Share

บทที่ 39 เรื่องบัดสี

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-27 19:52:56

ภายในเรือนพัก ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังนั่งรออยู่ด้านหลังฉากกั้น เขาได้รับเงินมัดจำแล้วส่วนหนึ่ง และมีคนบอกว่าอีกไม่นานจะมีหญิงสาวถูกพาเข้ามาเมื่อถึงเวลานั้น เขาเพียงทำตามที่ตกลงไว้ หลังจากเรื่องสำเร็จ จะได้รับเงินอีกก้อนใหญ่

ชายผู้นั้นไม่รู้ว่าหญิงสาวที่ถูกพามาคือใครและไม่สนใจจะรู้ สำหรับเขา...เงินต่างหากที่สำคัญที่สุด ขณะกำลังรอ เสียงประตูด้านหลังก็ดังขึ้นเบา ๆ

ชายผู้นั้นหันไปเห็นเงาร่างสีดำสองคนกำลังพยุงหญิงสาวที่หมดสติเข้ามา ใบหน้าของนางถูกเส้นผมบดบังบางส่วน คนชุดดำไม่ได้พูดอะไร เพียงวางร่างหญิงสาวลงบนเตียงด้านหลังฉากกั้น

จากนั้นก็รีบออกไปทางประตูหลัง ชายแปลกหน้าชะงัก ก่อนมองหญิงสาวบนเตียง

“มาแล้วหรือ”

ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงเข้าใจว่านางคือสตรีที่ผู้ว่าจ้างจัดเตรียมไว้ เมื่อเห็นว่านางยังไม่ได้สติ เขาก็ไม่ได้สนใจถามหาความยินยอม ชายผู้นั้นยื่นมือไปแตะอาภรณ์ของหญิงสาวทันที และไม่นาน... ภายในห้องก็เกิดความวุ่นวายขึ้น

เสิ่นจื่อเวยยังคงเดินหาปิ่นอยู่บริเวณทางเดิน สาวใช้ที่ถูกว่าจ้างเริ่มกระวนกระวาย เพราะเวลาที่กำหนดใกล้เข้ามาแล้ว หากเสิ่นจื่อเวยไม่เข้าไปในห้อง... แผนทั้งหมดจะผิดพลาด

“คุณหนู”

สาวใช้เอ่ยอย่างร้อนใจ

“หรือให้บ่าวหาต่อ ส่วนคุณหนูเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยหันมามอง

“เจ้ารำคาญข้าหรือ”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเหตุใดจึงเร่งข้านัก”

“บ่าวเพียงเป็นห่วงว่าอาภรณ์ของคุณหนูจะเปื้อนนานเกินไปเจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“ข้าไม่เป็นไร”

สาวใช้แทบร้องไห้ ทันใดนั้น ชิงเถาก็ร้องขึ้น

“คุณหนู!”

เสิ่นจื่อเวยหันไป

“อะไร”

“พบแล้วเจ้าค่ะ”

ชิงเถาก้มลงหยิบปิ่นหยกจากใต้พุ่มไม้ เสิ่นจื่อเวยแสดงสีหน้าดีใจทันที

“จริงหรือ”

“จริงเจ้าค่ะ!”

นางรับปิ่นมา ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ดีจริง ๆ”

สาวใช้เองก็โล่งใจ

“เช่นนั้นคุณหนูเชิญกลับไปเปลี่ยนชุดเถอะเจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้น... เสียงสนทนาของสตรีหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินอีกด้าน

“ได้ยินว่าดอกโบตั๋นบริเวณนี้กำลังบานงดงามมาก”

“จริงหรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ ทางนี้เลย”

เสิ่นจื่อเวยหันไป

เห็นฮูหยินและคุณหนูจากหลายตระกูลกำลังเดินตามสาวใช้คนหนึ่งมานางจำสาวใช้คนนั้นได้ทันที แม้จะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่จากความทรงจำในนิยายต้นฉบับ... นี่คือช่วงเวลาที่คนถูกพามาชมดอกไม้ ก่อนจะพบเหตุการณ์ในเรือนพัก

เสิ่นจื่อเวยยกมุมปาก มาแล้วสินะ นางจึงหันไปบอกสาวใช้ที่พาตนมา

“ตอนนี้ข้าไม่อยากเปลี่ยนชุดแล้ว”

“อะไรนะเจ้าคะ”

“ข้าจะไปชมดอกไม้ก่อน”

“แต่คุณหนู...”

