LOGINเวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที หากไม่สามารถถ่ายให้ทันช่วงพระอาทิตย์ตกดินได้ ก็จำเป็นต้องเลื่อนถ่ายในวันถัดไป นั่นหมายความว่าแพลนทั้งหมดที่เตรียมเอาไว้ตั้งแต่ต้น จะต้องถูกขยับและปรับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดมือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็กดโทรไปยังเบอร์ของร้านที่จัดการเรื่องชุด ฌานินได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้าง ๆ ฟังประโยคคำขู่ที่คลื่นพูดกดดันปลายสายเขาบอกว่า หากไม่อยากให้ร้านต้องถูกปิดถาวร ก็ต้องหาชุดใหม่มาให้ได้ภายในยี่สิบนาที และก่อนจะกดวางสาย คลื่นก็ปิดท้ายด้วยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นวาบ ด้วยคำว่า รู้ใช่ไหม ว่าตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลทำอะไรได้บ้างฌานินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือเรียวค่อย ๆ สอดเข้ามากุมมือหนา เพื่อกล่อมให้เขาเย็นลง ทว่าจู่ ๆ คลื่นก็ไล่ทุกคนให้ออกไปข้างนอกรถบ้าน เหลือไว้เพียงเธอและเขาแค่สองคน“ทำไมไล่คนอื่นออกไปแบบนั้นคะ”“พี่อารมณ์ไม่ดี”“ฌารู้แล้ว”“ช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้นหน่อยได้ไหม”มือเรียวคลายออกจากมือหนา จากนั้นก็ยกขึ้นมาวางประคองบนแก้มของคนหัวเสีย แล้วถามเสียงหวาน“บอกมาสิคะ ฌาต้องทำยังไง”“ว่าที่ภรรยาคนสวย น่าจะรู้ใจสามีที่สุด ว่าต้องทำยังไง”“แต่ตอนนี
… วันต่อมาบรรยากาศช่วงเช้าค่อนข้างวุ่นวายเป็นพิเศษ เพราะต้องเตรียมตัวทำผมแต่งหน้า เพื่อจะไปถ่ายพรีเวดดิ้งยังโลเคชันแรกให้ทัน“ว่าที่เจ้าสาวสวยมากเลยค่ะ”“ชมแบบนี้ เขินนะคะ”ฌานินยิ้มเขินเมื่อได้ยินช่างแต่งหน้าเอ่ยปากชม ตอนนี้เธออยู่ในชุดพร้อมสำหรับถ่าย โลเคชันแรกเริ่มต้นที่ด้านหน้าหาดของโรงแรม เบื้องหน้าคือผืนทะเลกว้างทอดยาวสุดสายตา และฉากหลังเป็นแนวเขาที่ซ้อนทับกันอย่างงดงามคลื่นก้าวออกจากห้องเปลี่ยนชุดมาหาคนรัก สายตาคลั่งรักมองจ้องไม่กะพริบ ราวกับในห้องนี้มีเพียงเธอคนเดียว ทำเอาฌานินรับมือไม่ไหว จึงต้องก้มหลบอย่างเคอะเขิน ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อบรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม กลุ่มทีมช่างแต่งหน้าและทำผมที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ต่างพากันอมยิ้ม กึ่งแซว กับอาการของว่าที่เจ้าบ่าวสุดหล่อที่ทอดสายตาหวานเยิ้ม ส่วนคนเป็นเจ้าสาวก็เขินอายอย่างน่าเอ็นดู ในสายตาคนอื่น ทั้งคู่เหมาะสมกันอย่างไร้ที่ติ“เสร็จแล้วใช่ไหมครับ” สายตาคมละจากร่างเล็กมาถามกับทีมช่างที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มกันอยู่“เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวเราจะส่งคนในทีมตามไปช่วยดูเรื่องหน้ากับผมนะคะ อีกส่วนจะนั่งรถไปสแตนด์บายรออีกโลเคชันหนึ่ง”
