ตอนที่ 10

แต่ก่อนที่จะได้ตัดสินใจสิ่งใด เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากหน้าประตูหอชุนเฟิง

“หลีกไป พวกข้าต้องการพบหลงจู๊ของที่นี่”

หลินซิงเยียนชะงัก หันไปมองที่ประตูใหญ่

กลุ่มคนประมาณห้าคนเดินอาจหาญเข้ามาภายในร้าน พวกเขาสวมชุดผ้าแพรเนื้อดีสีเข้ม ดูเผินๆ เหมือนคหบดีผู้มั่งคั่ง แต่แววตาที่ดุดันและจังหวะก้าวเดินที่แผ่วเบาไร้เสียง บ่งบอกถึงวิชาตัวเบาขั้นสูง สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ รอยสักรูปดอกอิงฮวาสีดำเล็กๆ ที่หลังมือของหนึ่งในนั้น

ดวงตาดอกท้อเบิกกว้าง

ความทรงจำจากนิยายผุดขึ้นมาในหัวทันที... รอยสักดอกอิงฮวาสีดำที่หลังมือ คือสัญลักษณ์ของหน่วยองครักษ์เงาแห่งพรรคมาร

‘มาถึงแล้ว พวกมันมาถึงหอชุนเฟิงแล้ว’

หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุอก หันรีหันขวาง พยายามจะแทรกตัวหลบไปทางหลังร้าน แต่หลงจู๊ที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ดันหันมาเห็นเข้าพอดี

“อาไป๋ เจ้ายืนบื้ออยู่ทำไม เเขกคนสำคัญมา รีบพาพวกนายท่านไปที่ห้อง ‘เทียนเซียง’ (สวรรค์รำเพย) ชั้นสามเดี๋ยวนี้ และดูแลให้ดีที่สุด ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาด”

ไอ้เถ้าแก่เฮงซวย เจ้าส่งข้าไปตายชัดๆ

หลินซิงเยียนอยากจะร้องไห้เป็นสายเลือด แต่ในเมื่อแขกกลุ่มนั้นหันขวับมามองเป็นตาเดียว จึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากฝืนปั้นหน้าโง่งม แกล้งทำตัวสั่นเทาเหมือนเสี่ยวเอ้อร์ที่ไม่เคยเห็นคนใหญ่คนโต

“ชะ... เชิญนายท่านทางนี้ขอรับ ห้องเทียนเซียงอยู่ชั้นสาม เป็นห้องที่เงียบสงบและดีที่สุดของหอชุนเฟิงขอรับ” คนตัวเล็กค้อมเอวแทบจะติดพื้น เดินนำทางพวกนั้นขึ้นบันไดไปอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามกลั้นหายใจเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ

เมื่อถึงห้องเทียนเซียงบนชั้นสาม ซึ่งตกแต่งอย่างหรูหราด้วยม่านไหมและพรมเปอร์เซีย ร่างบางก็รีบเช็ดโต๊ะและรินน้ำชาให้อย่างรวดเร็ว

“นายท่านต้องการรับสิ่งใดเพิ่มหรือไม่ขอรับ สุราชั้นดี หรือแม่นาง...”

“ไม่ต้อง” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มยกมือปราม น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง “พวกข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสวยสุข หลงจู๊ของเจ้าคงบอกแล้วว่าพวกข้ามาทำไม”

ชายคนนั้นเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “เรียกเสี่ยวเอ้อร์ และหญิงคณิกาทุกคนในหอแห่งนี้ มายืนเข้าแถวหน้าห้องนี้ให้หมด” น้ำเสียงนั้นเฉียบขาด “รวมถึงเจ้าด้วย ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกให้หมด พวกข้าจะตรวจดูเสื้อตัวใน”

หลินซิงเยียนเข่าอ่อนแทบทรุด

ตรวจเสื้อตัวใน... ซวยแล้ว ภายใต้ชุดเสี่ยวเอ้อร์สีเทา ข้ายังสวมเสื้อหยาบสีน้ำตาลตัวเดิมที่ชายเสื้อขาดแหว่งอยู่เลย! ข้ามันจนจนไม่มีเงินซื้อเสื้อซับในใหม่โว้ย!

