ตอนที่ 11

บรรยากาศรอบด้านที่เคยจอแจไปด้วยเสียงผู้คนในตลาดและเสียงฝีเท้าม้า จู่ๆ ก็คล้ายกับถูกดูดกลืนหายไปจนหมดสิ้น ร่างบางได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามดังก้องอยู่ในหู ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในบ่อน้ำแข็งพันปี

‘รอยขาดที่เสื้อตัวใน... หมอนี่ตาไวระดับเหยี่ยวหรืออย่างไร ข้าอุตส่าห์สวมชุดเสี่ยวเอ้อร์ตัวโคร่งทับไว้แล้วเชียว’

หญิงสาวในคราบเด็กรับใช้ชายกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอดของคนที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำให้สมองแล่นปรู๊ดปร๊าดด้วยความเร็วสูงสุด นางต้องหาข้ออ้าง ต้องหาคำตอบที่แนบเนียนที่สุดเดี๋ยวนี้

หลินซิงเยียนแสร้งทำเป็นไอค่อกแค่ก ตัวสั่นงันงกมากยิ่งขึ้น ช้อนตามองลู่เหวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบซื่อบื้อ สวมบทบาทเป็นเสี่ยวเอ้อร์ที่ตื่นตระหนกตกใจเมื่อเจอคนใหญ่คนโต

“ขะ... ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่รู้เรื่องรอยขาดอันใดหรอกขอรับนายท่าน ข้าน้อยเป็นเพียงคนยากจน เสื้อผ้ามีติดตัวอยู่เพียงชุดเดียว รอยแหว่งนี้เป็นเพราะข้าน้อยถูกสุนัขบ้าวิ่งไล่กัดเมื่อหลายเดือนก่อน...” เสียงบี้ขึ้นจมูกตอบตะกุกตะกัก “ข้าน้อยเป็นเพียงบุรุษอัปลักษณ์ที่มีโรคตับ ร่างกายอ่อนแอ ข้าน้อยสมควรตายที่แต่งตัวซอมซ่อทำให้นายท่านต้องระคายสายตา ข้าน้อยสมควรตายจริงๆ ขอรับ”

พูดจบนางก็แสร้งทำเป็นโขกศีรษะลงกับพื้นถนนดังโป๊ก (แม้จะเจ็บจนน้ำตาเล็ดจริงๆ ก็ตาม)

ซ่งจือชิวที่เห็นศิษย์น้องทำเช่นนั้นก็รู้สึกปวดใจ รีบคุกเข่าลงข้างๆ และช่วยอธิบายเสริมเพื่อปกป้อง “เป็นความจริงขอรับนายท่าน น้องชายของข้าน้อยยากจนและป่วยหนักเรื้อรังมานาน หากสภาพของเขาทำให้นายท่านขุ่นเคืองใจ ข้าน้อยขอรับผิดแทนเองขอรับ”

ลู่เหวินหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่เช่นเดิม ทว่านัยน์ตาคู่คมนั้นกลับกำลังประเมินคนทั้งสองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ดวงตาของจิ้งจอกหน้ายิ้มกวาดมองร่างผอมบางที่สั่นเทาอยู่แทบเท้า ใบหน้านั้นเหลืองซีดเหมือนคนเป็นโรคตับจริงๆ มีไฝเม็ดเบ้อเริ่มที่มุมปากดูอัปลักษณ์ รูปร่างก็ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ไม่มีเค้าโครงของ ‘สตรีรูปงาม’ ตามที่ควรจะเป็นเลยแม้แต่น้อย

ทว่า... รอยฉีกขาดแหว่งๆ ที่ชายเสื้อนั้น ต่อให้ดูเผินๆ เหมือนรอยสุนัขกัด แต่ผู้ที่สายตาเฉียบคมอย่างลู่เหวินมองปราดเดียวก็รู้ว่ามันคือรอยฉีกจากแรงมือของมนุษย์ และขนาดของรอยขาดนั้น... คาดคะเนด้วยสายตาก็พอดีกับเศษผ้าที่ท่านประมุขเก็บรักษาไว้ไม่ผิดเพี้ยน

‘อาจจะเป็นแค่ความบังเอิญ หรือ... คนผู้นี้รู้จักการแปลงโฉมตบตา’

ลู่เหวินคิดในใจ ค่อยๆ หุบพัดจีบลง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้หลินซิงเยียนอีกก้าวหนึ่ง มือเรียวขาวสะอาดราวกับคุณชายผู้ดีค่อยๆ ยื่นออกไป หมายจะสัมผัสที่ใบหน้าของเสี่ยวเอ้อร์อัปลักษณ์ เพื่อตรวจสอบว่ามีรอยต่อของหน้ากากหนังมนุษย์ หรือคราบเครื่องทาหน้าหลงเหลืออยู่หรือไม่