“เจ้าไม่ต้องตามมาแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยกล่าว ก่อนเดินตรงไปหากลุ่มสตรีเหล่านั้น

“คารวะฮูหยินทุกท่าน”

บรรดาฮูหยินหันมา เมื่อเห็นเสิ่นจื่อเวย ต่างก็ยิ้มทักทาย

“คุณหนูเสิ่น”

“เมื่อครู่ได้ยินว่าเจ้าทำผลงานในสนามได้ดีมาก”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“เพียงโชคดีเจ้าค่ะ”

“ถ่อมตัวเกินไปแล้ว”

คุณหนูตระกูลซางที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้น

“ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าควบม้าได้คล่องแคล่วเพียงใด”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ

“คุณหนูซางชมเกินไปแล้ว”

จากนั้นนางก็เดินร่วมกลุ่มกับทุกคน พูดคุยเรื่องดอกไม้และการแข่งขันอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า... เพียงไม่กี่ก้าวจากบริเวณนั้น กำลังมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

สาวใช้ที่ได้รับหน้าที่พาคนมาชมดอกไม้เหลือบมองไปทางเรือนพัก นางเห็นกลุ่มฮูหยินกับคุณหนูมาถึงตามเวลาที่กำหนดแล้ว จึงส่งสายตาให้สาวใช้อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไกลออกไป อีกฝ่ายพยักหน้า ก่อนเดินตรงไปยังเรือนพัก ประตูถูกผลักเปิดออก

เพียงชั่วพริบตา... เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น

“กรี๊ด!”

ทุกคนสะดุ้ง

“เกิดอะไรขึ้น”

“เสียงมาจากเรือนพักหลังนั้น!”

สาวใช้ที่เปิดประตูยืนตัวแข็งอยู่หน้าห้อง ก่อนร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงตกใจ

“คุณหนูเสิ่น! เหตุใดคุณหนูเสิ่นจึงได้ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงเช่นนี้”

คำพูดนั้นทำให้บรรดาฮูหยินและคุณหนูชะงักงัน ทุกสายตาหันไปทางเรือนพักทันที แต่ก่อนจะมีผู้ใดพูดอะไร... เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกลางกลุ่ม

“เอ๊ะ”

เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว ก่อนมองสาวใช้คนนั้นอย่างประหลาดใจ

“เจ้ากำลังพูดถึงข้าหรือ”

ทุกคนหันมามองนาง เสิ่นจื่อเวยยกมือขึ้นแตะหน้าอกตนเอง

“แค่ข้ามาเดินชมดอกไม้กับพวกท่าน สาวใช้ผู้นั้นถึงกับกล้าตะโกนว่าข้าทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงเชียวหรือ”

บรรดาฮูหยินต่างมองหน้ากัน ก่อนคุณหนูตระกูลซางที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ จะพูดขึ้น

“ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่นะ”

นางมองไปทางเรือนพัก

“สาวใช้ผู้นั้นกำลังต่อว่าคุณหนูเสิ่นที่อยู่ด้านในเรือนพักหลังนั้นต่างหาก”

เมื่อสิ้นคำพูด... ทุกคนก็เงียบลงทันที เสิ่นจื่อเวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนแค่นหัวเราะออกมา

“อย่างนั้นหรือ”

นางหันไปมองสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตู แววตาค่อย ๆ เย็นชาลง

“ผู้ใดกล้าแอบอ้างชื่อข้าทำเรื่องไม่ดี”

นางยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยก่อนกล่าวเสียงดัง

“ไป! พวกเราไปดูให้เห็นกับตาว่าเสิ่นจื่อเวยผู้นั้นทำเรื่องบัดสีใดอยู่กันแน่!”

คำพูดนั้นทำให้บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างพากันเดินตาม

บางคนอยากรู้

บางคนตกใจ

บางคนเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เพราะเสิ่นจื่อเวยตัวจริงยืนอยู่ตรงนี้ แล้วสาวใช้คนนั้นกำลังกล่าวหาใครกันแน่

เมื่อทุกคนเดินมาถึงหน้าเรือนพัก สาวใช้ที่เปิดประตูก็หน้าซีดเผือด นางมองเสิ่นจื่อเวยอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“คะ...คุณหนูเสิ่น”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มออกมาอย่างเย็น=k

“ใช่ ข้าเอง”

“เจ้าเพิ่งตะโกนว่าข้าทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงมิใช่หรือ”

สาวใช้ถอยหลัง

“บ่าว...”

