ตอนที่ 12

...

ป่าทิศตะวันตกนอกเมืองหลินสุ่ย เป็นป่ารกทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และเถาวัลย์ระเกะระกะ

ซ่งจือชิวแบกหลินซิงเยียนวิ่งหนีตายทะลวงเข้าไปในป่าลึก พลังปราณถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด เสียงลมพัดอื้ออึงอยู่ในหู หลินซิงเยียนที่ถูกแบกอยู่บนบ่าพยายามหันมองกลับไปด้านหลัง และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

เงาสีดำหลายสายกำลังพุ่งกระโจนตามมาตามเรือนยอดไม้ พวกมันรวดเร็วราวกับปีศาจ ระยะห่างกำลังหดสั้นลงเรื่อยๆ

“พี่ใหญ่ ปล่อยข้าลงเถิด ขืนแบกข้าไว้แบบนี้ เราหนีไม่พ้นแน่” หลินซิงเยียนตะโกนแข่งกับเสียงลม “เป้าหมายของพวกมันคือข้า ท่านทิ้งข้าไว้แล้วหนีไปซะ”

“เหลวไหล!!” ซ่งจือชิวตวาดกลับโดยไม่ยอมลดความเร็ว “ข้าเสียท่านอาจารย์ เสียสำนักไปแล้ว ข้าจะไม่ยอมเสียศิษย์น้องอย่างเจ้าไปอีกคนเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะพาเจ้าหนีไปให้ได้”

คำพูดของซ่งจือชิวทำให้หลินซิงเยียนขอบตาร้อนผ่าว นางไม่ใช่คนดีอะไร เป็นแค่ตัวประกอบที่อยากมีชีวิตรอด แต่ความตายที่กำลังไล่หลังมา ทำให้นางตระหนักว่าได้ดึงเอาคนบริสุทธิ์คนนี้เข้ามาร่วมรับชะตากรรมที่โหดร้ายด้วย

ฟิ้ว! ฉึก!

จู่ๆ ลูกดอกอาบยาสลบสามดอกก็พุ่งแหวกลมมาปักเข้าที่ลำต้นไม้เบื้องหน้า

ซ่งจือชิวต้องเบรกฝีเท้ากะทันหันจนแทบหัวทิ่ม เขาพลิกตัวหลบลูกดอกระลอกที่สองอย่างฉิวเฉียด แต่การชะงักเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้องครักษ์เงาทั้งหกคนพุ่งลงมาปิดล้อมพวกเขาทุกทิศทาง

วงล้อมมรณะถูกสร้างขึ้น

องครักษ์เงาทั้งหกคนสวมหน้ากากเหล็กปกปิดใบหน้า มือถือดาบโค้งที่สะท้อนแสงจันทร์วาววับ พวกเขายืนนิ่งสงบไร้เสียงหอบหายใจ แผ่รังสีฆ่าฟันอันเยือกเย็นออกมากดดันจนนกในป่าแตกตื่นบินหนี

ซ่งจือชิววางหลินซิงเยียนลงไว้ด้านหลัง ชักกระบี่หักที่เก็บซ่อนไว้ตลอดหนึ่งเดือนออกมาถือไว้แน่น แม้จะรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ แต่เขาก็พร้อมจะสู้จนตัวตาย

“อาไป๋... ถอยไปซ่อนหลังต้นไม้ ถ้ามีโอกาส... วิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด อย่าหันกลับมามอง” ซ่งจือชิวกระซิบเสียงเครียด รวบรวมพลังปราณสายหยางทั้งหมดไว้ที่ตัวกระบี่จนเกิดแสงสีส้มจางๆ

“ไม่... ข้าไม่ทิ้งท่านหรอก” ร่างบางกำมือแน่น ล้วงมีดสั้นแล่เนื้อออกจากรองเท้ามายืนเคียงข้างศิษย์พี่ “เราเป็นพี่น้องกันแล้ว จะตายก็ตายด้วยกัน ข้าไม่ยอมหนีไปฝ่ายเดียวหรอก”

