Share

บทที่ 49 โทสะของฮ่องเต้

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-29 13:51:08

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปมองกลุ่มขุนนาง สายตาของเขากวาดผ่านเหอฮวนเพียงชั่วครู่ แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เจ้ากรมพิธีการรู้สึกเหมือนถูกมีดเย็น ๆ จ่ออยู่ที่ลำคอหลินซีอินยังคงคุกเข่าอยู่กลางลาน นางมองมู่หลิงซีด้วยสายตาเต็มไปด้วยความแค้น

“มู่หลิงซี”

นางกล่าว

“เจ้าคิดจะฆ่าข้าเพราะกลัวว่าข้าจะเปิดเผยความลับของเจ้าใช่หรือไม่!”

มู่หลิงซีรีบส่ายหน้า

“ข้าไม่ได้ทำ!”

“เจ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามากล่าวหาข้า”

หลินซีอินหัวเราะ

“หลักฐานหรือ”

นางมองไปยังซากสุนัขจิ้งจอก

“หลักฐานก็อยู่ตรงนั้นแล้ว หากท่านอ๋องหกตรวจสอบต่อไป ย่อมรู้ว่าผู้ใดนำสัตว์เหล่านี้เข้ามา”

มู่หลิงซีกำมือแน่น แม้ภายนอกจะยังพยายามรักษาความสงบ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นางรู้ดีว่าใครเป็นคนจัดการเรื่องนี้และรู้ด้วยว่าเหอฮวนเกี่ยวข้องอย่างไร หากการสอบสวนลุกลามไปถึงตระกูลเหอ... ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับตำหนักบูรพาอาจถูกเปิดเผยทั้งหมด

มู่หลิงซีเหลือบมองเสิ่นจื่อหยวน ชายหนุ่มยืนอยู่ไม่ไกล

ใบหน้าสงบนิ่ง

ไม่มีความตกใจ

ไม่มีความโกรธ

แม้แต่ความสงสัยก็ไม่มี

เขาเพียงมองนางอย่างเงียบ ๆ สายตาเช่นนั้นกลับทำให้มู่หลิงซีรู้สึกหวาดกลัวยิ่งกว่าการถูกตำหนิเสียอีก

“พี่จื่อหยวน...”

นางเรียกเบา ๆ แต่เสิ่นจื่อหยวนกลับไม่ตอบ เขาเพียงหันไปมองหลินซีอิน ก่อนกล่าวกับจิ่งอันที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“ดูแลนางให้ดี”

จิ่งอันประสานมือ

“ขอรับ”

“อย่าให้เกิดเรื่องกับนางอีก”

“ขอรับ!”

เสิ่นจื่อหยวนหันกลับมา แววตาเย็นเยียบ คราวนี้มู่หลิงซีไม่อาจมองเห็นความอ่อนโยนที่เขาเคยมอบให้นางอีกแล้ว เมื่อการประลองสิ้นสุดลง บรรดาผู้เข้าแข่งขันต่างได้รับรางวัลตามจำนวนสัตว์ที่ล่าได้

เสิ่นจื่อเวยได้รับคำชมจากฮ่องเต้เป็นพิเศษ แม้สุนัขจิ้งจอกที่นางยิงได้จะไม่นับรวมในคะแนนการประลองตามปกติ แต่ความกล้าหาญและฝีมือยิงธนูของนางก็ทำให้ผู้คนต่างมองด้วยสายตาเปลี่ยนไป

จากเดิมที่หลายคนคิดว่านางเป็นเพียงคุณหนูเอาแต่ใจ... ตอนนี้กลับเริ่มเข้าใจแล้วว่า บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่นไม่ได้มีดีเพียงหน้าตาและฐานะ

เมื่อเดินกลับมาถึงบริเวณเรือนพัก เสิ่นจื่อเวยก็พบหลี่เฉิงอวิ๋นกำลังยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีดำปักลายเมฆเงิน เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา เขาก็ยิ้ม

“วันนี้เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจไม่น้อย”

เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว

“เรื่องใดเพคะ”

“ยิงสุนัขจิ้งจอกได้ถึงห้าตัว”

“ท่านอ๋องเป็นคนสอนหม่อมฉันมิใช่หรือเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ

“ข้าเพียงสอนเจ้าไม่กี่ครั้ง”