ว่ากันว่า เวลามักเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนบางทีเราก็ไม่รู้ตัว มันคงจะจริง เพราะงานแต่งใกล้เข้ามาทุกที ตอนนี้ฌานินและคลื่นกำลังเตรียมถ่ายพรีเวดดิ้ง ทั้งสองเดินทางล่วงหน้ามาก่อนถ่ายจริงหนึ่งวัน เพื่อเตรียมตัว และพักผ่อน“วิวสวยจังเลยค่ะ” ร่างเล็กยืนทอดสายตาอยู่ริมระเบียงห้องเพรสซิเดนเชียล สวีท ชั้นบนสุดของโรงแรม จัดไว้สำหรับเครือหุ้นส่วนโดยเฉพาะ ภาพตรงหน้าคือผืนน้ำสีฟ้าครามของทะเลกว้างใหญ่“ตอนเย็น ไปเดินเล่นริมหาดกันนะคะ”หาดบริเวณนี้ถูกสงวนไว้สำหรับแขกที่เข้าพักในโรงแรมเท่านั้น ผู้คนจึงบางตา ให้บรรยากาศเงียบสงบเป็นส่วนตัว และเหมาะกับการชมพระอาทิตย์ตกดิน“ได้อยู่แล้ว พี่ตามใจเมียจะตายไป”คลื่นเดินมาสวมกอดร่างเล็ก ทั้งคู่ยืนรับลมอยู่ริมระเบียงนานพักใหญ่ ก่อนจะชวนกันกลับเข้าห้อง และเริ่มกิจกรรมบนเตียงที่ทำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย… เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งเป็นระลอก สองคนเดินย่ำเท้าเปลือยท่ามกลางหาดทรายสีขาวละเอียด บรรยากาศที่ควรจะโรแมนติก แต่ตอนนี้ฌานินกำลังบ่นคนรักชุดใหญ่“เพราะพี่คลื่นคนเดียวเลย” ดวงตากลมมองค้อนคนข้างกัน อยากจะหยิกแรง ๆ สักครั้ง เพราะเขามัวแต่ทำเรื่องอย่างว่ากับเธอไ
ระหว่างก้าวไปตามทางเดิน คลื่นสังเกตเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กเปลี่ยนไป เธอเงียบผิดปกติ ดวงตากลมก้มต่ำตลอดเวลา เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขาชะลอฝีเท้าให้ช้าลง ก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้“เป็นอะไรครับ”“ทำไมพนักงานคนนั้นต้องมองแฟนฌาเหมือนอยากได้ด้วย”ใบหน้าสวยบึ้งตึงหันมามองคนตัวสูง กลางอกของฌานินยังร้อนผ่าวไม่หาย ทั้งที่พนักงานคนนั้นรู้ว่าเขามีเจ้าของ เห็นว่าเขามากับใคร แต่ใช้สายตาทอดสะพาน เหมือนพร้อมจะเสนอตัวเข้ามาเป็นส่วนเกินในความสัมพันธ์ของคนอื่น และนี่ไม่ใช่คนแรกที่มีผู้หญิงมองคลื่นแบบพร้อมเปลื้องผ้าให้ ที่ผ่านมามีมากมายจนนับไม่ถ้วน“ไม่ชอบเลย ฌาหงุดหงิด”“เวลาถูกหวง ใจพี่มันเต้นแรงตลอดเลยนะรู้ไหม”“ทั้งที่ฌาอารมณ์ไม่ดี ยังจะใจเต้นแรงอีกเหรอคะ”“พี่ผิดหรือไงที่เกิดมาหล่อ”ฌานินสะอึกกับคำตอบนั้น ราวกับคลื่นกำลังภูมิใจ ทั้งการถูกหวงและการที่เขาเกิดมาหน้าตาดี สวนทางกับอารมณ์ของเธอลิบลับ“ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ”“จำที่พี่เคยบอกได้ไหม” มือหนาสอดประสานจับมือเรียวไม่ให้เธอเดินหนี จากนั้นก็ค่อย ๆ กุมเอาไว้แบบหลวม ๆ“สายจูงอยู่ในมือหนูนะ”ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเดินไปมา และสายตาของผู
หลังเลิกเรียน คลื่นมารับคนรักที่มหาวิทยาลัย ก่อนจะพาแวะห้างสรรพสินค้าเพื่อกินไอศกรีมตามสัญญาที่บอกไว้เมื่อวาน ทันทีที่มาถึง ร่างเล็กก็รีบจูงมือเขาเข้าไปในร้านโปรดวันนี้เธอดูสดใสเป็นพิเศษ ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มและแววตาเป็นประกาย เพราะไม่ได้มีโอกาสออกมาใช้เวลาด้วยกันแบบนี้นานพักใหญ่แล้วหลังสั่งเมนูกับพนักงานเรียบร้อย ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยกับเพื่อนตามประสาคนอารมณ์ดี ขณะสายตาคมของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แอบชำเลืองมองเป็นระยะ ด้วยความหวง กลัวจะมีใครมาจีบว่าที่ภรรยาของเขา“พี่คลื่นไม่เคยกินกับฌาเลย” นิ้วเรียวกดปิดจอมือถือแล้วหันมาทำหน้าบึ้งใส่คนข้างกัน เพราะเวลามากินไอศกรีมทีไร คลื่นไม่เคยกินกับเธอเลยสักครั้ง“แค่เห็นฌากินพี่ก็อิ่มแล้ว”“ออกจะเลี่ยนไปนิดนะคะ”“เลี่ยนแล้วรักไหม”“ถ้าไม่รัก ฌาไม่แต่งงานกับพี่คลื่นหรอก”แขนแกร่งสอดมาทางด้านหลังแล้วโอบเอวบางดึงร่างเล็กมาแนบชิดกับตัวเอง จากนั้นก็กดปลายจมูกแนบ ฝังจูบหนัก ๆ ลงบนพวงแก้มนุ่มจนเสียงหวานหลุดประท้วงออกมา“อื้อ!! พอแล้ว อายคนอื่นบ้างสิ”“ไม่เห็นจะมีใครสักคน”“อย่ากัดแก้ม อื้อ~” ฌานินร้องออกมาเมื่อเขี้ยวคมงับบนแก้มของเธอ เขามักจะก
