บทที่ 54 คืนมงคลของอ๋องหก

บรรดาคุณชายที่สนิทสนมกับเสิ่นจื่อหยวนต่างพากันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวคืออ๋องหก ผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นเทพสังหารแห่งแคว้นต้าหลี่ ความกล้าของทุกคนก็ลดลงไปกว่าครึ่ง มีเพียงเสิ่นจื่อหยวนที่ยังคงยืนขวางประตูด้วยรอยยิ้ม

“ท่านอ๋อง”

หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว

“จื่อหยวน”

“วันนี้ท่านอ๋องมารับน้องสาวกระหม่อมไปเป็นพระชายา”

“ใช่”

“เช่นนั้นกระหม่อมมีคำถามหนึ่งข้อ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“ว่ามา”

เสิ่นจื่อหยวนมองเขาอย่างจริงจัง

“หากวันหน้าจื่อเวยทำให้ท่านอ๋องไม่พอพระทัย ท่านอ๋องจะทำเช่นไร”

บรรยากาศรอบข้างเงียบลงเล็กน้อย หลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้ตอบทันที เขามองเสิ่นจื่อหยวน ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ข้าจะถามนางก่อนว่าเหตุใดจึงทำเช่นนั้น”

เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว

“แล้วหากนางเป็นฝ่ายผิดเล่า”

“ข้าก็จะพูดคุยกับนาง”

“หากนางไม่ยอมฟังเล่า”

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ

“เช่นนั้นข้าก็คงต้องเป็นฝ่ายฟังนาง”

คำตอบนั้นทำให้คนรอบข้างหลุดหัวเราะออกมา เสิ่นจื่อหยวนเองก็อดยิ้มไม่ได้ แต่เขายังถามต่อ

“แล้วหากวันหนึ่งมีคนคิดรังแกนาง”

หลี่เฉิงอวิ๋นตอบทันที

“คนผู้นั้นต้องผ่านข้าไปก่อน”

เสิ่นจื่อหยวนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอยออกจากประตู

“เช่นนั้นเชิญท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม

“ขอบใจ”

ภายในเรือนด้านใน เสิ่นจื่อเวยถูกคลุมหน้าด้วยผ้าไหมสีแดงแล้ว นางได้ยินเสียงผู้คนจากด้านนอก แต่ไม่อาจมองเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา หัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานนักเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น

“จื่อเวย”

นางชะงัก หลี่เฉิงอวิ๋น!

“ข้ามารับเจ้าแล้ว”

เพียงประโยคเดียวกลับทำให้ใบหน้าของเสิ่นจื่อเวยร้อนขึ้นมาอย่างประหลาด นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ

“เพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยื่นมือออกมา เสิ่นจื่อเวยลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนวางมือลงบนฝ่ามือของเขา ฝ่ามือของชายหนุ่มอบอุ่นและมั่นคง เขาประคองนางเดินออกจากเรือนอย่างระมัดระวัง

เมื่อมาถึงโถงใหญ่ เสิ่นจื่อเวยก็ต้องคุกเข่าคารวะบิดาและญาติผู้ใหญ่ก่อนออกเรือน เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ใบหน้าของแม่ทัพใหญ่ที่เคยเคร่งขรึมอยู่เสมอ วันนี้กลับมีแววอาลัยอาวรณ์อย่างเห็นได้ชัด

“เวยเอ๋อร์”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ

“เจ้าจะออกเรือนแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยก้มศีรษะ

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”

“ต่อจากนี้ต้องรู้จักดูแลตนเอง”

“เจ้าค่ะ”

“หากมีเรื่องใดไม่สบายใจ ก็กลับมาหาพ่อได้เสมอ”

เสิ่นจื่อเวยรู้สึกจมูกแสบขึ้นมา

“เจ้าค่ะ”

เสิ่นอี้เหิงมองบุตรสาว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จำไว้ว่าไม่ว่าเจ้าจะแต่งไปอยู่ที่ใด เจ้าก็ยังเป็นบุตรสาวของข้า”

น้ำตาของเสิ่นจื่อเวยไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

“ท่านพ่อ...”