“เช่นนั้นก็แสดงว่าหม่อมฉันมีพรสวรรค์”

“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น”

เขามองนางด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนถาม

“วันนี้เจ้ากลัวหรือไม่”

เสิ่นจื่อเวยชะงักนางรู้ว่าเขาไม่ได้หมายถึงการประลอง แต่หมายถึงตอนที่พบสุนัขจิ้งจอก

“กลัวเพคะ”

นางตอบตามตรง

“แต่หม่อมฉันรู้ว่าคนของท่านอ๋องอยู่ไม่ไกล”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“เจ้ารู้หรือ”

“แน่นอนเพคะ”

เสิ่นจื่อเวยมองเขา

“หลังจากเรื่องเรือนพัก ท่านอ๋องคงไม่ปล่อยให้หม่อมฉันเข้าป่าเพียงลำพังจริง ๆ หรอกกระมัง”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ

“เจ้ารู้จักข้าดีขึ้นทุกวันแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มก่อนจะถามออกมา

“แล้วเรื่องสุนัขจิ้งจอกเล่าเพคะ”

“เจ้าคิดว่าอย่างไร”

“หม่อมฉันคิดว่ามีคนจงใจนำพวกมันเข้ามา”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“แต่เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับคนที่มีอำนาจไม่น้อย”

เสิ่นจื่อเวยมองเขา

“ท่านอ๋องจะสืบต่อหรือไม่”

ชายหนุ่มยิ้ม

“แน่นอน”

“ไม่กลัวจะล่วงเกินผู้ใดหรือเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“ข้าล่วงเกินคนมาไม่น้อยแล้ว”

เขาหยุดเล็กน้อย

“เพิ่มอีกสักคนสองคนคงไม่เป็นไร”

เสิ่นจื่อเวยหลุดหัวเราะ

“ท่านอ๋องช่างพูดจาเหมือนไม่กลัวสิ่งใด”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง

ก่อนกล่าวเบา ๆ

“ข้ามีสิ่งที่กลัว”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก

“อะไรหรือเพคะ”

ชายหนุ่มยิ้ม

“กลัวว่าเจ้าจะได้รับอันตราย”

หัวใจของเสิ่นจื่อเวยพลันเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว นางรีบเบือนหน้าหนี

“ท่านอ๋องช่างพูดเก่งจริง ๆ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ แต่ไม่ได้กล่าวอะไรอีก

ขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของเจ้ากรมพิธีการ เหอฮวนกำลังเดินวนไปมาด้วยความร้อนใจ เมื่อประตูห้องเปิดออก เขาก็รีบหันไปมองสาวใช้จากตำหนักบูรพาคนหนึ่งเดินเข้ามา

“ใต้เท้าเหอ พระชายารองมีรับสั่งให้ท่านอย่าเพิ่งทำสิ่งใดเจ้าค่ะ”

เหอฮวนหน้าซีด

“อย่าเพิ่งทำสิ่งใด”

เขาหัวเราะอย่างขมขื่น

“ตอนนี้ท่านอ๋องหกกำลังตรวจสอบบัญชีสัตว์ทั้งหมด”

“หากพบว่าข้าเป็นคนนำสุนัขจิ้งจอกเข้ามา...”

เขาหยุดพูด เพราะไม่กล้าคิดถึงผลที่ตามมา สาวใช้ก้มหน้า

“พระชายารองบอกว่าจะหาทางช่วยเจ้าค่ะ”

เหอฮวนกำมือแน่น

“ช่วยหรือ”

เขาหัวเราะ

“ข้าหวังว่าจะช่วยได้จริง ๆ!”

หลังสาวใช้จากไป เหอฮวนก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ เหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาตามขมับ เขาเพิ่งเข้าใจในวันนี้เองว่า... การเข้าไปเกี่ยวข้องกับแผนการของตำหนักบูรพา ไม่ได้หมายความว่าจะได้รับความคุ้มครองเสมอไป

หากเรื่องถูกเปิดเผย...คนที่ถูกสลัดทิ้งก่อนอาจเป็นเขาต่างหาก

ค่ำวันนั้น หลี่เฉิงอวิ๋นได้รับรายงานฉบับแรกจากองครักษ์ ชายหนุ่มเปิดอ่านอย่างเงียบ ๆ ก่อนสายตาจะหยุดลงบนชื่อหนึ่ง

เหอฮวน ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการ มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น

“เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย”

หัวหน้าองครักษ์ประสานมือ

“ท่านอ๋อง จะให้จับตัวทันทีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นส่ายหน้า

“ยังไม่ต้อง”

“เพราะเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มวางเอกสารลง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ

“เพราะข้าต้องการรู้ว่า...”

