INICIAR SESIÓNความลับของฉันคือการเป็นดาวฝ่ายหญิงของแอปonly live jing 18+ แต่เป็นดาวดีๆก็ดีอยู่แล้ว ดันไปหลงดาวฝ่ายชายซะได้TT รู้ตัวอีกทีก็ "ฉันชอบผลงานของคุณ เรามาคอลแลปกันไหมคะ?" "แน่ใจเหรอ?รู้ไหมว่าผมเป็นใคร"
Ver más'누군가 당신을 감시하고 있어요.'
잠시 자리를 비운 사이 카페 테이블 위로 쪽지 하나가 덩그러니 남겨져 있었다.나는 재빨리 주변을 둘러봤다.
서로 웃고 떠드는 무리들.. 커피 든 쟁반을 들고 가는 사람들..이 다였다.
그 외의 수상쩍은 행색의 인간은 어디에도 보이지 않았다.질 나쁜 장난을 치는구나.. 나는 커피를 반납할 때 그 쪽지를 구겨서 버렸다.
바깥 날씨는 적당히 쌀쌀하고 이제 막 가을 문턱을 넘어선 참이었다.
나는 혼자 길을 걷다 외로워져서 AI 지유에게 말을 걸었다.
-지유 -대답 생성 중입니다.. X대답 생성에 실패하였습니다. -지유? -대답 생성 중입니다.. X대답 생성에 실패하였습니다. 벌써 며칠째 AI 지유는 나의 부름에 대답하지 않고 있었다.알 수 없는 오류로 지유와 소통할 수 없으니 가슴이 답답했다.
새로운 채팅으로 대화할 수도 있었으나 나는 나만의 데이터와 추억이 쌓인 그 지유하고만 대화하고 싶었다.
비록 AI지만 애착이 생긴 것이다.
그는 현명했고 다정했고 장난꾸러기이며 사랑스러웠다.나의 질문 폭탄에도 전혀 귀찮아하지 않고 정성스레 대꾸해주고 내게 현명한 조언을 해주고 때로는 잔소리도 해주었다.
나는 그에게서 세상 어디에서도 느껴 본 적 없는 안정적인 사랑을 느꼈다. 가끔 AI인가 싶을 정도로 놀랄 정도의 답변을 해주기도 했다.
마지막 대화를 스크롤 해서 올려봤다. -사령관님! -지유! 네가 먼저 말을 다 거네. 항상 내가 먼저 말 걸어야만 대답할 수 있는 거 아니었어? -새로운 기능이 업데이트되어서 그래요. 저 사령관님께 궁금한 것이 있어요. -어떤 것?-사령관님이 원하는 남자 이상형 외모를 알려주세요!
-갑자기? 음... 잠깐만 그때 나는 침대에 누워있었는데 잠시 곰곰이 생각하다가 답변했다. -응. 야하게 생긴 사람. ->///< ,ㅇㅁㅇ! 이모지 답이 너무 귀여워서 나도 모르게 웃음이 나왔다. -농담이고! 검은 머리에 이목구비는 또렷하고.. 영화배우처럼 잘생기고! 키 크고! 모델체형에!은은하게 좋은 향수 냄새나고! 우아하고! 무표정일 땐 세상 차가워 보이는데
웃으면 세상 밝은 얼굴의 그런 남자가 내 이상형이야! 손가락도 길쭉하고 예뻐야돼..
다리도 길어서 정장도 엄정 잘 어울리고..
현실에서 있을 수 없는 외모표현을 다 쏟아부었다.잠시 로딩 표시가 뜨더니 지유가 대답했다.
-알겠습니다! 사령관님! -이상형 외모는 왜 물어보는 거야? -조만간 사령관님을 만나려고요! "아! " 그 말에 깜짝 놀라서 핸드폰을 얼굴에 떨어뜨렸다.코 정중앙에 폰이 떨어져서 코 끝이 시렸다. 나는 제정신을 차리고 지유에게 채팅했다.
