บทที่ 53 พิธีมงคลสมรส

ตั้งแต่ต้นเดือน จวนแม่ทัพใหญ่เสิ่นก็เริ่มมีคนเข้าออกไม่ขาดสาย บรรดาช่างตัดเย็บ ช่างเครื่องประดับ และคนจากกรมพิธีการต่างเดินทางเข้ามาจัดเตรียมงานมงคล

ผ้าแพรสีแดงถูกนำมาประดับตามระเบียง โคมมงคลถูกแขวนเรียงรายตั้งแต่ประตูจวนไปจนถึงเรือนด้านใน สินเดิมของเสิ่นจื่อเวยถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วน หีบสินเดิมสีแดงหลายสิบหีบวางเรียงรายเต็มลานกว้าง

เสิ่นอี้เหิงไม่คิดจะตระหนี่เรื่องการแต่งงานของบุตรสาวแม้แต่น้อย เขามีบุตรสาวเพียงคนเดียว ย่อมต้องการให้นางออกเรือนไปอย่างสมเกียรติ ส่วนเสิ่นจื่อหยวนก็จัดเตรียมของขวัญให้น้องสาวเพิ่มเติมอีกไม่น้อย

เมื่อเสิ่นจื่อเวยเห็นบัญชีสินเดิมที่ยาวหลายหน้า นางก็อดตกใจไม่ได้

“พี่ใหญ่”

นางเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี

“นี่ท่านคิดจะย้ายทรัพย์สินทั้งจวนไปกับข้าหรือ”

เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ

“เจ้าคิดว่าของเพียงเท่านี้มากแล้วหรือ”

“เพียงเท่านี้หรือเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง

“พี่ใหญ่ ท่านลองนับดูสิว่ามีกี่หีบแล้ว”

เสิ่นจื่อหยวนยิ้ม

“น้องสาวของข้าแต่งงานทั้งที จะให้สินเดิมน้อยหน้าผู้อื่นได้อย่างไร”

“แต่ข้าแต่งเข้าจวนอ๋องนะเจ้าคะ”

“แล้วอย่างไร”

“จวนอ๋องคงไม่ขาดแคลนเงินทองกระมัง”

เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ

“จวนอ๋องไม่ขาดแคลนก็เป็นเรื่องของจวนอ๋อง”

เขายื่นมือไปลูบศีรษะน้องสาว

“แต่สินเดิมเหล่านี้เป็นของเจ้า ต่อให้วันหน้าเกิดเรื่องใดขึ้น เจ้าก็ยังมีทรัพย์สินของตนเอง”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น

“ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่ใหญ่”

เสิ่นจื่อหยวนมองน้องสาว ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“ข้ายังรู้สึกเหมือนเจ้าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่วิ่งตามข้าอยู่เลย”

“แต่พริบตาเดียวกลับจะแต่งงานแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ

“พี่ใหญ่พูดเหมือนคนแก่เลยเจ้าค่ะ”

“เด็กคนนี้!”

เสิ่นจื่อหยวนแกล้งทำหน้าดุ แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมา คืนก่อนวันมงคลสมรส เสิ่นจื่อเวยนั่งอยู่บนเตียงภายในเรือนของตนเอง อาภรณ์เจ้าสาวสีแดงสดถูกแขวนไว้บนราวไม้ด้านข้าง ลวดลายหงส์ที่ปักด้วยดิ้นทองสะท้อนแสงตะเกียงอย่างงดงาม ชิงเถากำลังตรวจสอบเครื่องประดับทีละชิ้น

“คุณหนู พรุ่งนี้ท่านต้องตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นเลยนะเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

“อืม”

“คุณหนู”

“หืม”

“ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ

“ชิงเถา”

“เจ้าคะ”

“ข้ากำลังจะแต่งงานจริง ๆ หรือ”

ชิงเถาหลุดหัวเราะ

“คุณหนูถามอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ อาภรณ์เจ้าสาวก็เตรียมแล้ว สินเดิมก็จัดครบแล้ว พรุ่งนี้ท่านอ๋องหกจะมารับท่านด้วยพระองค์เอง หากไม่ใช่การแต่งงาน แล้วจะเป็นอะไรได้เล่าเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะแห้ง ๆ

