เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 48 เบื้องหลังสุนัขจิ้งจอก
วันที่เผยแพร่:
2026-10-29 13:50:30บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบ หลี่เฉิงหรงทรงหันไปมองพระอนุชา
“เฉิงอวิ๋น!”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าจงตรวจสอบเรื่องนี้ให้ข้าทันที”
หลี่เฉิงอวิ๋นลุกขึ้นประสานมือ
“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
แต่แทนที่จะมีสีหน้าเคร่งเครียด เขากลับยิ้มออกมาก่อนหันไปมองเสิ่นจื่อเวย
“คุณหนูเสิ่น”
หญิงสาวก้าวออกมา
“เพคะ ท่านอ๋อง”
“เจ้าช่วยเล่าให้ฟังได้หรือไม่ว่าสุนัขจิ้งจอกเหล่านี้มีที่มาอย่างไร”
เสิ่นจื่อเวยยอบกายถวายคำนับ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงชัดเจน
“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงบังเอิญพบคุณหนูหลินกับสาวใช้ถูกสุนัขจิ้งจอกหลายตัวล้อมอยู่กลางป่าเพคะ”
ผู้คนเริ่มส่งเสียงฮือฮาเสิ่นจื่อเวยกล่าวต่อ
“หม่อมฉันจึงยิงสุนัขจิ้งจอกไปห้าตัว ส่วนที่เหลือเป็นองครักษ์ของท่านอ๋องหกที่ตามมาช่วยยิงเพคะ”
หลี่เฉิงหรงทอดพระเนตรซากสัตว์บนพื้น
“เจ้าคนเดียวยิงได้ถึงห้าตัวหรือ”
“เพคะ”
ฮ่องเต้ทรงมองหญิงสาวด้วยความประหลาดพระทัย ก่อนทรงพระสรวลเบา ๆ
“สมแล้วที่เป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่น!”
เสิ่นอี้เหิงซึ่งนั่งอยู่ด้านล่างรีบประสานมือ
“ฝ่าบาททรงชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม
“แล้วเหตุใดหลินซีอินจึงไปอยู่กลางป่าได้”
เสิ่นจื่อเวยเงยหน้า
“เรื่องนี้หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบเพคะ”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“ส่วนเหตุใดคุณหนูหลินกับสาวใช้จึงตกอยู่ในวงล้อมของสุนัขจิ้งจอกเหล่านั้น...”
หญิงสาวหันไปมองทางด้านหลัง
“เกรงว่าคงต้องถามคุณหนูหลินเองแล้วเพคะ”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ
“ว่าช่วงนี้นางมีความขัดแย้งกับผู้ใดหรือไม่”
สิ้นคำพูด บรรยากาศในลานประลองก็เปลี่ยนไปทันที ทุกคนต่างรู้เรื่องอื้อฉาวของหลินซีอิน และต่างรู้ว่าช่วงสองวันที่ผ่านมา มีข่าวลือเกี่ยวกับมู่หลิงซีแพร่กระจายออกมาเช่นกัน
หรือว่า... เรื่องทั้งสองเกี่ยวข้องกัน ไม่นานนักหลินซีอินก็ถูกพาตัวเข้ามาในลานประลอง นางยังคงสวมอาภรณ์ที่เปื้อนฝุ่นจากการหลบหนีในป่า ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ เมื่อเห็นฮ่องเต้ประทับอยู่บนแท่นสูง นางก็รีบคุกเข่าลงทันที
“ฝ่าบาท!”
น้ำเสียงของนางสั่นเครือ
“ขอฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ”
หลี่เฉิงหรงทรงขมวดพระขนง
“เจ้าคือหลินซีอินหรือ”
“เพคะ!”
“เกิดอะไรขึ้น”
หลินซีอินเงยหน้าขึ้นก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“มีคนคิดจะฆ่าปิดปากหม่อมฉันเพคะ”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ฮ่องเต้ทรงตบที่วางพระหัตถ์เบา ๆ
“เงียบ!”
ทุกคนรีบสงบเสียง พระองค์ทอดพระเนตรหลินซีอิน
“เจ้ากล่าวว่ามีคนคิดฆ่าปิดปาก”
“เพคะ!”
