ตอนที่ 13

นุ่ม...

นุ่มเหลือเกิน...

นั่นคือความรู้สึกแรกที่ปลุกให้หลินซิงเยียนค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา หลังจากที่เป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตาจอมมารอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ

หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความลื่นไหลและเย็นสบายของผ้าไหมเนื้อดีที่ห่มคลุมร่างอยู่ กลิ่นหอมของกำยานชั้นเลิศที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและสูงศักดิ์ลอยอวลอยู่ในอากาศ

มันไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของโรงเตี๊ยมซอมซ่อ และไม่ใช่กลิ่นควันไฟป่าที่คุ้นเคยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

‘นี่เรา... ตายแล้วได้ขึ้นสวรรค์งั้นหรือ หรือว่าได้กลับโลกเดิมแล้ว เตียงนุ่มขนาดนี้ต้องเป็นเตียงสปริงราคาแพงแน่ๆ’

ดรุณีน้อยหลับตาพริ้ม เผยรอยยิ้มบางๆ อย่างมีความสุข ตัดสินใจยืดแขนบิดขี้เกียจอย่างเต็มที่ หมายจะลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานห้องนอนอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นเคยในศตวรรษที่ 21

ทว่า...

มือที่กำลังยืดออกไป กลับปะทะเข้ากับบางสิ่งที่ทั้งแข็งแกร่งและอบอุ่น คล้ายกับแผงอกของใครบางคน!

พรึ่บ!

หลินซิงเยียนเบิกตาโพลงทันที

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องสีขาว แต่เป็นม่านมุ้งผ้าโปร่งสีแดงเข้มที่ปักดิ้นทองลายพยัคฆ์อย่างวิจิตรบรรจง และเมื่อหันขวับไปมองด้านข้าง หัวใจที่เพิ่งจะเต้นเป็นจังหวะปกติก็แทบจะหยุดทำงานไปเสียดื้อๆ

ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรมาร กำลังนอนตะแคงข้าง ใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ จ้องมองมาด้วยแววตาลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

เรือนผมสีดำสนิทของอีกฝ่ายสยายแผ่ไปบนหมอนใบเดียวกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองใกล้กันเพียงแค่คืบ จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดปลายจมูก

“ตื่นแล้วหรือ... นกน้อยของข้า”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยทักทาย รอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายแต่กลับงดงามจนแทบลืมหายใจถูกส่งมาให้

“อ๊ากกกก!”

หญิงสาวหวีดร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด รีบตะเกียกตะกายถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง ดึงผ้าห่มไหมขึ้นมาคลุมมิดชิดจนถึงคอราวกับสาวน้อยที่ถูกลวนลาม ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างมองคนบนเตียงด้วยความหวาดผวา

‘ไม่ได้ฝัน! ไม่ได้กลับโลกเดิม! ไอ้จอมมารโรคจิตนี่มันจับข้ามาจริงๆ ด้วย! แล้วทำไมต้องมานอนเตียงเดียวกันด้วยเล่า!’

เยี่ยนอู๋จิ่วไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองกับเสียงกรีดร้องนั้น เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง เสื้อคลุมผ้าไหมสีดำตัวหลวมโพรกของเขาแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่สมบูรณ์แบบ ซ้ำยังมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่เกิดจากการต่อสู้ในอดีต ซึ่งยิ่งขับเน้นให้เขาดูดิบเถื่อนและอันตรายมากขึ้นไปอีก

ร่างบางกวาดตามองไปรอบๆ ห้อง นี่คือห้องนอนที่กว้างขวางและหรูหราที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาในชีวิต เสาไม้แกะสลักลวดลายมังกรทมิฬ เครื่องเรือนทำจากไม้จันทน์หอมประดับหยก พื้นปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม และที่มุมห้องมีกระถางกำยานทองเหลืองที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่น

