ตอนที่3

"ถอนหมั้นได้ก็ดี ต่อไปพ่อจะหาคนที่ดีกว่านี้มาแต่งงานกับเจ้า ดีหรือไม่" เฉียนซูเจี๋ยหันมากล่าวกับบุตรสาวอย่างเอาใจ ก่อนหน้านี้เคยเกลี้ยกล่อมให้นางถอนหมั้นอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งล้วนตอบปฏิเสธอย่างเอาแต่ใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันที่นางเอ่ยปากเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เกรงว่าคุณชายเสิ่นคนนั้นจะล้ำเส้นนางเข้าแล้วกระมัง

"ท่านพ่ออย่าเพิ่งคิดเรื่องพวกนี้เลยเจ้าค่ะ ลูกยังอยากอยู่เงียบๆ สักพัก บุรุษพวกนั้นยิ่งดีเท่าไหร่ รูปงามเท่าไหร่ก็ยิ่งมีสตรีเข้ามาติดพันมากเท่านั้น ลูกคร้านจะต่อกรกับพวกนางแล้ว" เฉียนซูเหยาตอบปฏิเสธอย่างเป็นธรรมชาติทั้ง ๆ ที่ภายในใจตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมา

เดิมทีใต้เท้าเฉียนคนนี้ย่อมสังเกตได้ว่าลูกสาวของตัวเองเปลี่ยนไป กระนั้นก็เป็นความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ความเจ้าอารมณ์ลดลง มีเหตุและผลมากขึ้น ครั้นเห็นนางแสดงท่าทีเบื่อหน่ายเช่นนั้นออกมาเขาจึงค่อยเข้าใจในเวลาต่อมา

ความอดทนของคนเราย่อมมีขีดจำกัดเสมอ วันนี้ทนได้ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้จะทนได้ อย่างไรเสิ่นเหวยเจ๋อคนนั้นก็ทำให้นางผิดหวังเสียใจอยู่หลายครั้ง ขนาดยังไม่แต่งงานก็หักหน้านางต่อหน้าผู้คนจำนวนมากเพื่อสตรีอื่น 

เฉียนซูเหยาพูดคุยกับบิดาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกลับมายังเรือนส่วนตัว ตอนที่จากมาบิดายังมอบเงินถุงใหญ่ให้หญิงสาว กล่าวว่าให้นางไปเที่ยวเล่นพักผ่อนให้สบายใจ ซึ่งเฉียนซูเหยาเองก็รับมาอย่างนอบน้อม นางยังได้ยินบิดากล่าวไล่หลังทำนองว่า "ลูกรักของพ่อเจ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว" พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีตามมาด้านหลัง

ครั้นกลับมาถึงเรือนหญิงสาวก็ตรงมาที่ศาลาพักผ่อนในสวนบุปผา นางเอนกายพิงเสาต้นใหญ่อย่างสบายใจ มือข้างหนึ่งถือหนังสือนิยายประโลมโลกที่ค้นเจอในห้องของเจ้าของร่างเดิม มืออีกข้างคว้าขนมเข้าปากอย่างสบายใจ

คิดไปคิดมานี่ก็คล้ายว่าสวรรค์ส่งนางมาพักร้อนที่นี่จริงๆ บิดามารดาตามใจ มีคนคอยปรนนิบัติเอาใจใส่ ไม่ต้องตื่นเช้าเพราะเจ้าของร่างเดิมตื่นสายเป็นปกติ วันทั้งวันสามารถนั่ง ๆ นอน ๆ ได้ตามอัธยาศัย อีกทั้งยังไม่มีหัวหน้าปากร้ายคอยเร่งงานยิก ๆ ให้รำคาญหู

ชีวิตที่เรื่อยเปื่อยเช่นนี้ช่างเหมาะกับตัวขี้เกียจอย่างนางอย่างยิ่ง

วันรุ่งขึ้นเฉียนซูเหยาออกมาจากจวนด้วยสีหน้าอารมณ์ดีจนปิดไม่มิด ในมือมีตำลึงเงินถุงใหญ่ที่ต้องอุ้มด้วยสองมือ ใต้เท้าเฉียนช่างเป็นบิดาที่ตามใจบุตรสาวอย่างแท้จริง เมื่อวานนางยังค้นพบว่าทรัพย์สินของแม่นางร้ายนั้นมีมากจนล้นเรือน ข้าวของเครื่องใช้ก็ล้วนแล้วแต่เป็นของที่ดี 