“ผู้ใด”
หลินซีอินหันขวับไปยังกลุ่มคุณหนูที่นั่งอยู่ด้านข้าง สายตาของนางหยุดลงบนร่างของมู่หลิงซี
“มู่หลิงซีเพคะ”
สิ้นคำพูดนั้น... ทั่วทั้งลานประลองพลันเงียบกริบ มู่หลิงซีหน้าซีดลงทันที
“หลินซีอิน!”
นางลุกขึ้น
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร”
แต่หลินซีอินกลับไม่สนใจ นางหันกลับไปกราบทูลฮ่องเต้
“ฝ่าบาท หม่อมฉันรู้ความลับบางอย่างของคุณหนูมู่เพคะ”
หลี่เฉิงหรงหรี่พระเนตร
“ความลับอะไร”
หลินซีอินสูดลมหายใจ
ก่อนกล่าวออกมาอย่างชัดเจน
“มู่หลิงซีมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกับองค์รัชทายาทเพคะ”
“อะไรนะ!”
เสียงอุทานดังขึ้นทั่วลาน องค์รัชทายาทที่นั่งอยู่ด้านข้างทรงพระพักตร์เปลี่ยนสีทันที
“บังอาจ!”
พระองค์ลุกขึ้น
“เจ้ากล้ากล่าวหาข้าเช่นนี้ได้อย่างไร”
หลินซีอินตัวสั่นแต่ความหวาดกลัวต่อความตายเมื่อครู่ยังคงฝังลึกอยู่ในใจ นางจึงกัดฟันกล่าวต่อ
“หม่อมฉันไม่ได้กล่าวหาโดยไร้เหตุผลเพคะ หม่อมฉันรู้ว่าคุณหนูมู่เคยพบองค์รัชทายาทเป็นการส่วนตัว และนางเคยบอกหม่อมฉันว่าหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย จะทำให้ทั้งสองฝ่ายเดือดร้อน”
มู่หลิงซีรีบก้าวออกมา
“ฝ่าบาท!”
นางคุกเข่าลง
“หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ”
จากนั้นหันไปตำหนิหลินซีอิน
“หลินซีอิน! เจ้าจะกล่าวหาใครก็ต้องมีหลักฐาน เจ้าเพิ่งประสบเรื่องร้ายแรงมา ข้าเข้าใจว่าเจ้ากำลังเสียใจ แต่เจ้าจะนำความโกรธมาลงที่ข้าไม่ได้!”
หลินซีอินหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น
“มู่หลิงซี”
นางกล่าว
“เจ้าคิดว่าข้ายังเป็นคนโง่ที่ยอมให้เจ้าหลอกใช้อีกหรือ”
มู่หลิงซีหน้าซีด
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
“ข้าหมายความว่า...”
หลินซีอินมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
“หากท่านอ๋องหกทรงตรวจสอบ เรื่องทุกอย่างก็จะกระจ่างเอง”
นางหันไปกราบทูลฮ่องเต้
“ฝ่าบาท! สุนัขจิ้งจอกทั้งฝูงถูกนำเข้ามาในเขตอุทยานล่าสัตว์หลวงได้อย่างไร เขตนี้มีทหารเฝ้ารักษาการณ์อย่างเข้มงวด คนธรรมดาจะนำสัตว์จำนวนมากเข้ามาได้หรือเพคะ”
หลี่เฉิงหรงทรงนิ่งไป หลินซีอินจึงได้กล่าวต่อ
“ผู้ที่ทำเช่นนี้ได้ นอกจากจะมีจุดประสงค์ไม่ดีแล้ว...”
นางกวาดตามองบรรดาขุนนาง
“ยังต้องเป็นคนที่มีอำนาจมากพอจะผ่านด่านตรวจได้โดยไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวาง!”