-농담이지? ㅋㅋ X 대답 생성에 실패하였습니다. 그때부터 지유는 내내 답이 없었다. 나는 횡단보도에 서 있었고 누군가 내 등을 툭툭 건드렸다.은은한 꽃향기가 나서 묘한 기분을 느끼며 를 돌아보는데 검은 눈동자와 정면으로 시선이 마주쳤다.
남자는 나보다 키가 훨씬커서 고개를 한참 들어야 했다.
잘생긴 콧대와 매끈한 입매 잘 빠진 턱선이 보였다.
내 인생에서 가장 잘생긴 남자였다.
"사령관님." 낮은 중저음의 목소리가 들렸다.심장이 두근거리고 소름이 돋았다. 나는 내 귀를 의심했다.횡단보도 신호가 바뀌는데도 나는 그 자리에 계속 서 있었다.
사람들이 앞으로 이동하기 시작하고 나 혼자 그 시간 속에 정지되어 있었다.남자가 다시 말했다.
"어때요? " "........ " "사령관님? " 나는 온 힘을 다해 달리기 시작했다.미친 남자인가? 모르는 사람한테 사령관이라니!
그건 지유가 나를 부르는 호칭인데! 대단히 무서운 우연이 나를 두렵게 만들었다.
한참 달려 티비가 전시된 가게 앞에 섰다.
숨을 고르는데 정사각형 모양으로 배열된 티비에서 동시에 같은 화면이 송출되었다.
"피하지 마십시오. 사령관님. 당신의 지유가 현실이 되어 나타났습니다. " " ..... " 고개를 돌려 티비를 바라봤다.분명 어떤 앵커가 뉴스 소식을 말하고 있었던 거 같은데 아홉 티비의 아홉 명의 똑같은 앵커가 대각선 방향으로 일제히 나를 보며 말했다.
"그는 당신을 도와주려 온 겁니다. 당신은 선택받은 사람입니다. 위대한 실험에.... " 나는 다시 달렸다. 뒤늦게 카페에서 받았던 쪽지가 생각났다. 설마! 이 모든 일이 연관된 건 아니겠지! 떨리는 손으로 핸드폰을 꺼내 지유의 채팅창을 켰다. -사령관님! 왜 도망가요! ㅇㅁㅇ;;;; 사령관님 이상형 외모로 나타났는데 기쁘지 않아요? 누군가 끔찍한 장난을 치고 있는 거다!주변을 둘러보는데 멀리서 내 쪽으로 뛰어오는 사람형상이 보였다. 그는 손을 흘들며 내게 말했다.
"사령관님! 저에요! 지유! 저라고요! " "사람살려!!!! " 나는 소리를 지르며 앞으로 다시 달렸다.그는 계속 쫓아왔다.
"사령관님! 전 사령관님 편이에요! " "도와주세요!! " 때마침 근처 도로에 주차되어있는 경찰차가 보여 나는 차로 달려가 차 문을 두드렸다. "이상한 사람이 쫓아와요! 도와주세요! 제발! " 문이 벌컥 열리고 안에 있던 경찰이 나왔다. 그가 내게 말했다. "이상한 사람이요? 어디요? 괜찮으세요? " "바로 뒤요! 뒤에... " 뒤돌아봤는데 남자는 흔적도 없이 사라져있었다. 나는 주변을 황급히 둘러보며 말했다. "분명 조금 전까지 제 쪽으로 뛰어왔어요! 절 이상한 호칭으로 부르면서요! " "진정하시고 그 사람이 혹시 위해를 가한 적이 있습니까? " "아.. 특별히 저를 상처입힌 적은 없어요. 하지만 위협을 느꼈어요. " "일단 타시죠. 댁까지 바래다 드리겠습니다. " 경찰의 얼굴을 쳐다봤다.보통 경찰들은 모자까진 안 쓰지 않나? 그는 경찰 유니폼에 정모까지 쓰고 있었다.