เสิ่นอี้เหิงรีบโบกมือ

“เอาละ ๆ วันนี้เป็นวันมงคล อย่าร้องไห้”

แต่คนที่พูดกลับมีดวงตาแดงเรื่อเสียเอง เสิ่นจื่อหยวนที่ยืนอยู่ด้านข้างหัวเราะเบา ๆ

“ท่านพ่อ หากท่านยังพูดต่อ เวยเอ๋อร์คงจะร้องไห้จนเครื่องประทินโฉมเลอะใบหน้าเป็นแน่”

เสิ่นอี้เหิงถลึงตาใส่บุตรชาย

“เจ้าหุบปาก!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องบรรยากาศเศร้าสร้อยจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง หลังจากนั้นเสิ่นจื่อหยวนก็รับหน้าที่พาน้องสาวออกไปส่งขึ้นเกี้ยวตามธรรมเนียม ก่อนนางจะก้าวขึ้นเกี้ยว เขาก้มลงกระซิบเบา ๆ

“เวยเอ๋อร์”

“เจ้าคะ”

“หากอ๋องหกรังแกเจ้า ก็มาบอกพี่ใหญ่”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะทั้งน้ำตา

“พี่ใหญ่ ท่านไม่กลัวท่านอ๋องได้ยินหรือ”

“ได้ยินก็ดี”

เสิ่นจื่อหยวนตอบหน้าตาเฉย

“เขาจะได้รู้ว่ามีคนคอยหนุนหลังเจ้าอยู่”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”

ขบวนรับเจ้าสาวเคลื่อนออกจากจวนแม่ทัพใหญ่ท่ามกลางเสียงประทัดและดนตรีมงคล ตลอดสองฝั่งถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาชมขบวน เกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามเคลื่อนผ่านถนนสายหลักอย่างสง่างาม

หลี่เฉิงอวิ๋นขี่ม้าอยู่ด้านหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก เมื่อขบวนมาถึงจวนอ๋องหก ประตูใหญ่ก็เปิดออกพร้อมเสียงดนตรีมงคล

บรรดาขุนนางและแขกเหรื่อที่ได้รับเชิญต่างรออยู่ภายใน แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงมากที่สุดคือ... หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้เสด็จมาร่วมพิธีด้วยพระองค์เอง เมื่อขบวนเจ้าสาวมาถึง ขันทีใหญ่ก็ประกาศเสียงดัง

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

ทุกคนรีบคุกเข่าถวายคำนับ

“ถวายพระพรฝ่าบาท!”

“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”

หลี่เฉิงหรงทรงพระสรวล

“ลุกขึ้นเถิด”

พระองค์ทอดพระเนตรพระอนุชาในชุดเจ้าบ่าว

ก่อนตรัสด้วยรอยยิ้ม

“เฉิงอวิ๋น วันนี้เจ้าดูมีความสุขไม่น้อย”

หลี่เฉิงอวิ๋นประสานมือ

“กระหม่อมขอบพระทัยเสด็จพี่ที่เสด็จมาร่วมพิธีพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงหรงทรงพระสรวล

“เจ้าคือน้องชายแท้ ๆ ของข้า วันมงคลของเจ้า ข้าจะไม่มาได้อย่างไร”

คำพูดนั้นทำให้บรรดาขุนนางต่างพากันมองหน้ากัน ทุกคนรู้ดีว่าฮ่องเต้ทรงโปรดปรานพระอนุชาผู้นี้มากเพียงใด แต่การเสด็จมาร่วมพิธีอภิเษกสมรสด้วยพระองค์เองก็ยังเป็นเกียรติยศที่หาได้ยากยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น... ยังเป็นการประกาศให้ผู้คนทั้งราชสำนักรู้ว่า อ๋องหกยังคงได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยอย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อถึงฤกษ์มงคล เสิ่นจื่อเวยถูกประคองลงจากเกี้ยว หลี่เฉิงอวิ๋นยื่นปลายผ้าแพรแดงให้นางถือ

ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าสู่โถงพิธี เสียงเจ้าพิธีดังขึ้นกังวาน

“หนึ่ง คำนับฟ้าดิน!”

ทั้งสองหันไปทางประตูใหญ่ ก่อนก้มคำนับพร้อมกัน

“สอง คำนับผู้ใหญ่!”

ทั้งสองหันไปทางแท่นประทับของหลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ ฮ่องเต้ทรงพระสรวลด้วยความพึงพอพระทัย เมื่อทั้งสองคำนับเรียบร้อย เจ้าพิธีก็ประกาศต่อ

“สาม สามีภรรยาคำนับกัน!”

เสิ่นจื่อเวยหันไปภายใต้การประคองของชิงเถา แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของหลี่เฉิงอวิ๋นเพราะมีผ้าคลุมหน้า แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ทั้งสองก้มคำนับให้กัน เสียงเจ้าพิธีดังขึ้นอีกครั้ง

“พิธีมงคลเสร็จสิ้น ส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอ”

เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นทั่วโถง เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในที่สุดก็เสร็จเสียที!

แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจ นางก็ถูกมามาและสาวใช้ประคองออกจากโถงพิธีไปยังเรือนหอ

ภายในเรือนหอของจวนอ๋องหก ทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยสีแดงมงคล ผ้าแพรแดงประดับตามเสาและม่านหน้าต่าง เทียนมังกรหงส์คู่หนึ่งถูกจุดไว้บนโต๊ะ บนเตียงปูด้วยผ้าไหมสีแดง ปักลายมังกรและหงส์เคียงคู่ ถาดผลไม้มงคลถูกจัดวางไว้อย่างประณีต

เสิ่นจื่อเวยถูกประคองให้นั่งลงบนขอบเตียง จากนั้นมามาก็กล่าวคำอวยพรตามธรรมเนียม ก่อนพาสาวใช้ออกไปเตรียมการด้านนอก

เหลือเพียงชิงเถาที่คอยอยู่ใกล้ ๆ เสิ่นจื่อเวยนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบออกมา

“ชิงเถา”

“เจ้าคะ”

“ข้าหิวแล้ว”

ชิงเถาเกือบหลุดหัวเราะ

“คุณหนู! วันนี้เป็นวันมงคลนะเจ้าคะ”

“วันมงคลแล้วห้ามหิวหรือ”

ชิงเถาเม้มริมฝีปากกลั้นหัวเราะ

“บ่าวจะไปหาขนมมาให้เจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยรีบพยักหน้า

“ดีมาก!”

หลังจากชิงเถานำขนมมาให้ หญิงสาวก็แอบกินไปหลายชิ้น เพราะตั้งแต่เช้านางแทบไม่ได้กินอะไรเลย แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก นางก็รีบวางขนมลงทันที

“ท่านอ๋องเสด็จ!”

เสียงประกาศด้านนอกทำให้ เสิ่นจื่อเวยตัวแข็งทื่อในทันที

มาแล้วหรือ!

หัวใจของนางเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เสียงประตูเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

หลี่เฉิงอวิ๋นเดินเข้ามาในห้องหอ เขายังคงสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงสด ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นเจ้าสาวนั่งตัวตรงอยู่บนเตียง เขาก็อดหัวเราะไม่ได้

“จื่อเวย”

เสิ่นจื่อเวยกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ

“เพคะ”

“เจ้าประหม่าหรือ”

“ไม่เพคะ!”

นางตอบเร็วเกินไปเล็กน้อย หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ

“เช่นนั้นก็ดี”

เขารับคันชั่งมงคลจากมามา ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเจ้าสาว บรรดาสาวใช้ต่างพากันยิ้ม

“ขอท่านอ๋องทรงเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นยกคันชั่งขึ้น ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงออก ผ้าไหมเลื่อนพ้นใบหน้าของเสิ่นจื่อเวยอย่างช้า ๆ

แสงเทียนมงคลส่องกระทบใบหน้างดงามของหญิงสาว

ดวงตากระจ่างใส

คิ้วเรียวงาม

ริมฝีปากแดงระเรื่อ

หลี่เฉิงอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าจะอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“วันนี้เจ้างดงามมาก”

เสิ่นจื่อเวยเงยหน้าขึ้น และเป็นครั้งแรกที่นางได้มองเจ้าบ่าวของตนเองอย่างเต็มตา หลี่เฉิงอวิ๋นในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดช่างแตกต่างจากยามสวมชุดเกราะหรืออาภรณ์สีเข้มที่นางคุ้นเคย

ใบหน้าคมคายหล่อเหลา

คิ้วกระบี่พาดเฉียง

ดวงตาลุ่มลึก

จมูกโด่งเป็นสัน

ริมฝีปากได้รูป

ยิ่งเมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้า นางก็ยิ่งเห็นรูปร่างสูงใหญ่ได้อย่างชัดเจน

ไหล่กว้าง

เอวสอบ

ช่วงขายาว

รูปร่างสมส่วนอย่างบุรุษที่ฝึกยุทธ์มาเป็นเวลาหลายปี

เสิ่นจื่อเวยมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว

ใบหน้าหล่อเหลา สูงยาวเข่าดี ไหล่กว้างเอวสอบ รูปร่างดีถึงเพียงนี้...คนได้กำไรคือข้าต่างหาก