เขามองออกไปยังความมืดนอกหน้าต่าง

“เมื่อเหอฮวนถูกบีบจนถึงทางตัน ใครจะเป็นคนยื่นมือมาช่วยเขา”

หัวหน้าองครักษ์พยักหน้า

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ

“จับตาดูเขาไว้”

“อย่าให้หนี”

“และอย่าให้ตาย”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อองครักษ์จากไป ชายหนุ่มก็หยิบรายงานขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ในใจเริ่มเห็นภาพความเชื่อมโยงของคนหลายฝ่ายชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

มู่หลิงซี...

หลินซีอิน...

ตระกูลเหอ...

และตำหนักบูรพา

คนเหล่านี้ต่างคิดว่าตนเองกำลังเดินหมากเพื่อผลประโยชน์ของตน แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้เลยว่า... กระดานหมากที่พวกเขาคิดว่าตนเองเป็นผู้ควบคุม กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไปอยู่ในมือของผู้อื่นแล้ว

ภายในกระโจมประทับกลางอุทยานล่าสัตว์หลวง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมพัดผ่านม่านผ้า

หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร พระพักตร์เคร่งขรึม ขณะที่หลี่เฉิงอวิ๋นยืนอยู่เบื้องล่างพร้อมเอกสารหลายฉบับในมือ

“เรื่องที่มีสุนัขจิ้งจอกหลุดเข้ามาเจ้าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วใช่ไหม”

พระสุรเสียงของฮ่องเต้ฟังดูสงบนิ่ง แต่ผู้ที่คุ้นเคยกับพระอุปนิสัยย่อมรู้ดีว่า ภายใต้ความสงบนั้นมีโทสะซ่อนอยู่ไม่น้อย หลี่เฉิงอวิ๋นประสานมือถวายคำนับ

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมตรวจสอบจนได้ความกระจ่างแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“สุนัขจิ้งจอกที่ปรากฏในเขตประลองของสตรีไม่ได้หลงเข้ามาเอง แต่มีคนจงใจนำเข้ามาเพื่อทำร้ายหลินซีอินพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงหรงขมวดพระขนง

“ผู้ใดบังอาจถึงเพียงนั้น”

“เหอฮวน เจ้ากรมพิธีการพ่ะย่ะค่ะ”

“เหอฮวน”

ฮ่องเต้ทรงทวนชื่อ ก่อนพระพักตร์จะมืดครึ้มลง

“เจ้ามีหลักฐานหรือไม่”

หลี่เฉิงอวิ๋นวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“มีทั้งบัญชีการขนส่งสัตว์ รายชื่อผู้ผ่านด่านตรวจ คำให้การของคนดูแลคอกสัตว์ และคำสารภาพของคนที่รับหน้าที่ปล่อยสุนัขจิ้งจอกพ่ะย่ะค่ะ”

ขันทีใหญ่รีบนำเอกสารขึ้นถวาย หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ทรงเปิดอ่านทีละฉบับ ยิ่งอ่าน พระพักตร์ก็ยิ่งเคร่งเครียด

“เหอฮวนใช้อำนาจในตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการออกหนังสือรับรองให้คนของตนผ่านด่านตรวจ โดยอ้างว่าเป็นการนำสัตว์เข้ามาเพิ่มเติมสำหรับงานล่าสัตว์”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วคนของเขานำสัตว์เหล่านั้นไปปล่อยในเขตประลองของสตรี เขาคิดว่าอุทยานล่าสัตว์หลวงเป็นสวนหลังจวนของตนหรืออย่างไร”

เสียงตบโต๊ะดังสนั่น ปัง! ขันทีใหญ่และเหล่าขันทีที่ยืนรับใช้อยู่ด้านข้างรีบคุกเข่าลงทันที

“ฝ่าบาททรงระงับพระโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status