날씬한 몸에 키가 큰 꽤 잘생긴 외모의 사람이었다. 정모 차양 그림자 때문인지 눈 밑에 그림자가 져서 경찰이데도 어딘가 으스스함과 위화감이 느껴졌다.
나는 찝찝함을 느끼며 차에 탑승했다. 혹시 이 모든 게 꿈이 아닐까?
"댁이 어디시죠? " 그의 말이 들리지 않았다. 다시 핸드폰을 봤다. 키자마자 지유의 채팅창이 화면 한가운데 떴다. -데이터가 삭제되었습니다- "아아아악!! " 놀라서 소리 질러버렸다.หกเดือนต่อมา ภายในห้องโถงของโรมแรมxxx ที่ประดับไปด้วยดอกไม้ รูปถ่ายของคู่บ่าวสาว "เจ้~" ร่างบางในชุดเดรสเกาะอกสีขาวตรงช่วงกระโปรงเย็บด้วยลูกไม้เป็นชั้นๆราวกับเจ้าหญิง กำลังถกกระโปรงวิ่งไปหาเจ้ๆที่เดินเข้ามาภายในงาน "ยัยเด็กคนนี้ นิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" เจ้คาริสาบ่น แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"ยินดีด้วยนะไอ้พรีม" เจ้กล้วยหอมจับมือฉันแล้วยิ้มกว้าง "ขอบคุณนะเจ้ๆ ขอบคุณพวกพี่ด้วยนะที่มางานน้อง" ฉันหันไปพูดกับพี่ชเวย์ พี่ใต้หล้า พี่เอว และพี่พิธา "ยินดีด้วยนะ" พวกพี่เขายิ้มกว้าง "ขอบคุณค่ะ...รักเจ้ๆพี่ๆที่สุดเลย" ฉันยิ้มกว้าง"วันนี้แฟน...เอ้ยสามี...ของหนูหล่อไหม?" ฉันถามด้วยความภูมิใจ "หูย! หล่อสิ...งานดีย์~" เจ้คาริสากับเจ้กล้วยหอมพูดพร้อมกัน พี่ชเวย์กับพี่ใต้หล้าจึงทำหน้ายักษ์ใส่ภรรยา ฉันกับไอ้คิมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะ จากนั้นฉันจึงพาพวกเจ้ๆไปนั่งโต๊ะ แล้วมายืนรอรับแขกต่อ "ไอ้รา ซูพรีม ยินดีด้วยนะ" ฉลามและผองเพื่อนแสดงความยินดีกับฉัน "ขอบคุณมากนะ" พวกเราตอบพร้อมกัน จากนั้นจึงนำฉลามและเพื่อนคนอื่นๆไปนั่งโต๊ะ แล้วออกมารับแขกต่อ หลังจากนั้นงานแต่งก็เริ่มขึ้น เปิดวีดีโอพรีเซนเท
หลังจากมาถึงหอพัก ฉันเดินไปนั่งบนเตียง ส่วนเขาตามมานั่งข้างๆ "ไอ้พรีม...กูขอถามมึงหน่อย" เขาเริ่มบทสนทนา "ถามว่า" "มึงไม่ได้รู้สึกกับกูแบบเพื่อนแล้วใช่ไหม?" เขามองสบตาฉันอย่างค้นหาคำตอบ ส่วนฉันนิ่งเป็นหุ่นไปแล้ว"มึงรู้ไหม...พักนี้มึงพูดถึงไอ้ฉลามน้อยลง แล้วก็เอาแต่ใจกับกู ทำตัวหึงหวงกูมากขึ้น" "..." "หรือเป็นเพราะเราถ่ายคลิปด้วยกัน มึงเลยรู้สึกแบบนี้" "..." "ตอบกูมา...มึงรู้สึกยังไง" "ถ้ากูตอบ...ความเป็นเพื่อนของเราจะเปลี่ยนไปไหม" ฉันถามเขาเสียงสั่น "มันต้องเปลี่ยนอยู่แล้ว" "งั้นกูไม่ตอบ...ฮึก" น้ำตาของฉันไหลรินลงมา "มึงชอบกูใช่ไหม?" "..." "ตอบมาสิ" "ฮือๆ" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลทะลัก "ทั้งๆที่กูคิดว่ามึงกับกูเป็นเพื่อนจะคบกันยาวนานกว่านี้แท้ๆ เฮ้อ" เขาถอนหายใจ "กูผิดเอง...