“ที่นี่... ที่ไหน” หลินซิงเยียนพยายามเค้นเสียงถาม แม้จะสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“ตำหนัก ‘เยี่ยนจิน’ (นกนางแอ่นทองคำ) บนยอดเขาหมื่นมาร... ศูนย์กลางของพรรคมาร” เยี่ยนอู๋จิ่วตอบเรียบๆ พลางขยับตัวเข้ามาใกล้

คำตอบนั้นทำเอาคนฟังหน้าซีดเผือด ยอดเขาหมื่นมาร! ที่นี่คือรังโจร! คือศูนย์บัญชาการหลักของจอมวายร้ายที่ในนิยายบรรยายไว้ว่าเต็มไปด้วยกระดูกขาวโพลนและแอ่งเลือด นี่ข้าถูกจับหิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลจากแดนใต้กลับมายังจงหยวนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

“ทะ... ท่านจับข้ามาทำไม ข้าน้อยเป็นแค่เสี่ยวเอ้อร์กระจอกๆ... ข้าน้อยไม่เคยทำความแค้นอะไรกับท่านประมุขเลยนะเจ้าคะ! ปล่อยข้าน้อยไปเถิด!”

เจ้าตัวพยายามงัดไม้ตายแกล้งโง่ขึ้นมาใช้อีกครั้ง แม้จะรู้ว่าเปอร์เซ็นต์รอดแทบจะเป็นศูนย์

เยี่ยนอู๋จิ่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาขบขันเจือปนความเอ็นดูพาดผ่านนัยน์ตาสีรัตติกาล เขายื่นมือออกไปหาคนตรงหน้า

หลินซิงเยียนสะดุ้งสุดตัวและพยายามจะเบี่ยงหลบ แต่มือแกร่งนั้นกลับรวดเร็วกว่า ปลายนิ้วเย็นเฉียบเชยคางมนขึ้น บังคับให้สบตากันตรงๆ

“ยังจะแสร้งทำเป็นจำไม่ได้อยู่อีกหรือ หลินซิงเยียน”

เยี่ยนอู๋จิ่วเอ่ยชื่อนั้นออกมาช้าๆ ชัดๆ “ในคืนที่ฝนตกหนัก ณ ป่าทิศตะวันตกเชิงเขาชิงหยาง... เจ้าช่วยชีวิตบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังจะตาย เจ้ายอมแบ่งน้ำดื่มหยดสุดท้ายให้เขา และฉีกชายเสื้อของตัวเองเพื่อพันแผลให้เขา... ความเมตตานั้น เจ้าลืมมันไปแล้วงั้นหรือ”

คนถูกถามกลืนน้ำลายฝืดคอ ‘ก็เพราะจำได้ไงเล่า ถึงได้หนีหัวซุกหัวซุนอยู่นี่ไง!’

“ขะ... ข้าน้อยจำไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ อาจจะเป็นคนหน้าเหมือน! โลกนี้มีคนหน้าตาแบบข้าน้อยตั้งมากมาย!” หลินซิงเยียนยังคงปากแข็ง แถจนสีข้างถลอก

“หน้าเหมือน?” เยี่ยนอู๋จิ่วแค่นยิ้ม เขาปล่อยมือจากคางเรียว แล้วล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของตนเอง หยิบเอา ‘เศษผ้าสีน้ำตาลหยาบๆ’ ที่มีคราบเลือดแห้งกรังออกมา

“เศษผ้าชิ้นนี้ ข้าเก็บรักษามันไว้แนบกายตลอดเวลา กลิ่นกายของเจ้าที่หลงเหลืออยู่ รอยฉีกขาดที่ข้าจดจำมันได้ฝังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ”

ประมุขมารขยับตัวเข้ามาประชิดจนเข่าชนกัน เขาก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูของดรุณีน้อย “ต่อให้เจ้าจะลอกคราบ เปลี่ยนชื่อ ปลอมเป็นบุรุษ หรือแต่งหน้าให้กลายเป็นผีสางอัปลักษณ์ ข้าก็ไม่มีทางจำเจ้าผิด... แสงสว่างของข้า”

สรรพนามคำว่า ‘แสงสว่างของข้า’ ทำเอาหลินซิงเยียนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขนอ่อนลุกพรึบพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