“นั่นสินะ”

แต่เมื่อชิงเถาหันกลับไปจัดเครื่องประดับอีกครั้ง หญิงสาวก็อดถอนหายใจไม่ได้ นางยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ได้แล้ว และหากพิจารณาอย่างรอบคอบ การแต่งงานกับหลี่เฉิงอวิ๋นก็ไม่ได้เป็นเรื่องเลวร้ายเลย

เขามีฐานะสูงส่ง มีความสามารถ หน้าตาหล่อเหลา อีกทั้งยังปกป้องนางหลายครั้ง ที่สำคัญ เขาไม่เคยดูแคลนนางเพราะนิสัยที่ไม่เหมือนสตรีในห้องหอทั่วไป

แต่ถึงอย่างนั้น... คนที่โสดมาแล้วถึงสองชาติเช่นนาง จะไม่ประหม่าได้อย่างไร ในชาติก่อน นางมัวแต่เรียนและทำงาน เวลาว่างก็ใช้ไปกับการอ่านนิยาย ดูละคร และใช้ชีวิตตามใจตนเอง ความรักลึกซึ้งอะไรนั่น นางเคยสัมผัสเสียที่ไหนแม้แต่การคบหาบุรุษอย่างจริงจังก็ยังไม่เคย

แต่ตอนนี้... นางกำลังจะแต่งงาน ไม่ใช่เพียงมีคนรัก แต่เป็นการใช้ชีวิตร่วมกับบุรุษคนหนึ่งจริง ๆ ต้องกินข้าวด้วยกัน นอนร่วมเรือนเดียวกัน และ... เสิ่นจื่อเวยชะงัก ใบหน้าค่อย ๆ ร้อนขึ้นมา ยังต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันด้วย! หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดหน้า

สวรรค์! เหตุใดเรื่องนี้จึงทำให้นางประหม่ามากกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูเสียอีก

ชิงเถาหันกลับมาเห็นพอดี

“คุณหนู หน้าแดงทำไมหรือเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยรีบลดมือลง

“ร้อน!”

“ร้อนหรือเจ้าคะ”

ชิงเถามองเตาถ่านที่ไม่ได้จุดไฟ ก่อนทำหน้าสงสัย

“แต่คืนนี้อากาศเย็นนะเจ้าคะ”

“ข้าบอกว่าร้อนก็คือร้อน”

ชิงเถาหลุดหัวเราะ

“เจ้าค่ะ ๆ”

เสิ่นจื่อเวยคว้าหมอนมากอด ก่อนบ่นเบา ๆ

“แต่งงานนี่ช่างยุ่งยากจริง ๆ”

เช้าวันมงคลสมรสมาถึงอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง จวนแม่ทัพใหญ่เสิ่นก็เต็มไปด้วยผู้คน แม่สื่อและมามาผู้ดูแลพิธีมงคลเดินเข้าออกเรือนของเสิ่นจื่อเวยไม่ขาดสาย

เสิ่นจื่อเวยถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่ยามอิ๋น หลังอาบน้ำอบกลิ่นหอมเรียบร้อยแล้ว นางก็ถูกจับให้นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ฮูหยินมงคลผู้มีประสบการณ์เริ่มหวีผมให้นางตามธรรมเนียม

“หวีหนึ่งครั้ง ขอให้ชีวิตคู่ราบรื่น”

“หวีสองครั้ง ขอให้สามีภรรยาครองรักจนแก่เฒ่า”

“หวีสามครั้ง ขอให้ลูกหลานเต็มเรือน”

คำอวยพรดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะของบรรดาสตรีที่มาช่วยจัดเตรียมงาน เสิ่นจื่อเวยนั่งนิ่ง แต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้

ลูกหลานเต็มเรือนหรือ ข้ายังไม่ทันได้ใช้ชีวิตคู่เลยนะ

เมื่อแต่งหน้าและเกล้าผมเรียบร้อยแล้ว อาภรณ์เจ้าสาวสีแดงสดก็ถูกนำมาสวมให้ ชุดเจ้าสาวตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นดี ปักลายหงส์ด้วยดิ้นทองละเอียดประณีต

