ตอนที่ 1

ในสมัยรัชศก ซินเยว่ที่สาม ฮองเฮามู่หรงอันหรง พระมารดาขององค์ไท่จื่อซินเยว่เฟยหลงและองค์หญิงซินเยว่เล่อ ถูกวางยาพิษจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา ในครั้งนั้นองค์รัชทายาทชันษาเพียงสามขวบปี และขนิษฐาที่มีชันษาได้เพียงขวบปี ทั้งสองพระองค์ต้องมาสูญเสียพระมารดาอย่างไม่อาจฟื้นคืนตลอดกาล

สิบสองปีต่อมาในแคว้นเฉิงอันประสบภัยพิบัติ ข้าวยากหมากแพง ทั้งเกิดภัยแล้งรุนแรงที่สุด มีนักพรตผู้หนึ่งได้ให้คำทำนายอันน่ากลัวไว้ว่า ในราชวงศ์มีสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งมีดวงชะตาต้องสาป หญิงสาวจะนำมาซึ่งความโชคร้ายมาสู่แคว้น ทั้งยังมีดวงชะตาที่เป็นภัยต่อยอดบุรุษแห่งแคว้นทุกคน เรียกได้ว่าสตรีผู้นั้นคือดาวหายนะอย่างแท้จริง จำเป็นต้องให้หญิงสาวออกไปอยู่นอกวังเป็นการแก้คำสาปให้แก่แว่นแคว้น โดยสตรีผู้นั้นมีดวงเกิดตรงกับองค์หญิง หรือ ซินเยว่เล่อกงจู่ องค์หญิงผู้เป็นที่รักขององค์ฮ่องเต้ เมื่อฝ่าบาทได้ยินคำทำนายนั้นถึงกับกริ้วอย่างหนัก ก่อนจะสั่งให้ตามหาผู้ที่ทำนายเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นมาลงโทษให้ได้

คำทำนายนั้นแพร่สะพัดไปทั่วทุกหนทุกแห่งของแคว้นอย่างไม่อาจห้ามได้ ทำให้เกิดกระแสการต่อต้านและขับไล่ ดรุณีน้อยวัยเพียงสิบสาม ถูกคนทั้งแคว้นตราหน้าว่าเป็นสตรีต้องคำสาป ซินเยว่เล่อได้ยินข่าวลือของตนนางทำได้เพียงแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เด็กน้อยที่ถูกกล่าวหาในเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ ถึงกับล้มป่วยลงในทันที

บรรดาเหล่าขุนนางทั้งหลายได้ทำการถวายฎีกาแก่ฝ่าบาท เพื่อให้ฮ่องเต้ทรงพิจารณาส่งองค์หญิงน้อยไปอยู่ ณ ตำหนักนอกวังอันห่างไกล

ท่ามกลางกระแสเสียงที่ถกเถียงกันไม่เลิกอยู่นั้น ร่างเล็กของดรุณีน้อยวัยสิบสามปี ที่มีรูปหน้างดงามราวกับเทพเซียน แม้ชันษาเพียงสิบสาม แต่ก็ส่องแสงประกายความงามล่มเมือง มิต้องบอกก็พอรู้ว่าหากองค์หญิงน้อยเติบโตขึ้นนั้นความงามจะเลื่องชื่อเพียงใด เช่นนี้ ก็เป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงความวุ่นวายเสียแล้ว มีที่ใดบ้างเล่าที่มีสตรีงามล่มเมืองแล้วจะมิเกิดหายนะ เพราะความงามและดวงชะตาเป็นเหตุโดยแท้ ช่างน่าเห็นใจองค์หญิงน้อยยิ่งนัก

เหล่าขุนนางที่สนับสนุนฝ่ายองค์ไท่จื่อซินเยว่เฟยหลง นั่นคือตระกูลมู่หรงอันยิ่งใหญ่ มีท่านตาขององค์หญิงน้อยที่เป็นถึงอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ได้แต่มองหลานสาวผู้มีใบหน้าที่เหมือนกับบุตรสาวของเขาถึงแปดส่วน ต้องระหกระเหินเร่ร่อนออกไปอยู่ ณ ตำหนักนอกวัง เช่นนี้ ผู้เป็นตาอย่างเขาจะทนได้อย่างไร

"ฝ่าบาท ได้โปรดเมตตาองค์หญิงน้อยยังทรงเล็กนัก" มู่หรงซือเจี้ยนคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้

"ท่านตารีบลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ"

"องค์หญิง" ซินเยว่เล่อส่งยิ้มให้กับชายชราผู้มีศักดิ์เป็นท่านตาของตน ก่อนจะหันมาทำความเคารพเสด็จพ่ออย่างอ่อนหวาน ตามที่ถูกฝึกฝนอบรมมาอย่างดี

"ซินเยว่เล่อ ถวายบังคมเสด็จพ่อเพคะ ขอจงทรงอายุยืนหมื่นปี หมื่นๆ ปี"