แม้จะหวาดกลัวจนขาสั่น แต่หลินซิงเยียนก็ตัดสินใจแล้ว หากการหนีมันเหนื่อยขนาดนี้ หากโลกนี้มันโหดร้ายขนาดนี้ นางขอสู้ตายเคียงข้างคนที่รักและปกป้องนางอย่างแท้จริงดีกว่าต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปตลอดชีวิต

องครักษ์เงาคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ชี้ปลายดาบมาที่หลินซิงเยียน

“ยอมจำนนเสียแต่โดยดี ท่านประมุขมีคำสั่งให้เชิญตัวเจ้าไปเป็นแขก หากขัดขืน... คนที่ตายจะไม่ใช่เจ้า แต่เป็นพี่ชายของเจ้า”

คำขู่นั้นจี้จุดอ่อนของหญิงสาวเข้าอย่างจัง นางกัดฟันกรอด กำลังจะอ้าปากต่อรองเพื่อขอให้ปล่อยซ่งจือชิวไป ทว่า...

ก่อนที่ใครจะได้ลงมือขยับอาวุธ จู่ๆ บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

มันไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่ค่อยเป็นค่อยไป แต่มันรุนแรงและเฉียบพลันราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากสรวงสวรรค์ให้ร่วงหล่นลงมาสู่ขุมนรก

อุณหภูมิในป่าลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนชวนสะอิดสะเอียนลอยคลุ้งปกคลุมพื้นที่ แรงกดดันมหาศาลไร้สภาพกดทับลงมาจากเบื้องบน รุนแรงเสียจนต้นไม้ใหญ่รอบๆ ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะหักโค่น

องครักษ์เงาทั้งหกคนที่เคยกดดันพวกเขาเมื่อครู่ บัดนี้กลับทรุดตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นอย่างพร้อมเพรียง ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ดาบในมือร่วงหล่นลงกับพื้น

“ทะ... ท่านประมุข” เสียงขององครักษ์เงาสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ซ่งจือชิวเองก็ต้านทานแรงกดดันนี้ไม่ไหว เขากระอักเลือดออกมาคำโตและคุกเข่าลงข้างหนึ่งโดยใช้กระบี่หักยันพื้นไว้

มีเพียงหลินซิงเยียนคนเดียวที่ยังคงยืนอยู่ได้ แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นจนแทบหมดแรง แต่น่าประหลาดที่แรงกดดันมหาศาลนั้น กลับจงใจเว้นระยะห่างจากตัวนาง ราวกับมีปราการที่มองไม่เห็นคอยปกป้องไว้ไม่ให้ได้รับอันตราย

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากเงามืดหลังพุ่มไม้ ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามาใกล้ ราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของหลินซิงเยียน

และแล้ว... ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำขลิบทองก็ปรากฏตัวขึ้นใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เรือนผมสีดำสนิทปลิวไสวตามแรงลม ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับสวรรค์สลักเสลา ทว่ากลับแฝงความดุดันและเย่อหยิ่งอย่างราชันย์มาร

นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มืดมิดยิ่งกว่าท้องฟ้ายามค่ำคืนจ้องมองตรงมายังหลินซิงเยียน... จ้องมองอย่างลึกซึ้ง หิวกระหาย และเต็มไปด้วยความยึดติดที่แทบจะกลืนกินวิญญาณ

‘เยี่ยนอู๋จิ่ว’

จอมมารอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ ผู้ซึ่งในนิยายต้นฉบับจะปรากฏตัวในช่วงกลางเรื่องเพื่อบดขยี้ฝ่ายธรรมะ บัดนี้... เขามายืนอยู่ตรงหน้าตัวประกอบปลายแถวอย่างหลินซิงเยียนแล้ว ด้วยตัวของเขาเอง