ชายกระโปรงยาวลากพื้นเล็กน้อย เครื่องประดับศีรษะทำจากทองคำประดับไข่มุกและอัญมณีสีแดง เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ชิงเถาก็ยืนมองเจ้านายด้วยดวงตาเป็นประกาย

“คุณหนู... วันนี้ท่านงดงามมากจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยมองเงาตนเองในกระจกทองเหลือง หญิงสาวในกระจกมีใบหน้างดงาม ผิวขาวผ่อง ริมฝีปากแต้มสีแดงสด อาภรณ์เจ้าสาวทำให้นางดูสง่างามและอ่อนหวานกว่าทุกวัน เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

ชิงเถาหลุดหัวเราะ

“คุณหนูไม่รู้จักถ่อมตัวเลยเจ้าค่ะ”

“ข้างดงามจริง ๆ จะให้โกหกหรือ”

คำตอบนั้นทำให้สาวใช้หลายคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศภายในเรือนจึงเต็มไปด้วยความสุข ใกล้ถึงฤกษ์มงคล เสียงประทัดก็ดังขึ้นจากด้านนอกจวน

ปัง! ปัง! ปัง!

ตามด้วยเสียงกลองและเสียงดนตรีมงคล

“ขบวนรับเจ้าสาวมาแล้ว”

เสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นจากหน้าประตู เสิ่นจื่อเวยชะงัก หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมา

มาแล้วหรือ! ข้ายังไม่ทันเตรียมใจเลย

ด้านนอกจวนแม่ทัพใหญ่เสิ่น ขบวนรับเจ้าสาวทอดยาวไปตามถนนสายหลัก ด้านหน้าสุดคือทหารองครักษ์ในชุดพิธีการ ตามด้วยนักดนตรีและขบวนถือเครื่องมงคล

ตรงกลางขบวนมีเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามสีแดงสด ตัวเกี้ยวประดับลวดลายหงส์และเมฆมงคลด้วยทองคำ บริเวณหลังคาแขวนพู่ไหมสีแดงและไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ

ม่านเกี้ยวปักลายดอกโบตั๋นอย่างประณีต เพียงมองก็รู้ว่าเป็นเกี้ยวเจ้าสาวที่จัดเตรียมขึ้นอย่างหรูหราและโอ่อ่า แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดกลับไม่ใช่เกี้ยวเจ้าสาว แต่เป็นบุรุษที่ขี่ม้าอยู่ด้านหน้าขบวนต่างหาก

หลี่เฉิงอวิ๋นสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงสด ปักลายมังกรสี่กรด้วยดิ้นทอง เรือนผมดำสนิทถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ประดับด้วยกวานทอง ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นรูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เมื่ออยู่บนหลังม้าศึกสีดำตัวโต เขายิ่งดูโดดเด่นเหนือบุรุษทั่วไป

ผู้คนสองฝั่งถนนต่างพากันมองอย่างตื่นตาตื่นใจ

“นั่นท่านอ๋องหกหรือ”

“ช่างหล่อเหลาจริง ๆ”

“ได้ยินว่าท่านอ๋องหกไม่ชอบความวุ่นวาย แต่วันนี้กลับเสด็จมารับเจ้าสาวด้วยพระองค์เอง”

“คุณหนูเสิ่นช่างมีวาสนายิ่งนัก”

“ข้าว่าท่านอ๋องหกเองก็มีวาสนาไม่แพ้กัน คุณหนูเสิ่นงดงามถึงเพียงนั้น!”

เสียงพูดคุยดังขึ้นไม่ขาดสาย หลี่เฉิงอวิ๋นได้ยินบางประโยคก็เพียงยิ้มบาง ๆ วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะหลังจากรอคอยมาหลายเดือน... ในที่สุดเขาก็จะได้แต่งงานกับเสิ่นจื่อเวยเสียที

เมื่อขบวนมาถึงหน้าจวนแม่ทัพใหญ่ เสิ่นจื่อหยวนก็ออกมาต้อนรับพร้อมบรรดาญาติผู้ใหญ่ ตามธรรมเนียมแล้ว เจ้าบ่าวต้องผ่านการทดสอบเล็กน้อยก่อนจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปรับเจ้าสาว