พยายามบีบน้ำตา แกล้งทำเสียงสั่นเครือ “นะ... นายท่าน ข้าน้อยเป็นโรคผิวหนังติดต่อร้ายแรง หากถอดเสื้อออกเกรงว่าจะเป็นเสนียดสายตานายท่าน...”

“ข้าสั่งให้ถอดก็ถอด หรือจะให้ข้าใช้ดาบเลาะเสื้อเจ้าออกมา”

“ขะ... ขอรับ ข้าน้อยจะไปตามคนอื่นมาก่อน แล้วจะมารับการตรวจเดี๋ยวนี้ขอรับ”

หลินซิงเยียนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก รีบวิ่งกระหืดกระหอบออกจากห้องไปราวกับหนูหนีแมว ทันทีที่ประตูปิดลง ก็พิงหลังกับกำแพง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมจนเปียกชุ่ม

‘ไม่รอดแน่... ถ้าโดนจับถอดเสื้อคลุม ความแตกชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์’

ต้องหนี... หนีเดี๋ยวนี้

หลินซิงเยียนไม่สนคำสั่งของใครทั้งนั้น สับเท้าวิ่งลงบันไดหนีไฟด้านหลังหอชุนเฟิงอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังลานผ่าฟืนหลังร้าน ซ่งจือชิวกำลังนั่งเช็ดเหงื่ออยู่เมื่อเห็นศิษย์น้องวิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด

“น้องรอง เกิดอะไรขึ้น ทำไมทำหน้าเช่นนั้น”

“พี่ใหญ่ ทิ้งทุกอย่าง เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้” เสียงกระซิบเครียดจัด มือเล็กคว้าแขนเสื้อของซ่งจือชิวและออกแรงดึง

“ไป? ไปไหน แต่เรายังไม่ได้ค่าเเรงเลยนะ...” ผู้ซื่อตรงยังคงห่วงเงินค่าแรง

“ช่างหัวเงินมันเถิดพี่ใหญ่ พรรคมารบุกมาถึงชั้นสามแล้ว หากพวกมันตรวจเจอข้า เราได้กลายเป็นศพเฝ้าหอคณิกาแน่”

ซ่งจือชิวหน้าถอดสี ทิ้งขวานผ่าฟืนลงพื้นทันที ความทรงจำอันเลวร้ายในคืนที่สำนักชิงหยางถูกสังหารหมู่ยังคงฝังใจอยู่

“เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะ” ซ่งจือชิวพยักหน้าอย่างเด็ดขาด

ทั้งสองลอบปีนกำแพงหลังหอชุนเฟิงออกไปทางตรอกแคบๆ หลบหลีกสายตาของผู้คนบนถนนใหญ่ หลินซิงเยียนนำทางศิษย์พี่วิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่ซับซ้อนของเมืองหลินสุ่ย มุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศตะวันตกซึ่งเป็นเส้นทางออกสู่ป่า

ทว่า... กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้มักจะโหดร้ายกับตัวประกอบเสมอ

เมื่อวิ่งมาถึงหัวมุมถนนก่อนจะถึงประตูเมือง ร่างบางก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง

ปึก!

“โอ๊ย...”

หลินซิงเยียนล้มก้นกระแทกพื้น กำลังจะอ้าปากด่าคนที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง คำด่าทั้งหมดก็ถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอ

ตรงหน้าคือบุรุษรูปงามในชุดบัณฑิตสีขาวบริสุทธิ์ ชายผู้นั้นมีรอยยิ้มละมุนละไมประดับอยู่บนใบหน้า ในมือถือพัดจีบเล่มหนึ่ง ท่าทางดูเหมือนคุณชายจากตระกูลสูงส่งที่ออกมาเดินเล่นชมเมือง