“น่าสงสารเสียจริง ป่วยหนักเช่นนี้แต่ยังต้องมาทำงานรับใช้...” ลู่เหวินเอ่ยเสียงนุ่ม “ไหน ขอข้าดูหน้าเจ้าชัดๆ หน่อยสิ เผื่อข้าจะมียาดีช่วยรักษาโรคของเจ้าได้”

ปลายนิ้วของลู่เหวินใกล้จะสัมผัสโดนแก้มของหลินซิงเยียนอยู่รอมร่อ

หลินซิงเยียนเบิกตากว้าง กลั้นหายใจจนสุดตัว ถ้าปลายนิ้วนั้นถูโดนแก้มนาง คราบสีเหลืองที่พอกหน้าไว้ต้องหลุดติดมืออีกฝ่ายไปแน่ และนั่นหมายถึงจุดจบ

หมับ!

ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง มือที่หยาบกร้านของซ่งจือชิวก็ยื่นมาคว้าข้อมือของลู่เหวินเอาไว้กลางอากาศ การกระทำนั้นรวดเร็วและแม่นยำเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะทำได้

บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน

“นายท่าน” ซ่งจือชิวเอ่ยเสียงหนักแน่น แววตาไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงสัญชาตญาณการปกป้อง “อย่าได้แตะต้องตัวน้องชายข้าเลยขอรับ โรคของเขาร้ายแรงนัก อาจจะติดต่อถึงนายท่านได้ ข้าน้อยมิกล้ารับผิดชอบหากท่านต้องมาเจ็บป่วยเพราะพวกข้าน้อย”

ลู่เหวินปรายตามองข้อมือของตนที่ถูกจับไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่เยียบเย็นจนน่าขนลุก

“พี่ชาย...” ลู่เหวินเอ่ยเสียงเรียบ “ปฏิกิริยาการป้องกันตัวของเจ้า... รวดเร็วและแม่นยำเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดานะ การลงน้ำหนักที่ปลายเท้า การทรงตัว... หากข้าดูไม่ผิด เจ้าฝึกฝนลมปราณสายหยางมาไม่ต่ำกว่าสิบปี... ข้าชักจะอยากรู้เเล้วว่าพวกเจ้าสองคนเป็นใครกันแน่”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

หลินซิงเยียนรู้ได้ทันทีว่าพังแล้ว แผนแกล้งโง่พังทลายลงไม่เป็นท่า การที่ซ่งจือชิวออกตัวปกป้องด้วยสัญชาตญาณของผู้ฝึกยุทธ์ ทำให้ลู่เหวินมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าพวกเขาสองคนไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา

“พี่ใหญ่ วิ่ง!!”

หลินซิงเยียนตะโกนลั่นสุดเสียง กระชากกระสอบข้าวสารที่วางพิงอยู่ข้างกำแพงใกล้ๆ จนขาดทะลุ เมล็ดข้าวสารนับหมื่นร่วงกราวลงมาบนพื้นถนนสร้างความวุ่นวาย ทับซ้อนกับจังหวะที่ซ่งจือชิวปล่อยมือจากลู่เหวิน แล้วใช้พลังปราณเตะฝุ่นผงบนพื้นให้ฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศเพื่อพรางตา

ฟึ่บ!

ซ่งจือชิวคว้าคอเสื้อของหลินซิงเยียน หิ้วร่างที่เบาหวิวของศิษย์น้องขึ้นพาดบ่า แล้วใช้วิชาตัวเบาขั้นสุดยอดกระโจนพรวดเดียวข้ามกำแพงสูง พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศตะวันตกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ฝุ่นผงคลี่คลายลง ลู่เหวินยกพัดขึ้นปัดฝุ่นออกจากชุดบัณฑิตสีขาวของตนอย่างใจเย็น มองตามแผ่นหลังที่กำลังพุ่งทะยานออกไปนอกเมืองด้วยสายตาเย้ยหยัน

บนหลังคาเรือนรอบด้าน ปรากฏร่างขององครักษ์เงาในชุดดำนับสิบคนปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง พวกเขาคุกเข่ารอรับคำสั่งจากจิ้งจอกหน้ายิ้ม

“ลอกคราบแปลงโฉมเป็นบุรุษ แกล้งทำเป็นคนป่วย ซ่อนตัวอยู่ในหอคณิกา... ช่างเป็นลูกไม้ที่ตื้นเขินแต่ก็นับว่าฉลาดเอาเรื่อง” ลู่เหวินแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดพัดจีบกางออก “อย่าให้พวกมันหนีพ้นป่าทิศตะวันตก จับเป็นคนน้อง ห้ามให้มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว... ส่วนคนพี่ หากมันขัดขืน... ตัดแขนขามันซะ แล้วลากตัวกลับมา”

“รับบัญชา”

สิ้นเสียงรับคำสั่ง ร่างสีดำนับสิบก็พุ่งทะยานแหวกอากาศติดตามไปดั่งฝูงมัจจุราช