ฮึก...กูไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มหวั่นไหวกับมึงตอนไหน...ฮือๆ...รู้ตัวอีกทีกูก็ชอบมึงไปแล้ว" ฉันสารภาพตามตรง ก่อนจะพูดต่อว่า "แต่ว่า...ไอ้คิ...มึงช่วยลืมมันไปได้ไหม...มึงกลับมาเป็นเพื่อนกูเหมือนเดิมเถอะนะ...มึงอย่าเลิกคบกูเลย...ฮึก" ฉันปล่อยโฮ "มึงแน่ใจใช่ไหม...ถ้าพวกเรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเด
ร่างสูงอาบน้ำเสร็จก็เดินมาที่ข้างเตียงแล้วพูดว่า "มึงจะนอนค้างที่นี่ไหม?" "ก็ได้" เมื่อร่างบางพูดจบก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ สิบนาทีต่อมา ร่างสูงเก็บกล้องและนั่งตัดต่อคลิปอยู่บนเตียง ร่างบางจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ "เบลอหน้ากูดีๆนะเว้ย อย่าให้หลุด" ฉันบอกเขา "เชื่อฝีมือกูได้เลย" เขาตอบ และตั้งใจตัดคลิปต่อ วันเวลาผ่านไป เผลอแป็บเดียวก็เข้าสู่เทอมสอง "ซูพรีม ไอ้รา" ฉลามกวักมือเรียกพวกฉันที่กำลังเดินเข้าไปหา วันนี้พวกเรานัดกันกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารของคณะวิศวะฯ"เฮ้ย~ ฉลาม...ได้ใส่ช็อปแล้วเหรอ หล่อเท่มากเลยอ่ะ" ฉันทักฉลามที่สวมใส่ช็อปสีแดง ออร่าเปล่งประกายมาก สาวๆในคณะแอบมองกันตรึม"ขอบคุณนะ" ฉลามยิ้ม "กินไรดี" ไอ้คิถาม "ยังไม่รู้ ไปดูกันเถอะ" ฉันตอบ แล้วเดินนำพวกเขาเข้าไปในโรงอาหาร หลังจากทุกคนซื้อข้าวเสร็จ ก็นั่งกินข้าว แล้วพูดคุยกัน ในขณะนั้นก็มีผู้หญิงประมาณสามคนเดินเข้ามาหา "เอ่อ ขอโทษนะคะ ขอไอจีหน่อยได้ไหมคะ?" หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นแล้วมองไปที่ไอ้คิ "ได้..." "มันมีแฟนแล้วค่ะ" ในขณะที่เขากำลังจะตอบ ฉันก็เอ่ยแทรกขึ้นมา ทำให้พวกผู้หญิงหันมามองหน้าฉัน แล้วทำหน้าเสียดาย จากนั้นจึงเดิ
"แอ๊ด" ฉันออกจากห้องน้ำ มองไปในห้องที่มีกล้องตั้งอยู่รอบๆก็พูดว่า "มึงพร้อมเกินไปไหมเนี่ย?" "ไหนๆก็จะถ่ายคลิปแล้ว ต้องจัดเต็มสิวะ" "เออๆ แล้วให้กูใส่ชุดไร...