ตอนที่ 9

หอชุนเฟิงคือหอสุราและหอคณิกาที่ใหญ่และหรูหราที่สุดในเมืองหลินสุ่ย

ที่นี่แบ่งออกเป็นสามชั้น ชั้นล่างสุดคือโรงเตี๊ยมสำหรับนักเดินทางทั่วไปและชาวยุทธภพที่มาหาข่าว ชั้นสองเป็นห้องส่วนตัวสำหรับคหบดีหรือชาวยุทธภพกระเป๋าหนักที่ต้องการความสุนทรีย์ในการดื่มกิน ส่วนชั้นสามคือสรวงสวรรค์... สถานที่หลับนอนและชมการแสดงของเหล่าหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้

ท่ามกลางเสียงพิณที่บรรเลงคลอเคล้ากับเสียงหัวร่อต่อกระซิกของแขกเหรื่อ ร่างผอมบางในชุดเสี่ยวเอ้อร์ สีเทาตัวโคร่ง กำลังยกถาดใส่ป้านสุราและกับแกล้มเดินลัดเลาะไปตามโต๊ะต่างๆ ด้วยความคล่องแคล่ว

“สุรานารีแดงโต๊ะสามได้แล้วขอรับ ถั่วลิสงคั่วเกลือโต๊ะเจ็ดมาแล้วขอรับนายท่าน”

น้ำเสียงดัดให้ทุ้มต่ำและท่าทางนอบน้อมถ่อมตน ทำให้เจ้าตัวดูไม่ต่างจากเสี่ยวเอ้อร์ธรรมดาทั่วไป ทว่าหากใครเข้าไปมองหน้าใกล้ๆ คงต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว เพราะใบหน้าที่ควรจะเกลี้ยงเกลานั้น กลับถูกแต่งแต้มไปด้วยคราบสีเหลืองซีดราวกับคนเป็นโรคตับ ใต้ตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามชาติ ซ้ำยังมีไฝเม็ดเบ้อเริ่มติดอยู่ตรงมุมปาก ดูอัปลักษณ์และจืดชืดจนไม่มีใครอยากมองซ้ำสอง

และเสี่ยวเอ้อร์หน้าตาน่าเกลียดผู้นี้ ก็คือ หลินซิงเยียน สตรีที่ยอมปลอมตัวเป็นชายเพื่อใช้ชีวิตหลบซ่อนอยู่ใต้จมูกของทุกคนนั่นเอง

‘เฮ้อ... ปวดหลังโว้ย ทำไมงานบริการในยุคโบราณถึงได้เหนื่อยสายตัวแทบขาดขนาดนี้’

หลินซิงเยียนลอบนวดเอวตัวเองเบาๆ ระหว่างที่เดินกลับมาโต๊ะเตรียมอาหารหลังร้าน การต้องเดินแบกไหสุราหนักๆ วันละสิบกว่าชั่วยามไม่ใช่เรื่องสนุก แต่เมื่อเทียบกับการต้องวิ่งหนีคมดาบหรือถูกจอมมารโรคจิตตามล่าแล้ว... งานนี้ถือเป็นสวรรค์อย่างแท้จริง

สายตาทอดมองข้ามไปที่หลังร้าน บริเวณลานขนฟืน ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดผ้าหยาบกำลังยกถังน้ำและผ่าฟืนอย่างเงียบๆ โดยไม่ปริปากบ่น นั่นคือซ่งจือชิว ที่นางฝากฝังให้ทำงานเป็นแรงงานอยู่ด้านหลัง

สาเหตุที่ไม่ให้ซ่งจือชิวออกมาเสิร์ฟอาหารด้านนอก เป็นเพราะอดีตศิษย์สายในผู้นี้มีบุคลิกของคนดีศรีสวรรค์ฝังรากลึกเกินไป หากมีชาวยุทธภพมากินเหล้าแล้วหาเรื่อง ซ่งจือชิวคงทนไม่ได้และเผลอใช้วิชายุทธ์ออกมาช่วยคนแน่

ดังนั้น หลินซิงเยียนจึงรับหน้าที่ออกหน้าเองทั้งหมด เพราะนางมั่นใจในทักษะหน้าหนาและไหลลื่นของตนเองที่สุด

“เจ้ามู่ไป๋! มัวยืนอู้ทำไมอยู่ตรงนั้น แขกห้องเต๋ออี้ชั้นสองสั่งสุรากุ้ยฮวาหมักสิบปี รีบยกขึ้นไปเดี๋ยวนี้” เสียงตวาดของหลงจู๊ ดังขึ้นพร้อมกับผ้าเช็ดโต๊ะที่ลอยมาปะทะไหล่

“รับทราบขอรับเถ้าแก่ ข้าน้อยจะโบยบินไปเดี๋ยวนี้แหละขอรับ”

เสี่ยวเอ้อร์หน้าเหลืองรับคำอย่างประจบประแจง รีบคว้าถาดสุราเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองทันที

ตลอดครึ่งเดือนที่ทำงานที่นี่ หญิงสาวค้นพบว่าหอชุนเฟิงเป็นศูนย์รวมข่าวสารชั้นยอดเยี่ยม ชาวยุทธภพที่เมามายมักจะปากโป้ง และนั่นทำให้นางสามารถติดตามความเคลื่อนไหวของพรรคมารและสมาพันธ์ฝ่ายธรรมะได้อย่างใกล้ชิดโดยไม่ต้องออกไปเสี่ยงตายที่ไหน

‘ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ข้านี่มันอัจฉริยะจริงๆ’ ริมฝีปากที่แต้มไฝดำลอบยิ้มกริ่ม

แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องหุบลงฉับพลัน เมื่อเดินผ่านหน้าห้องส่วนตัวห้องหนึ่งบนชั้นสอง และได้ยินบทสนทนาที่ลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย

“สายข่าวรายงานว่า องครักษ์เงาของพรรคมารได้ขยายพื้นที่ค้นหาลงมาถึงแดนใต้แล้ว” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“ถึงแดนใต้แล้วรึ เป็นไปได้อย่างไร ข้าคิดว่าพวกมันจะค้นหาแค่ในเขตจงหยวนเสียอีก” อีกเสียงหนึ่งตอบรับ “ประมุขมารเยี่ยนอู๋จิ่วผู้นี้คลุ้มคลั่งไปแล้วจริงๆ เพียงเพื่อตามหาคนผู้เดียว ถึงกับส่งยอดฝีมือนับร้อยมากระจายกำลังทั่วแผ่นดิน ยุทธภพเราคงไม่ได้สงบสุขแน่”

หลินซิงเยียนที่กำลังยกถาดสุราหยุดชะงัก ฝีเท้าที่เคยก้าวอย่างมั่นคงเริ่มสั่นสะท้าน

‘มาถึงแดนใต้แล้วเชียวหรือ พวกมันใช้ระบบดาวเทียมจีพีเอสหรืออย่างไร ทำไมถึงตามหากันเร็วขนาดนี้’

นางแทบจะสบถออกมา แผ่นดินนี้กว้างใหญ่ไพศาล การเดินทางจากจงหยวนมาแดนใต้ต้องใช้เวลานับเดือน แต่องครักษ์เงากลับลงมาถึงที่นี่ในเวลาไล่เลี่ยกัน นี่แปลว่าพวกมันใช้ม้าเร็วและกระจายกำลังแบบปูพรมทุกตารางนิ้ว

“ข้าได้ยินมาว่า...” เสียงกระซิบจากในห้องดังขึ้นอีก คนแอบฟังกลั้นหายใจ เอาหูแนบกับบานประตู “ตอนนี้พวกมันมี ‘ของดูต่างหน้า’ เป็นเศษผ้าชิ้นหนึ่ง หากพบสตรีหรือผู้ใดที่น่าสงสัย พวกมันจะบังคับให้ถอดเสื้อคลุมเพื่อเทียบรอยขาดของเสื้อตัวใน แถมยังเน้นย้ำเรื่องดวงตาดอกท้อกับส่วนสูงระดับอกบุรุษ ช่างบ้าบอเสียนี่กระไร”

เพล้ง!

ความตกใจทำให้คนแอบฟังเผลอขยับตัวแรงจนถ้วยกระเบื้องบนถาดกระทบกันเสียงดัง

“ใครอยู่ข้างนอกน่ะ!” เสียงตวาดจากในห้องดังลั่น ตามมาด้วยเสียงชักกระบี่ออกจากฝัก

หลินซิงเยียนสะดุ้งสุดตัว สมองประมวลผลด้วยความเร็วแสง รีบก้มตัวลง แกล้งทำหน้าตื่นตระหนกและผลักประตูเข้าไปทันที

“ขะ... ข้าน้อยเองขอรับนายท่าน ข้าน้อยเป็นเสี่ยวเอ้อร์ นำสุรากุ้ยฮวามาส่งตามที่สั่งขอรับ เมื่อครู่ข้าน้อยสะดุดประตู ถ้วยเลยกระทบกัน ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยสมควรตาย”

ร่างบางคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะประหลกๆ ท่ามกลางสายตาของจอมยุทธ์สี่ห้าคนที่นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้อง

เมื่อเห็นใบหน้าที่เหลืองซีดประดับด้วยไฝเม็ดใหญ่ และท่าทางขี้ขลาดตาขาวราวกับหนูท่อของเสี่ยวเอ้อร์ จอมยุทธ์เหล่านั้นก็ถอนหายใจและเก็บกระบี่ลง

“ชิ เป็นแค่เด็กร้านเหล้าหรอกรึ ทำให้ตกใจหมด นึกว่าหูตาของพรรคมารตามมาถึงนี่แล้ว วางสุราลงแล้วไสหัวไปซะ”

“ขะ... ขอรับนายท่าน ขอบพระคุณนายท่านที่เมตตา”

มือเรียวรีบวางไหสุราลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ก้มหน้าก้มตาเดินถอยหลังออกจากห้องแล้วปิดประตูให้อย่างเบามือที่สุด ทันทีที่พ้นระยะสายตา ก็ยกมือขึ้นทาบอก หอบหายใจฮักๆ ราวกับเพิ่งวิ่งหนีเสือ

‘เศษผ้า... ไอ้คนเนรคุณนั่นมันเก็บเศษผ้าที่ข้าฉีกทำแผลเอาไว้งั้นรึ ไอ้โรคจิต ไอ้สโตล์กเกอร์โรคจิต!’

หญิงสาวด่าทอเยี่ยนอู๋จิ่วในใจอย่างสาดเสียเทเสีย ไม่คิดเลยว่าความใจดีเพียงชั่ววูบจะกลายมาเป็นบ่วงรัดคอตัวเองได้แน่นหนาขนาดนี้ หากรู้ว่าการช่วยคนจะนำพาความวิบัติมาสู่ชีวิต ข้าคงเลือกที่จะเตะเจ้าชุดดำนั่นตกเหวไปตั้งแต่แรกแล้ว

ร่างในชุดเด็กรับใช้เดินกลับลงมาที่ชั้นล่างด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เริ่มคิดแล้วว่า หรือบางทีเมืองหลินสุ่ยอาจจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ควรจะชวนศิษย์พี่หนีเข้าป่าลึก ไปเป็นชาวป่าชาวดอย ปลูกผักเลี้ยงปลา ตัดขาดจากโลกภายนอกไปเลยดีหรือไม่