ตอนที่ 2

"นางเป็นอย่างไรบ้าง"

"คาดว่าน่าจะมีชีวิตได้อีกไม่นานแล้ว"

"หึ เช่นนั้นก็ดี"

"เหตุใดเจ้าจึงได้ใจร้ายกับเด็กน้อยผู้นั้นถึงเพียงนี้เล่า"

"ข้าเกลียดมัน! ใครใช้ให้มันมีใบหน้าที่เหมือนกับคนผู้นั้นถึงเพียงนั้นเล่า"

"เจ้านี่นะ ฆ่าแม่แล้วยังฆ่าลูก อีก"

"หึ เจ้าสงสารมันหรือ? หรือว่ายังอาลัยอาวรณ์ต่อสตรีแพศยาเช่นนั้นอยู่ มันตายไปแล้วเจ้าก็ยังไม่วายคิดถึงมันอยู่อีกหรือ?"

"ไม่เอาน่า อย่าโมโห ประเดี๋ยวจะไม่งาม มามะข้าจะปลอบโยนเจ้าเอง"

"อื้ม อ่า ซี้ด ตรงนั้น อ่า เสียวยิ่งนัก อ่า" ชายผู้นั้นก้มใบหน้าลงดูดกินน้ำหวานกลางหว่างขาของหญิงสาว ก่อนจะใช้ลิ้นหนาแทรกเข้าร่องลึกแล้วชักเข้าชักออกจนเกิดเสียงน่าอาย หญิงสาวครางกระเส่าเสียงดังอย่างไม่เกรงกลัวว่าผู้ใดจะมาได้ยิน ก่อนจะกระดกสะโพกเข้าหาลิ้นหนาที่แทรกดูดเลียบุปผาชุ่มชื้นของนางอย่างตั้งใจ

"อ่า ซี้ด อ่าา เสียวยิ่งนัก อ่า ซี้ด"

"อ่าา แบบนี้ดีหรือไม่ ซี้ด"

"อ่า ดียิ่ง อ๊ะ ซี้ด พอเถิด ส่งแท่งหยกของท่านเข้ามาแทนทีเถิด ข้าอยากจะแย่อยู่แล้ว อ่า"

"อ่า ย่อมได้ คืนนี้ข้าจะกระแทกเจ้าให้จมเตียง ซี้ด"

"อ่า ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น ซี้ด"

ชายผู้นั้นคุกเข่าอยู่ตรงกลางระหว่างขาของหญิงสาวก่อนจะงัดแท่งเอ็นลำเขื่องออกมาแล้วจ่อไปยังร่องลึกที่ชุ่มชื้นไปด้วยน้ำหวานของหญิงสาว ก่อนจะกดทีเดียวจนสุดลำแล้วออกแรงกระแทกจนหญิงสาวกระเด็นกระดอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเหยเกดวงตาเหม่อลอยด้วยความเสียวซ่านที่ชายผู้นั้นมอบให้ ความสุขชั่วครั้งชั่วคราวในยามที่มีโอกาส นางชอบให้ชายผู้นั้นกระแทกกระทั้นร่องรักของนางยิ่งนัก

"ซี้ด อ่า เสียว เสียวยิ่งนัก อ๊ะๆ ซี้ด แรงอีก แรงอีก ข้าไม่ไหวแล้ว อ่า"

ชายหนุ่มกระแทกแรงและรัวก่อนส่งร่างบางขึ้นสวรรค์แล้วตัวเขาเองก็ตามไปติดๆ ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนล้นร่องลึกของนาง

ตลอดคืนที่ภายในห้องมีเสียงครางสอดประสานของคนทั้งคู่ กว่าที่เสียงนั้นจะเงียบลงก็ผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว ชายผู้นั้นผละออกจากร่างบางที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียงกว้าง ก่อนจะตัดใจสวมอาภรณ์แล้วเร้นกายหายไปในความมืดทันที

