนแคบ ประโยคนี้เกรงว่าจะเกิดขึ้นเร็วโดยไม่ทันตั้งตัวทีเดียว" เฉียนซูเหยาเปิดปากกล่าวถ้อยคำเชือดเฉือนดุจใบมีด 

เสิ่นเหวยเจ๋อแค่นหัวเราะ หากไม่ใช่เพราะเรื่องงานเขาก็ยากจะหลีกลี้หนีไปให้ไกลเช่นกัน "ข้าผู้แซ่เสิ่นได้รับมอบหมายจากรองผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์หลวงให้ตามจับคนร้าย คุณหนูรองเฉียนโปรดให้ความร่วมมือ"

เฉียนซูเหยาย่อมคาดเดาได้ว่า 'คนร้าย' ที่ว่าอาจหมายถึงบุรุษที่กำลังสลบไสลไม่ได้สติบนรถม้าของนาง มาถึงตอนนี้ตัวตนของคนเจ็บที่นางเคยคาดเดาเอาไว้ย่อมถูกต้องแล้ว ดังนั้นนอกจากจะต้องช่วยเขาแล้วนางยังต้องช่วยตัวเองด้วย

"เช่นนั้นหรือ ตอนแรกข้ากลับคิดว่าท่านเสียใจที่ขอถอนหมั้น จึงพาคนจำนวนมากมาเป็นพยานตอนที่กำลังจะขอร้องให้ข้ากลับไปเสียอีก"

"เหลวไหล หากไม่จำเป็นต้องตรวจค้นเพื่อหาคนร้ายไหนเลยจะต้องรั้งรถม้าของสกุลเฉียนเอาไว้ อย่าสำคัญตัวเองไปหน่อยเลยคุณหนูรอง" วาจาของอีกฝ่ายดุเดือดไม่แพ้กัน

"ข้าไม่เชื่อหรอก ท่านอยากพบหน้าข้าขนาดนี้ไม่เห็นต้องสร้างเรื่องให้ดูใหญ่โตเลย ยังอ้างเรื่องงานเพื่อเข้ามาในรถม้าของข้าอีก"

เสิ่นเหวยเจ๋อหมดถ้อยคำจะกล่าว นางเป็นคนไร้ยางอายที่สุดที่เขาเคยเจอมา หญิงสาวคนหนึ่งกล้ากล่าววาจาสัพยอกบุรุษต่อหน้าผู้คนมากมายนอกจากเฉียนซูเหยาแล้วยังจะมีใครที่กล้าทำอีก แค่คิดถึงว่าครั้งหนึ่งเคยหมั้นหมายกับนางเขาก็รู้สึกอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

เห็นคนด้านนอกเงียบไปเฉียนซูเหยาจึงยิ้มเยาะออกมา เสิ่นเหวยเจ๋อเป็นคนเช่นไร มีนิสัยใจคออย่างไรนางรู้ดีที่สุด ในนิยายแม้ผู้เขียนจะสื่อออกมาให้เขาดูเป็นยอดบุรุษผู้ทระนงองอาจ ทว่าสิ่งที่นางเห็นนอกจากนั้นเขาเป็นพวกหน้าบางอีกด้วย เขาอาจเก่งกาจบุ๋นบู๊แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับคำวิจารณ์ของผู้คน ในนิยายกว่าที่เขาจะเปิดเผยว่าคบหากับแม่นางเอกก็เป็นตอนที่ใกล้จะจบแล้ว บางทีหากชางอวี่ไม่ได้กลายเป็นหญิงสาวที่มีชื่อเสียงและเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮาเกรงว่าคนทั้งสองคงไม่ได้ลงเอยกัน

"เข้ามาตรวจค้นสิ หากยังมีเยื่อใยต่อข้าอยู่ก็เข้ามาตรวจค้นด้วยตัวเอง หรือหากท่านส่งผู้อื่นมาข้าก็จะคิดเอาเองว่าท่านเขินอายจนไม่กล้าพบหน้าข้า" หญิงสาวกล่าวเสียงหวานหยาดเยิ้มพลางยื่นมือเรียวกรีดกรายออกไปนอกหน้าต่าง กระดิกนิ้วหยอกเย้าให้อีกฝ่ายเข้ามา

เสิ่นเหวยเจ๋ออับอายจนหน้าขึ้นสี เขาเติบโตมาจากการเลี้ยงดูจากอดีตนางกำนัลอาวุโสจากในวัง ผ่านกฎระเบียบอันเคร่งครัดมานานัปการ สาวใช้ห้องข้างยังเป็นคนที่มารดาคัดเลือกมาอย่างดี ไหนเลยจะเคยพบกับการยั่วยวนราวกับนางคณิกาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ อีกทั้งคนที่กระทำเรื่องเหล่านี้ครั้งหนึ่งยังเคยเป็นคู่หมั้นคู่หมายของเขาอีกด้วย 

ในที่สุดชายหนุ่มก็ทนต่อสายตาของผู้ใต้บัญชาที่เฝ้ารอคำสั่งของเขาไม่ไหว เขาไม่ต้องการให้มีข่าวลือไร้สาระแพร่งพรายออกไปอีก ดังนั้นจึงกระตุกบังเหียนม้าควบขี่ออกไปโดยไม่เหลือบแลแม้แต่หางตา

เฉียนซูเหยาถอนหายใจโล่งอกเมื่อขบวนตรวจค้นของทางการผ่านพ้นไปแล้ว เหตุการณ์เมื่อครู่ระทึกมากจริงๆ นางหันไปบอกคนที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติพลางพึมพำเสียงเบา "พี่ชายตัวประกอบใช้แล้วทิ้งอย่างท่าน รอดมาได้เพราะข้านะรู้หรือไม่"