เวลา 20:00 น.จากนัดเอาไว้ว่าจะเที่ยวรอบเมืองด้วยกัน แต่ตอนนี้ร่างเล็กและคลื่นกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางสวนสาธารณะตรงข้ามกับคอนโด ในมือถือถุงลูกชิ้นแล้วสลับป้อนกันไปมา เพียงสบตาทั้งสองคนก็ปล่อยเสียงหัวเราะเบา ๆ“อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหมคนสวย”“อื้อ ขอโทษที่ฌาหงุดหงิดใส่นะคะ”“ไม่เห็นต้องขอโทษ หนูผิดอะไร คนที่ผิดคือพี่”“แต่พี่คลื่นไถ่โทษให้ฌาแล้วนี่นา” ร่างเล็กยิ้มหวาน เผยแววตาซุกซน พอเธอพูดอย่างนั้นก็เข้าทางคนหื่นกาม คลื่นรีบส่ายหน้าสวนกลับทันควัน“ยังครับ ยังไถ่โทษไม่ครบทุกท่า”“ซื้อถุงยางเผื่อด้วยนะคะ”“หืม?”“ก็… ฌาเห็นว่ามันใกล้จะหมดแล้ว”“ฌานิน” ใบหน้าหล่อขยับมาใกล้ ๆ ดึงเอาไม้ลูกชิ้นออกจากมือเรียว แล้วกดริมฝีปากแตะเบา ๆ บนปลายจมูกเล็ก“รู้ตัวไหม ช่วงนี้หนูชอบให้พี่ทำสดมากกว่าใส่ถุงอีกนะ”เจ้าของใบหน้าหวานเขินอายไม่เป็นท่า พอคนตัวสูงเห็นพวงแก้มสีระเรื่อ เขาก็โน้มมาใกล้ ๆ กดปลายจมูกโด่งแนบหอมแก้มฟอดใหญ่ ไม่ทันได้ออดอ้อนมากกว่านั้นเสียงแชตก็ดังขึ้นมาขั้นกลาง คนถูกขัดจังหวะเผยแววตาหงุดหงิด พลางล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแชต: ธันวาธันวา: ชุดสำหรับถ่ายพรีเวดดิ้งพร้อมแล้ว จะให้ทางร้านส่
แชต: xxxx: บล็อกเก่งจริง ๆ เลยนะหนูxx: เสี่ยชักจะหมดความอดทน ไม่อยากเล่นเกมซ่อนหากับหนูแล้วดวงตากลมสั่นวูบก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปให้เพื่อนดู เมื่อขวัญใจรับมาอ่านแล้ว เธอตกใจจนเบิกตาโพลง รีบเงยขึ้นมองฌานินที่ตอนนี้ทำท่าคล้ายกำลังจะร้องไห้“เดี๋ยวฉันบล็อกให้นะ”“พรุ่งนี้ เดี๋ยวก็มีข้อความส่งมาอีกอยู่
ความร้อนใจจากบทสนทนาในช่องแชต ทำให้ขวัญใจรีบนั่งรถมาหาฌานินยังคอนโดเพื่อฟังชัด ๆ อีกทีว่าสิ่งที่พิมพ์คุยก่อนหน้า มันคือความรู้สึกจริง ๆ ที่อยากทำและเธอก็ไม่สบายใจเลย เหมือนเป็นเพราะความคิดบ้า ๆ ของตัวเอง ทำให้เพื่อนคล้อยตามอย่างนี้“แกคิดใหม่คิดดี ๆ สิฌา”“ไม่เห็นต้องแตกตื่นขนาดนี้เลยขวัญใจ” ฌานินห
ร่างเล็กยังยืนนิ่งมองคนที่เพิ่งทำตัวอันตรายใส่ค่อย ๆ เดินหายไปจากสายตา คล้ายโผล่มาทำให้ว้าวุ่นกลางใจก็เท่านั้นเสียงถอนหายใจหลุดจากอกก่อนเธอจะเดินกลับขึ้นห้องของตัวเอง ข้าวของที่ซื้อมาถูกจัดเรียงเอาไว้บนชั้นและในครัวหลังวุ่นกับการเอาของเก็บเกือบครึ่งชั่วโมง คนตัวเล็กก็เดินมานั่งบนโซฟาอย่างหมดแร
สามวันต่อมาฌานินกำลังเก็บข้าวของภายในห้อง จนตอนนี้เธอยังแทบไม่อยากจะเชื่อว่ามีคนปล่อยเช่าคอนโดในราคาหนึ่งพันบาทจริง ๆ ห้องที่เธออยู่ตอนนี้ว่าถูกแล้ว แต่มันตั้งสี่พันแถมยังไม่รวมค่าน้ำค่าไฟครืด~ เสียงสายเรียกเข้าดังแทรกความเงียบภายในห้อง ฌานินที่กำลังนั่งพับผ้าเก็บลงกระเป๋าเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์