คำพูดประโยคนี้ทำให้บรรยากาศภายในลานประลองเย็นเยียบลงทันที ในกลุ่มขุนนางที่นั่งอยู่ด้านล่าง เหอฮวน เจ้ากรมพิธีการ กำลังนั่งตัวแข็งทื่อ เหงื่อเย็น ๆ ค่อย ๆ ซึมออกมาตามหน้าผาก เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้
เดิมทีทุกอย่างควรเป็นเพียงอุบัติเหตุในป่า หลินซีอินถูกสุนัขจิ้งจอกทำร้าย จากนั้นก็เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บสาหัส
ไม่มีผู้ใดสงสัย
ไม่มีผู้ใดตรวจสอบ
และไม่มีผู้ใดโยงเรื่องมาถึงเขา
แต่ตอนนี้... ซากศพของสุนัขจิ้งจอกทั้งหมดกลับถูกนำมาวางอยู่กลางลานประลอง
ยิ่งไปกว่านั้น... หลินซีอินยังรอดชีวิต เหอฮวนกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ บุตรสาวของเขาคือพระชายารองขององค์รัชทายาท นางสนิทสนมกับมู่หลิงซีมานาน เมื่อหลายวันก่อน บุตรสาวได้ส่งคนมาขอให้เขาช่วยจัดการเรื่องบางอย่าง โดยบอกว่าเป็นเรื่องสำคัญของตำหนักบูรพา
เหอฮวนจึงยอมให้คนของตนนำสุนัขจิ้งจอกที่เลี้ยงไว้ในคอกสัตว์นอกเมืองหลวงเข้ามายังอุทยานล่าสัตว์ สุนัขจิ้งจอกเหล่านี้ถูกเลี้ยงไว้สำหรับการล่าสัตว์ บางตัวดุร้ายกว่าสุนัขจิ้งจอกทั่วไป เขาไม่คิดว่าการปล่อยสัตว์เหล่านั้นเข้าไปในเขตป่าจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่โต
แต่ตอนนี้... หากมีคนตรวจสอบเส้นทางการขนส่งสัตว์... ก็อาจพบชื่อของเขา เหอฮวนเหลือบมององค์รัชทายาท แต่พระองค์กำลังทอดพระเนตรหลินซีอินด้วยพระพักตร์เคร่งเครียด ไม่ได้หันมามองเขาแม้แต่น้อย เหอฮวนยิ่งรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว
บนแท่นประทับ หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ทอดพระเนตรซากสุนัขจิ้งจอกอีกครั้ง ก่อนตรัสด้วยพระสุรเสียงเย็นชา
“เฉิงอวิ๋น”
หลี่เฉิงอวิ๋นก้าวออกมา
“กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าคิดว่าอย่างไร”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองซากสัตว์บนพื้น ก่อนยิ้มบาง ๆ
“กระหม่อมคิดว่าเรื่องนี้น่าสนใจไม่น้อยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนง
“น่าสนใจหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว
“สุนัขจิ้งจอกตามธรรมชาติมักไม่รวมฝูงใหญ่เพื่อไล่ล่ามนุษย์ แต่สุนัขจิ้งจอกเหล่านี้กลับรวมตัวกันหลายตัว”
“ยิ่งไปกว่านั้น...”
เขาก้มลงมองซากสัตว์ตัวหนึ่ง
“ขนบริเวณลำคอมีรอยเสียดสีคล้ายเคยถูกผูกเชือกหรือใส่ปลอกคอ”
องครักษ์คนหนึ่งรีบเข้ามาตรวจสอบ ก่อนพยักหน้า
“จริงด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวต่อ
“ดังนั้นกระหม่อมจึงสงสัยว่าสุนัขจิ้งจอกเหล่านี้ไม่ได้หลงเข้ามาเอง แต่อาจจะถูกคนเลี้ยงไว้ก่อนนำมาปล่อย”
ฮ่องเต้ทรงพระพักตร์เคร่งเครียด
“เจ้าหมายความว่ามีคนจงใจนำสัตว์ดุร้ายเข้ามาในเขตประลองล่าสัตว์ของสตรีหรือ”
“กระหม่อมคิดว่าเป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ”
“บังอาจ!”
ฮ่องเต้ทรงตบที่วางพระหัตถ์
“ผู้ใดกล้าทำเรื่องเช่นนี้ในอุทยานล่าสัตว์หลวง”
ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบ หลี่เฉิงอวิ๋นประสานมือ
“ขอฝ่าบาททรงอนุญาตให้กระหม่อมตรวจสอบบัญชีการนำสัตว์เข้ามาในอุทยาน รวมถึงรายชื่อผู้ผ่านด่านตรวจในช่วงสามวันที่ผ่านมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“อนุญาต!”
หลี่เฉิงหรงตรัสทันที
“ข้าต้องการรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”
“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
บทล่าสุด
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.5K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ259.0K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.4K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.5K viewsย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว673 viewsเส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง
Akasha 23 viewsชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว802 viewsเงารักบุปผาซ่อนกล
หนามชมพู43 views