"อาเล่อ เจ้าลุกขึ้นเถิด" ซินเยว่เล่อไม่ยอมทำตามคำของบิดา เด็กสาวยังคงก้มหน้าก่อนจะกล่าวถึงเจตนาของนางในวันนี้ต่อหน้าธารกำนัลทั้งหลาย

"ทูลเสด็จพ่อ ลูกยินดีย้ายออกไปอยู่ตำหนักนอกวัง เพื่อความสบายใจของทุกฝ่ายเพคะ"

"ไร้สาระ! บิดาเช่นข้าจะทำเช่นนั้นกับบุตรของตนได้อย่างไร เจ้าเป็นสตรี ให้ออกไปอยู่นอกวังเช่นนั้น มิเท่ากับว่าเนรเทศเจ้าโดยไร้ความผิดหรอกหรือ"

"ขอเสด็จพ่อโปรดเมตตา ดวงชะตาของลูกที่เกิดเป็นคนในราชวงศ์ ชีวิตย่อมต้องทำเพื่อประชาชน สิ่งใดที่เป็นการแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อได้ ตัวลูกล้วนยินดี ขอเสด็จพ่อได้โปรดพิจารณาด้วยเพคะ"

"ขอฝ่าบาททรงพิจารณาด้วย พ่ะย่ะค่ะ"

ทันใดนั้นกลุ่มขุนนางที่สนับสนุนให้เด็กสาวออกไปอยู่นอกวังต่างก็พากันคุกเข่าร้องขอต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ทันที เกือบครึ่งของท้องพระโรงคือฝ่ายสนับสนุนเรื่องเช่นนี้ ท่ามกลางสายตาของคนอีกครึ่งที่เป็นฝ่ายสนับสนุนของท่านตา ต่างพากันมิเห็นด้วยกับคำทำนายอันเลื่อนลอยเช่นนั้น

"อาเล่อ! เจ้า!"

"เสด็จพ่อ ลูกเป็นลูกที่อกตัญญูยิ่งนัก ลูกไม่อาจให้ผู้ใดว่ากล่าวหรือครหาราชวงศ์ของเราว่าเห็นแก่ส่วนตัวได้เพคะ และไม่อาจให้ผู้ใดกล่าวหาเสด็จพ่อของลูกได้เช่นกัน"

ฮ่องเต้ซินเยว่เฟย ได้แต่หลับตากล้ำกลืนความอัปยศนี้ลงคออย่างฝืดเคือง พระธิดาผู้เป็นยอดดวงใจของเขาและภรรยา ในตอนนี้นอกจากจะถูกรังแกแล้ว เขาผู้เป็นถึงฮ่องเต้ก็ยังไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยบุตรสาวของตนได้ ทำได้เพียงก้มลงมองใบหน้างดงามราวกับพระจันทร์ยามค่ำคืนของเด็กสาวตรงหน้า

ซินเยว่เล่อรับรู้ว่าเสด็จพ่อของนางทนฟังเสียงฎีกาที่ยื่นขึ้นมาถวายอยู่นานนับเดือน พระองค์ทรงพยายามปกป้องนางอย่างดีที่สุด แต่นางที่เป็นลูกจะไม่ทำสิ่งใดเพื่อพระองค์เลยหรือ ทั้งยังมีเสด็จพี่ของนางที่มีตำแหน่งเป็นถึงองค์ไท่จื่อ หากยามนี้นางเสียสละตัวเองเพื่อคนทั้งคู่ นางย่อมยินดีและเสด็จแม่ย่อมต้องเห็นด้วยกับสิ่งที่นางกระทำอย่างแน่นอน

ราชโองการประกาศให้ซินเยว่เล่อกงจู่ เสด็จออกไปพัก ณ ตำหนักนอกวัง บนหุบเขาซือหลุน ตำหนักอันห่างไกลจากเมืองหลวงเฉิงอันนับพันลี้ โดยมีกำหนดการเสด็จออกเดินทางภายในเจ็ดวัน

ราชโองการถูกประกาศออกมาท่ามกลางกระแสเสียงที่โหมกระหน่ำ ของประชาชน ทุกฝ่ายต่างเชิดชูองค์ฮ่องเต้ที่ยอมเสียสละพระธิดาอันเป็นที่รักเพื่อความสงบสุขของชาวประชา แต่ท่ามกลางเสียงสรรเสริญนั้น ใครเลยจะล่วงรู้ถึงความเจ็บปวดภายในใจของผู้เป็นบิดา