…

ทางด้านตำหนักบนหุบเขาสูง

ลี่หมัวมัวที่กำลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับองค์หญิงที่นอนนิ่งเช่นนี้มากว่าสองเดือนแล้ว นางได้แต่สวดมนต์อ้อนวอนต่อสวรรค์ให้ละเว้นองค์หญิงของนาง

"หมัวมัว องค์หญิงเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ"

นางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงน้อย ลี่จิน ลี่จู ลี่อินและลี่หยาง ต่างเข้ามายืนล้อมรอบเตียงของดรุณีน้อย ลี่จินที่ช่างสังเกตได้กล่าวบางอย่างออกมาหลังจากสังเกตว่าสีหน้าขององค์หญิงดูไม่เหมือนกับคนป่วยซึ่งสวนทางกับร่างกายยิ่งนัก

"เหตุใดในยามที่องค์หญิงป่วยเช่นนี้ กลับยังมีพระพักตร์ที่งดงามและสดใสราวกับคนไม่ป่วยเล่า" ลี่จูที่เห็นสหายกล่าวเช่นนั้นก็สังเกตตาม และทั้งสี่คนก็ต้องตกใจ ที่ผ่านมาพวกนางมัวแต่คอยเป็นห่วงองค์หญิงน้อยจนแทบไม่ได้หลับได้นอน จึงยังไม่ทันได้สังเกตว่าองค์หญิงนั้นยังคงมีใบหน้าสดใสงดงามเช่นตอนที่ยังคงแข็งแรง ทำให้คนทั้งหมดประหลาดใจยิ่งนัก

ซินเยว่เล่อที่กำลังรู้สึกว่าตนเองนั้นไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้ว เพียงลืมตาตื่นขึ้นมาพบนางกำนัลทั้งหมดของตน น้ำตาของนางก็พลันไหลออกมาทางหางตาไม่หยุด เด็กน้อยอยากจะเอ่ยปากพูดคุยแต่แม้กระทั่งพยายามที่จะเอ่ยปากก็ยังทำไม่ได้ ความคับแค้นใจทำให้นางทำได้เพียงร้องไห้ออกมา

เหล่านางกำนัลที่เห็นองค์หญิงน้อยร้องไห้ หัวใจของพวกนางก็แทบแตกสลาย ลี่หมัวมัวที่เลี้ยงดูองค์หญิงน้อยมาตั้งแต่ยังเป็นทารก มิใช่ลูกก็รักยิ่งกว่าลูก นางไม่มีครอบครัวชีวิตนี้มีเพียงฮองเฮามู่หรงอันหรงมารดาขององค์หญิงน้อย แต่ในตอนนี้พระองค์ก็จากไปเสียแล้ว ชีวิตของแม่นมผู้นี้ ก็เหลือเพียงดรุณีน้อยที่นอนหายใจรวยริน อยู่ตรงหน้าเท่านั้น

"โธ่ องค์หญิงของบ่าว พระองค์จะต้องหายดี ในตอนนี้ท่านมู่หรงเจียหนิงกำลังตามหาหมอเทวดามารักษาท่าน ได้โปรดอดทนรออีกหน่อยเถิดเพคะ" ดรุณีน้อยกะพริบตาสามครั้ง เป็นการบอกกล่าวว่าตกลง ลี่หมัวมัวที่เห็นความพยายามที่จะสื่อสารขององค์หญิงก็ได้แต่กุมมือเล็กของอีกฝ่ายมาแนบแก้มของตนไว้

นางกำนัลคนสนิททั้งสี่นางได้แต่กลั้นน้ำตา พวกนางไม่ต้องการให้บรรยากาศเศร้าหมองไปมากกว่านี้ ประเดี๋ยวองค์หญิงจะไม่มีกำลังใจ

ซินเยว่เล่ออยากจะกล่าวขอบคุณที่ทุกคนช่างดีกับนางยิ่งนัก แต่เวลาของนางใกล้หมดลงแล้ว แม้แต่คำอำลาก็ไม่สามารถที่จะเอ่ยออกมาได้ เหตุใดสวรรค์จึงได้ใจร้ายกับข้ายิ่งนัก...