แต่สิ่งที่ทำให้คนบนพื้นวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ไม่ใช่ความหล่อเหลาของอีกฝ่าย... แต่เป็นกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่แฝงมากับรอยยิ้มนั้นต่างหาก

ในนิยายต้นฉบับ มีตัวละครเพียงไม่กี่ตัวที่สวมชุดบัณฑิตสีขาวแต่กลับมีกลิ่นอายของความตายแผ่ออกมาอย่างชัดเจน และชอบโปรยยิ้มเป็นมิตรแม้ในยามที่จะลงมือสังหารใครสักคน

‘จิ้งจอกหน้ายิ้ม’ ลู่เหวิน... มือขวาของจอมมารอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ!

‘ทำไมมือขวาของพรรคมาร ถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้เล่า’ หลินซิงเยียนกรีดร้องในใจ น้ำตาตกในอย่างแท้จริง

ลู่เหวินก้มมองเสี่ยวเอ้อร์หน้าตาอัปลักษณ์ที่ล้มอยู่แทบเท้าด้วยสายตาประเมิน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“ระวังหน่อยสิพ่อหนุ่ม วิ่งหน้าตั้งเช่นนี้ จะรีบไปที่ใดหรือ” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถาม แต่กลับแฝงความนัยที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่

ซ่งจือชิวที่วิ่งตามมาทันรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าหลินซิงเยียนไว้โดยสัญชาตญาณ ประสานมือขออภัย “นายท่านโปรดอภัย น้องชายข้าน้อยตาบอดสี ซุ่มซ่ามไปชนท่านเข้า หวังว่านายท่านจะไม่ถือสาเอาความ”

ลู่เหวินเบนสายตามามองซ่งจือชิว แววตาคมกริบราวกับพิจารณาทะลุไปถึงกระดูก “อ้อ... พี่ชายรักน้องดีนี่ มีวิชาติดตัวอยู่บ้างเสียด้วย”

คนเป็นน้องตัวสั่น พยายามก้มหน้าให้ต่ำที่สุด บีบจมูกตัวเองให้กลายเป็นเสียงบี้ แสร้งทำตัวเป็นคนป่วยหนัก “คะ... แค่กๆ ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยปวดท้องหนัก กำลังจะรีบไปหาที่ปลดทุกข์ขอรับ... แค่กๆ ขออภัยนายท่านจริงๆ”

เจ้าตัวทำท่าจะดึงแขนซ่งจือชิวเดินอ้อมไปอีกทาง แต่พัดจีบในมือของลู่เหวินกลับยื่นมาขวางทางไว้เสียก่อน

จังหวะที่ล้มเมื่อครู่ ทำให้คอเสื้อชุดเสี่ยวเอ้อร์สีเทาตัวนอกที่หลวมโคร่งเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นสาบเสื้อผ้าหยาบสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ด้านใน...

ลู่เหวินหรี่ตาลง ใช้ปลายพัดจีบเขี่ยคอเสื้อของเสี่ยวเอ้อร์หน้าเหลืองให้เปิดออกอีกนิด รอยยิ้มบนใบหน้าของบัณฑิตชุดขาวกว้างขึ้น... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หลินซิงเยียนรู้สึกลมหายใจขาดห้วง

“เดี๋ยวก่อนพ่อหนุ่ม...” ลู่เหวินเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยฉีกขาดแหว่งๆ ตรงชายเสื้อสีน้ำตาลที่โผล่พ้นขอบกางเกงออกมา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบกับดวงตาของอีกฝ่าย “ดวงตาดอกท้อ... ส่วนสูงระดับอกบุรุษ... และรอยขาดที่เสื้อตัวใน ช่างบังเอิญเสียจริง เเต่เป็นบุรุษ?”

ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางสมองของหญิงสาว

จบเห่แล้ว...

ตาข่ายที่จอมมารกางไว้... บัดนี้ได้รวบตึงเข้าหากัน ปิดช่องทางหนีของนกน้อยผู้โชคร้ายอย่างสมบูรณ์แบบเสียแล้ว