บ้าไปแล้ว! จอมมารอันดับหนึ่งผู้นี้บ้าไปแล้วจริงๆ! นี่ไม่ใช่การจับมาทรมานเพื่อรีดไถความลับ หรือจับมาฆ่าปิดปากแบบที่ข้าคิดไว้ตอนแรก แต่นี่มันคือการ ‘คลั่งรัก’ แบบโรคจิตชัดๆ! ตัวละครที่ควรจะโหดเหี้ยมไร้หัวใจ ทำไมถึงกลายมาเป็นคนยึดติดกับตัวประกอบปลายแถวอย่างข้าไปได้!

“ทะ... ท่านประมุขเข้าใจผิดแล้ว!” หลินซิงเยียนละล่ำละลัก รวบรวมความกล้าเพื่อเจรจา “ข้าน้อยยอมรับก็ได้ว่าข้าน้อยเป็นคนช่วยท่านในคืนนั้น แต่... แต่ข้าน้อยไม่ได้หวังผลตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น! ข้าน้อยแค่บังเอิญเดินผ่านมา ท่านไม่ต้องตอบแทนข้าน้อยหรอกเจ้าค่ะ ปล่อยข้าน้อยกลับไปใช้ชีวิตชาวบ้านธรรมดาๆ เถิด ข้าน้อยสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร!”

“ตอบแทน?” เยี่ยนอู๋จิ่วทวนคำ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความดุดันและมืดมนในชั่วพริบตา “เจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าทำ คือการ ตอบแทนบุญคุณเช่นนั้นหรือ”

มือแกร่งตะปบเข้าที่รอบเอวบาง แล้วออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างของหลินซิงเยียนก็ถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอีกครั้ง คราวนี้เจ้าตัวถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนาจนขยับหนีไปไหนไม่ได้

“ข้าไม่ได้ต้องการตอบแทนบุญคุณ” น้ำเสียงของเยี่ยนอู๋จิ่วเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจอย่างถึงที่สุด

“ข้าต้องการเจ้าต่างหาก”

หลินซิงเยียนเบิกตากว้าง หายใจแทบไม่ออกกับแรงรัดที่เอว “ขะ... ข้าเป็นเพียงศิษย์สายนอกที่ไร้ค่านะ ท่านประมุข! ข้าไม่มีประโยชน์อะไรกับท่านหรอก ยุทธภพนี้มีหญิงงามมากมายที่พร้อมจะพลีกายให้ท่าน ทำไมต้องมาสนใจตัวประกอบ... เอ้ย! คนธรรมดาอย่างข้าด้วย!”

“หญิงงามพวกนั้น น่าสะอิดสะเอียน” เยี่ยนอู๋จิ่วตอบอย่างไร้เยื่อใย “พวกมันเข้าหาข้าเพราะความหวาดกลัว หรือไม่ก็เพราะอำนาจ มีเพียงเจ้า... ที่มองข้าด้วยสายตาของมนุษย์คนหนึ่ง ในตอนที่ข้าไม่มีสิ่งใดเลย เจ้าคือคนเดียวที่ก้มลงมาหาข้า”

นิ้วเรียวของประมุขมารลูบไล้ไปตามเส้นผมที่ยุ่งเหยิงอย่างทะนุถนอม ขัดกับแววตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

“ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้ หลินซิงเยียน... เจ้าคือสิ่งเดียวในโลกนี้ที่ข้าอนุญาตให้มีอิทธิพลต่อข้า เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่ อยู่ข้างกายข้าตลอดไป... ในกรงทองที่ข้าสร้างไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ”

คนในอ้อมกอดหน้ามืดวิงเวียน อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา นี่มันพล็อตเรื่องบ้าบออะไรกัน ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบนึกว่าจะได้หนีไปปลูกผักชิลๆ ดันต้องมาตกเป็น ‘ภรรยาจำยอม’ (หรือสัตว์เลี้ยง?) ของมัจจุราชแห่งพรรคมารเสียอย่างนั้น!