สิ่งที่นางค้นพบอีกเรื่องก็คือตอนนอนหลับภาพความทรงจำของนางกับเจ้าของร่างเดิมนั้นคล้ายจะผสมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียว ราวกับว่ามีบางอย่างเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน บางขณะยังรู้สึกเหมือนเป็นคนคนเดียวกัน 

นางรับรู้และเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของแม่นางร้าย รู้ว่าอีกฝ่ายยังมีจุดมุ่งหมายและความใฝ่ฝันที่เป็นไปแนวทางเดียวกัน ดังนั้นเมื่อตื่นขึ้นมาหญิงสาวก็ตั้งใจว่านางจะต้องใช้ชีวิตให้ดี และจะต้องทำจุดมุ่งหมายนั้นให้สำเร็จ หลังจากนี้ทุกย่างก้าวของนางล้วนมีแบบแผน หากอยากใช้ชีวิตให้ดีสิ่งแรกที่ต้องทำคือเปลี่ยนอนาคตให้ได้

"คุณหนูจะไปที่ไหนก่อนหรือเจ้าคะ" 

คำถามของถิงถิงทำเฉียนซูเหยาที่เหม่อลอยกลับมามีสติอีกครั้ง "ไปที่อารามดีกว่า เริ่มต้นของวันพวกเราไปขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์อวยพรกันเถอะ"

จบคำของนางสาวใช้ตัวน้อยก็ตะโกนบอกคนขับรถม้า ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามในที่สุดก็มาถึงอารามเต๋าที่ตั้งอยู่บนภูเขา ที่นี่มีเทวรูปในต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนเคารพบูชา พวกเขาเชื่อกันว่าเมื่อมาขอพรที่นี่หนุ่มสาวที่ยังไม่แต่งงานจะได้พบเนื้อคู่ที่ดี คนที่แต่งงานแล้วจะได้รับการประทานบุตร ดังนั้นในทุกๆ วันมีคนจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่หลั่งไหลเข้ามาเพื่อสักการะขอพร

เฉียนซูเหยาลงจากรถม้าแล้วยังต้องเดินขึ้นบันไดอีกเป็นร้อยขั้นกว่าจะได้พบเทวรูปในต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ นางอาศัยความทรงจำเดิมตรงไปยังโถงสักการะเพื่อสวดมนต์ เสร็จแล้วจึงค่อยเดินกลับมายังจุดที่ผู้คนนิยมที่สุด หญิงสาวมองดูเทวรูปสูงตระหง่านเท่าคนจริงที่ถูกต้นไม้โอบล้อม เมื่อพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ก็รู้สึกว่านี่คือประติมากรรมชั้นสูง เป็นงานศิลปะที่ประเมินค่าไม่ได้ เชื่อเถอะว่าหากอยู่ในยุคสมัยที่นางจากมาจะต้องถูกประมูลในราคาที่สูงมากแน่ ๆ 

ส่วนของใบหน้านั้นงดงามราวอิสตรี หากรูปร่างมีความอ่อนช้อยแต่ก็ทรงพลัง ไม่มีใครระบุเอาไว้ว่าท่านเทพเป็นเพศอะไร มีเพียงตำนานที่เล่าขานมาอย่างยาวนานเกี่ยวกับหญิงสาวยากจนคนหนึ่งที่ได้รับพรจากเทวรูปที่ถูกห่อหุ้มด้วยต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ นางกลายเป็นสตรีที่ยิ่งใหญ่ ได้รับความรักที่ดี หลังจากนั้นจึงได้สร้างอารามนี้ขึ้นมา ทำนุบำรุงมาหลายรุ่นจนกระทั่งผ่านมาหลายร้อยปี