“เช่นนั้นก็พูดให้ชัดเจน”

เสิ่นจื่อเวยก้าวเข้ามาใกล้

“เจ้าพบเห็นอะไร”

สาวใช้พูดไม่ออก นางได้รับคำสั่งว่าต้องตะโกนชื่อเสิ่นจื่อเวยทันทีที่เปิดประตู เพราะคนที่อยู่ด้านในควรเป็น เสิ่นจื่อเวย แต่เหตุใด... เสิ่นจื่อเวยจึงมายืนอยู่ตรงนี้

“หรือว่า...”

เสิ่นจื่อเวยกล่าวช้า ๆ

“เจ้ารู้อยู่แล้วว่าคนด้านในคือใคร จึงกล้าตะโกนชื่อข้าโดยไม่ต้องมองเข้าไป”

สาวใช้หน้าซีดกว่าเดิม

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ!”

“ไม่ใช่หรือ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“เช่นนั้นก็เปิดทาง”

นางหันไปมองบรรดาฮูหยิน

“ในเมื่อมีคนกล้าแอบอ้างชื่อข้าทำเรื่องเสื่อมเสีย”

“ข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเป็นผู้ใด”

ฮูหยินคนหนึ่งพยักหน้า

“เรื่องเช่นนี้ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน ไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงของคุณหนูเสิ่นเสียหายโดยไม่มีเหตุผล”

เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าก่อนหันไปสั่งชิงเถา

“ไปตามองครักษ์มา”

“เจ้าค่ะ!”

แต่ยังไม่ทันที่ชิงเถาจะออกไป... เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไม่ต้องแล้ว”

ทุกคนหันไป เสิ่นจื่อหยวนเดินเข้ามาพร้อมองครักษ์หลายคน ข้างกายเขายังมีหลี่เฉิงอวิ๋น เมื่อเห็นอ๋องหก บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างรีบคำนับ

“ถวายพระพรท่านอ๋อง!”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า ก่อนมองเสิ่นจื่อเวย

“เกิดอะไรขึ้น”

เสิ่นจื่อเวยแสดงสีหน้าไม่พอใจ

“มีสาวใช้คนหนึ่งกล่าวหาว่าหม่อมฉันทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงในเรือนพักเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตา

“แล้วเจ้าอยู่ที่ใด”

“หม่อมฉันเดินชมดอกไม้กับฮูหยินและคุณหนูทุกท่าน”

นางหันไปมองผู้คน

“ทุกท่านเป็นพยานให้หม่อมฉันได้”

คุณหนูตระกูลซางรีบกล่าว

“จริงเพคะ”

“หม่อมฉันกับคุณหนูเสิ่นเดินชมดอกไม้ด้วยกันอยู่ตรงนี้”

ฮูหยินอีกหลายคนพยักหน้า

“พวกเราเห็นกับตา”

“คุณหนูเสิ่นไม่ได้เข้าไปในเรือนพักหลังนั้นเลย”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า ก่อนมองสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู

“เช่นนั้น...”

น้ำเสียงของเขาเย็นลง

“คนที่อยู่ด้านในคือผู้ใด”

ไม่มีใครตอบ เสิ่นจื่อหยวนจึงหันไปสั่งองครักษ์

“ตรวจสอบ”

“ขอรับ!”

องครักษ์สองคนเดินเข้าไปในห้อง ไม่นานนักก็มีเสียงตกใจดังขึ้น

“ท่านอ๋อง!”

“พบชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ด้านในพ่ะย่ะค่ะ!”

บรรดาฮูหยินต่างพากันอุทานเสิ่นจื่อเวยแสดงสีหน้าประหลาดใจ

“ชายหญิงหรือ”

นางหันไปมองสาวใช้

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเป็นข้ามิใช่หรือ”

สาวใช้ทรุดลงคุกเข่าทันที

“บ่าว...บ่าว...”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มเย็น

“ไม่เป็นไร”

“ในเมื่อข้าอยู่ตรงนี้...”

นางหันไปมองเรือนพัก

“เช่นนั้นก็พาคนด้านในออกมาให้ทุกคนดูเถอะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status