หลินซิงเยียนตัวชาวาบ รู้สึกเหมือนเป็นหนูตัวเล็กๆ ที่ถูกพญางูจงอางจ้องมอง จะหนีก็ไม่ได้ จะสู้ก็ไม่รอด นางพยายามบีบเสียง แกล้งทำตัวเป็นเสี่ยวเอ้อร์หน้าบากที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว

“นะ... นายท่าน ท่านคือผู้ใดขอรับ ข้าน้อยเป็นแค่เสี่ยวเอ้อร์... ข้าน้อยไม่ได้ทำอะไรผิด...โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยกับพี่ชายด้วยเถอะ”

เยี่ยนอู๋จิ่วไม่ตอบคำถาม เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาทีละก้าว

ซ่งจือชิวพยายามจะลุกขึ้นขวาง แต่เพียงแค่ประมุขมารปรายตามอง พลังปราณที่มองไม่เห็นก็กระแทกซ่งจือชิวจนปลิวไปชนต้นไม้ สลบเหมือดไปในทันที

“พี่ใหญ่!”

หลินซิงเยียนตื่นตระหนก กำลังจะวิ่งไปดูอาการ แต่แขนเสื้อกลับถูกมือแกร่งของใครบางคนคว้าเอาไว้เสียก่อน

แรงดึงนั้นไม่หนักหน่วง แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้

ร่างบางถูกดึงจนถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงศิลา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกอิงฮวาผสมกับกลิ่นคาวเลือดอันคุ้นเคย ลอยมากระทบจมูก

เยี่ยนอู๋จิ่วก้มลงมองใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยคราบสีเหลืองและไฝอัปลักษณ์ของคนในอ้อมแขน นัยน์ตาสีรัตติกาลไม่มีความรังเกียจเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เขายกมือข้างหนึ่งขึ้น ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบสัมผัสลงบนพวงแก้ม

นิ้วโป้งแกร่งค่อยๆ ออกแรงถูลงบนมุมปากที่มีไฝเม็ดใหญ่ติดอยู่... คราบสีหลุดลอกออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง ตามมาด้วยการเช็ดคราบสีเหลืองบริเวณหางตา เผยให้เห็นดวงตาดอกท้อที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

หลินซิงเยียนตัวสั่นสะท้านเป็นลูกนกตกน้ำ เงยหน้าสบตากับบุรุษที่อันตรายที่สุดในยุทธภพ ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดสิ่งใดไม่ออก

เยี่ยนอู๋จิ่วยกยิ้ม... เป็นรอยยิ้มแรกนับตั้งแต่เขาขึ้นเป็นประมุขพรรคมาร รอยยิ้มที่งดงามจนทำให้ดวงจันทร์บนฟ้าต้องหม่นหมอง แต่ก็ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ

“หน้าตางดงามปานนี้... เหตุใดจึงต้องทำร้ายตัวเองให้ดูอัปลักษณ์ด้วยเล่า”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และเต็มไปด้วยความหลงใหลดังขึ้นข้างหูหลินซิงเยียน ประมุขมารโอบรัดเอวบางของคนตรงหน้าไว้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายกลายเป็นหมอกควัน

“ข้าตามหาเจ้าแทบพลิกแผ่นดิน... ในที่สุด นกน้อยของข้า ก็บินกลับมาเข้ากรงจนได้”

เยี่ยนอู๋จิ่วก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทา “คราวนี้... ต่อให้เจ้าอ้อนวอนขอร้อง หรือร้องไห้จนสายตัวแทบขาด... ข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าหนีไปไหนอีกแล้ว... หลินซิงเยียน”

ชื่อเดิมที่หลุดออกมาจากปากประมุขมาร ทำให้สติเส้นสุดท้ายของนางขาดผึง...

‘มันรู้ชื่อข้าด้วย... จบแล้ว ชีวิตตัวประกอบของข้า อวสานอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว’

นั่นคือความคิดสุดท้ายของหลินซิงเยียน ก่อนที่ความหวาดกลัวและความเหนื่อยล้าสะสม จะทำให้นางตาเหลือกและเป็นลมสลบคาอกของจอมมารคลั่งรักไปในทันที