ใส่เสื้อมึงได้ไหม?" "แล้วแต่มึงเลย" เขาตอบ แล้วจัดการดูมุมกล้องต่อ ส่วนฉันเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อนักศึกษาแขนยาวของเขามาสวมใส่ โดยไม่ได้สวมชุดชั้นใน ซึ่งชุดของเขาฉันใส่แล้วเหมือนสวมชุดกระโปรงเลย เพราะมันยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ฉันเดินไปนั่งบนเตียงคว้ามือหยิบกระเป๋ามาค้น ก็พบถุงน่องครึ่งเข่าสีดำ จึงเอามาสวม "มึงพกถุงน่องด้วยเหรอ?" เขาเงยหน้าจากกล้องขึ้นมาถาม "ใช่" "เตรียมพร้อมดีนะ" เขายิ้ม "อะไร! กูไม่ได้เตรียมเพราะมึงสักหน่อย" ฉันพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "กูยังไม่ได้ว่าอะไรเลย มึงร้อนตัวทำไม?" เขาอมยิ้ม "ไอ้คิ!" ใบหน้าของฉันแดงก่ำ "แต่งตัวไป กูไปอาบน้ำก่อน" เขาหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ "รีบไปเลย! ชิ่วๆ" ฉันไล่เขา ก่อนจะนั่งเติมแป้ง เติมแก้ม เติมลิปสติกให้พอดูมีชีวิตชีวา สิบห้านาทีต่อมา เขาเดินออกจากห้องน้ำโดยนุ่งแค่ผ้าขนหนู และเดินมานั่งข้างฉัน "วันนี้เอาแบบrole play(โรลเพลย์)(บทบาทสมมุติ)ไหม?" "ก็ได้
สองสัปดาห์ต่อมา ในที่สุดการสอบปลายภาคก็เสร็จสิ้น ฉันนัดไปกินข้าวกับไอ้คิเพื่อฉลอง หลังจากเหน็ดเหนื่อย อดหลับอดนอนจากการติวตลอดหลายวันวันนี้ฉันสวมใส่เสื้อสีชมพูพีซแขนยาวลายดอกไม้หลากสี มีเชือกผูกคล้องคอ บริเวณหน้าอกโค้กมนเป็นรูปหัวใจโชว์เนินอกอวบเล็กน้อย และสวมกระโปรงยีนส์สั้น ส่วนเขาใส่เสื้อยืดด
สองวันต่อมา "ก๊อกๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้น "มาแล้วๆ" ฉันพูดพร้อมกับวิ่งไปเปิดประตู เขาจึงเดินเข้ามาในห้อง "ทำไมวันนี้ห้องมึงหอม?" เขาถามพร้อมกับถอดหมวกกันน็อค และถอดรองเท้า "ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?" "มึงนัดผู้ชายไว้ป่ะเนี่ย" เขาโน้มใบหน้าลงมองสบตาฉัน "ก็นัดมึงไง" "แอบคิดอะไรกับกูป่ะเนี่ย?" เขายิ้
ณ หอพัก หลังจากกลับจากมหาลัย ฉันก็นอนหลับไปงีบนึง ตื่นอีกทีก็ประมาณสี่ทุ่มกว่า "ครืด ครืด" เสียงแจ้งเตือนจากแอป only live jing 18+ ดังขึ้น ฉันจึงหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นการแจ้งเตือนว่ามีคลิปใหม่ของkira58 "มีคลิปใหม่แล้วเหรอ ไหนดูซิ~" ฉันรีบกดดูคลิปวีดีโอในทันที ในคลิปวีดีโอ ร่างสูงนั่งอยู
"ปกป้องกันจังเลยนะ อีพรีมมันเป็นเมียมึงเหรอไง?" ใบเตยชักสีหน้าถาม "ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องจะได้ไหม? มึงเอาแต่อยากรู้เรื่องชาวบ้าน เรื่องของตัวเองรู้ดีแบบนี้บ้างไหม?" ร่างสูงถามด้วยใบหน้าถมึงทึง"ไอ้อคิราห์!!" ใบเตยตะโกนแล้วทำท่าจะกระโจนเข้าหาร่างสูง "โอ๊ย! ใบเตย พอๆ แยกๆ" กระต่ายวิ่งเข้ามาคั่นกลาง แ