…

ณ หุบเขาเซิ่งซาน สำนักพยัคฆ์หมื่นเมฆา

ภายในห้องใต้ดินของสำนักที่ขึ้นชื่อว่าลึกลับที่สุด วันนี้คือวันที่ผู้อาวุโสของพรรคทั้งแปดคนมารวมตัวกันเพื่อทำบางสิ่ง หลังจากที่เจียวหลินตำแหน่งเจ้าหอของสำนักสิ้นใจเพราะหนอนบ่อนไส้ภายในสำนักลอบทำร้าย

พิธีหลั่งโลหิตคือพิธีการเก่าแก่ที่ทำขึ้นเพื่อ ปลุกวิญญาณตำแหน่งเจ้าหอที่สิ้นใจก่อนวัยอันควร แต่เพราะพิธีนี้มิเคยถูกใช้มากว่าร้อยปีแล้ว ทำให้เหล่าผู้อาวุโสทั้งแปดไม่มั่นใจว่าพิธีนี้จะสำเร็จหรือไม่

โดยคนทั้งแปดที่มารวมตัวกันในที่นี้ต้องหลั่งเลือดลงบนศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่มีร่างของเจียวหลินนอนสงบนิ่งอยู่ ในคืนพระจันทร์เต็มดวงเช่นนี้ วันนี้คือวันที่คืนพระจันทร์เต็มดวงที่สุดในรอบปี หากจะทำพิธีหลั่งโลหิตต้องเป็นคืนนี้เท่านั้น หากพ้นคืนนี้ไปแล้วความเป็นไปได้ที่พิธีจะสำเร็จก็ย่อมน้อยลงตามไปด้วย

พิธีถูกเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้อาวุโสคนแรกหลั่งเลือดแล้วก็ตามด้วยคนต่อไปเรื่อยๆ จนครบ ก่อนกลีบบุปผานับร้อยชนิดจะถูกโปรยจนทั่วห้อง แล้วคนทั้งหมดก็ออกจากห้องลับไป ห้องดังกล่าวจึงถูกปิดลง

"ท่านอ๋อง ท่านคิดว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือไม่" เจียวเหอ หรือที่เรียกกันว่า ต้าอ๋อง ผู้เป็นตาแท้ๆ ของเจียวหลิน ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่มีความมั่นใจเช่นกัน

"คงต้องสุดแล้วแต่สวรรค์จะเมตตาแล้วละ"

…

ณ หุบเขาซือหลุน

ร่างของซินเยว่เล่อที่ค่อยๆ สิ้นลม ร่างกายกลับเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะค่อยๆ ร้อนรุ่มขึ้นราวกับไฟ ดวงตาหงส์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น หญิงสาวหันหน้าไปมองสิ่งรอบตัว ทุกอย่างล้วนแต่แปลกตา จึงได้ค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแล้วก้มมองร่างของเด็กน้อยที่ยังไม่โตเต็มที่ ขณะที่กำลังคิดทบทวนเรื่องราวของตน อยู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิดก่อนภาพความทรงจำของเจ้าของร่างน้อยจะผ่านเข้ามาภายในหัวของนาง ดรุณีน้อยผู้อาภัพถูกวางยาพิษจนตายงั้นหรือ? กับเด็กตัวเล็กๆ พวกเจ้าก็ไม่ละเว้น เลวทรามต่ำช้ายิ่งนัก!

เจียวหลินก้มมองร่างของดรุณีน้อยที่อายุน่าจะราวๆ เจียวเหมยผู้เป็นน้องสาวของนาง หญิงสาวลุกขึ้นก่อนจะก้าวลงจากเตียง ประตูห้องถูกเปิดออกเบาๆ ก่อนจะพบกับตำหนักที่งดงามราวกับสวรรค์ของที่นี่ เจียวหลินเดินตรงไปยังสวนดอกไม้ที่อยู่กลางตำหนัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองดูพระจันทร์เต็มดวงที่ดวงใหญ่ที่สุดตั้งแต่นางเคยได้พบมา

"ที่นี่ จะเป็นตำหนักแสงจันทร์ บ้านหลังใหม่ของข้า ต่อไปนี้ก็ขอฝากตัวด้วย ร่างของท่านตัวข้าจะดูแลมันเป็นอย่างดี ถือเสียว่าเราทั้งคู่มีวาสนาต่อกัน เรื่องของท่านข้าจะสานต่อให้เอง!"

เจียวหลินยกนิ้วขึ้นมาก่อนจะเป่าปากเป็นเสียงหวีด ในเวลาต่อมาก็ปรากฏร่างของเหยี่ยวแดงตัวยักษ์บินเข้ามาหยุดอยู่บนโต๊ะน้ำชา สัญญาณเช่นนั้นทำให้เหล่าองครักษ์กว่าร้อยนายที่ติดตามมาอารักขาองค์หญิงถึงกับต้องซุ่มดูอยู่อย่างไม่ให้คลาดสายตา ก่อนที่พวกเขาจะพบกับร่างขององค์หญิงน้อย คนทั้งหมดต่างหันไปมองหน้ากัน สายตาของพวกเขามีคำถามมากมาย

มิใช่ว่าองค์หญิงทรงป่วยหนักหรอกหรือ?

แล้วเช่นนี้ หมายความว่านางหายดีแล้ว?

เหยี่ยวแดงตัวนั้นเป็นของใคร?

คำถามมากมายถาโถมประเดประดัง เหล่าองครักษ์ต่างมึนงงไม่หาย

เจียวหลินถอดป้ายหยกที่คาดเอวของซินเยว่เล่อ ซึ่งเป็นป้ายหยกเนื้อดีสีชมพูที่แสดงถึงฐานะองค์หญิงอันดับหนึ่งของเจ้าของร่าง แล้วใส่ลงไปในถุงผ้าใบเล็กๆ ผูกไปกับขาของเจ้าเซียงเซียง เจียวหลินลูบที่คอของมันเบาๆ

"นำไปส่งให้กับท่านตา" จบคำเหยี่ยวแดงตัวนั้นก็โผบินขึ้นสูงก่อนจะจากไป

เจียวหลินถูกฝึกมาอย่างยากลำบากไม่ว่าจะศาสตร์ศิลป์ทางด้านใดนางล้วนเชี่ยวชาญ แม้จะเข้ามาอยู่ในร่างของดรุณีน้อยแต่ทักษะเดิมของนางก็ยังคงใช้งานได้ดียิ่งนัก นับว่าพิธีหลั่งโลหิตนี้คือที่สุดสมคำเล่าลือจริงๆ ก่อนจะเอ่ยปากกล่าวกับเหล่าองครักษ์ ราวกับสนทนากับหมู่มวลบุปผา

"สิ่งที่เห็นในวันนี้ ขอให้พวกท่านเก็บไว้เป็นความลับด้วยเถิด คงไม่ดีนักหากตัวผู้ร้ายยังเห็นว่าตัวข้ายังอยู่ดี"

องครักษ์นับร้อยต่างทำสีหน้าเลิ่กลั่กพวกเขาคือยอดฝีมือที่ถูกฝึกมาอย่างดี เป็นที่สุดของกองทัพองครักษ์เกราะทองที่ฝ่าบาททรงคัดเลือกเองกับมือ แต่เหตุใดองค์หญิงที่เป็นเพียงดรุณีน้อยจึงรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขากัน

นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!