ข้าวของถูกจัดเตรียมจนเพียบพร้อมภายในเจ็ดวัน ขบวนวันออกเดินทางไม่ได้ยิ่งใหญ่เพราะเด็กสาวต้องการความเรียบง่าย จึงมีเพียงนางกำนัลคนสนิททั้งสี่คน หมัวมัวและกงกงทั้งสอง ทุกคนล้วนเป็นคนสนิทของพระมารดาทั้งสิ้น ไท่จื่อซินเยว่เฟยหลงควบม้าออกมาส่งขบวนรถม้าของน้องสาวอันเป็นที่รัก มือหนากำจนแน่นใต้ชายเสื้อ ชายหนุ่มสาบานกับตนเองว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อนำน้องน้อยกลับมาเมืองหลวง ก่อนจะส่งองครักษ์ฝีมือล้ำเลิศให้น้องน้อยถึงห้าสิบนาย นอกจากนั้นมู่หรงซือเจี้ยนผู้เป็นตา ยังขอพระราชทานอนุญาตเดินทางไปส่งหลานสาวด้วยตัวเอง แต่เพราะร่างกายที่แก่ชรา มู่หรงเจียหนิง ญาติผู้พี่ขององค์หญิง ที่มีตำแหน่งเป็นถึงรองแม่ทัพจึงขออาสา นำขบวนรักษาความปลอดภัยให้องค์หญิงด้วยตนเอง

ฮ่องเต้ซินเยว่เฟยได้ส่งมอบองครักษ์เกราะทองส่วนพระองค์ให้กับพระธิดาถึงห้าสิบนาย เพื่อดูแลและอารักขาหญิงสาวให้ปลอดภัยจนกว่าเขาจะหาวิธีนำลูกน้อยกลับเมืองหลวงได้ในสักวัน

ซินเยว่เล่อมองเห็นความห่วงใยของทุกคนก็ได้แต่ส่งยิ้ม ให้กำลังใจ ก่อนจะหันกลับมาในรถม้าตามเดิม การเดินทางใช้เวลาร่วมสองเดือน โดยที่หุบเขาซือหลุนนั้น อยู่ในเขตหนานจิง ห่างจากชายแดนแคว้นเฉียนเหลียงราวสองร้อยลี้ อากาศที่ไม่หนาวและไม่ร้อนมากจนเกินไป นับว่าดีต่อร่างกาย ทั้งเขาซือหลุนคือหุบเขาที่มีพื้นที่สูงที่สุด และตำหนักนี้ก็อยู่บนยอดเขาสูงสุด ทำให้นอกจากจะมองเห็นทัศนียภาพทั่วทั้งแคว้นแล้วยังสามารถมองเห็นพระจันทร์ได้ดวงโตที่สุดในแผ่นดินเฉิงอันอีกด้วย

ตลอดการเดินทางกว่าสองเดือน ซินเยว่เล่อมีอาการเจ็บป่วยออดแอดไม่สู้ดีนัก ทั้งหมอหลวงที่ร่วมเดินทางมาด้วยนั้นก็ทำได้เพียงพยุงอาการให้ดีขึ้นได้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะลงความเห็นว่าร่างกายขององค์หญิงทรงบอบบาง แต่กลับต้องมาเดินทางระหกระเหิน นอนกลางดินกินกลางทรายเช่นนี้เป็นธรรมดาที่ต้องบาดเจ็บล้มป่วยได้ง่าย

หลังจากที่ใช้เวลาร่วมสองเดือนขบวนขององค์หญิงก็เดินทางมาถึงตำหนักบนหุบเขาซือหลุนเสียที หากแต่เจ้าของตำหนักกลับล้มป่วยหนักจนกระทั่งร่างเล็กของนางมิอาจฝืนตัวให้ลุกขึ้นมาได้อีก หลังจากมาถึงตำหนักแห่งนี้ ก็ล่วงเลยเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้วที่เด็กสาวล้มป่วยถึงกับนอนนิ่งบนเตียง เหล่านางกำนัลคนสนิทและหมัวมัวที่รักและเอ็นดูองค์หญิงยิ่งกว่าสิ่งใด ได้แต่ซับน้ำตาให้กับความอาภัพอับโชคของดรุณีน้อย ที่ต้องถูกขับไล่ออกจากวังเช่นนี้

ทางด้านฮ่องเต้ ซินเยว่เฟยที่ได้รับข่าวว่า พระธิดาอันเป็นที่รักล้มป่วยด้วยความลำบากที่ดรุณีน้อยไม่เคยได้รับ เพราะตั้งแต่เด็กองค์หญิงก็ถูกดูแลประคบประหงมราวกับไข่ในหิน ทำให้หัวใจของผู้เป็นบิดาแทบแตกสลาย ได้แต่สั่งการให้หมอหลวงเร่งเดินทางมายังหุบเขาซือหลุนเพื่อรักษาอาการขององค์หญิงน้อย โดยมีคำสั่งเด็ดขาดว่า หากรักษาองค์หญิงไม่หายก็ไม่ต้องโผล่หัวกลับมาให้เห็นหน้าเด็ดขาด!

ตำหนัก ณ หุบเขาซือหลุน

"องค์หญิงของบ่าว ได้โปรดรับสั่งอันใดกับบ่าวบ้างเถิดเพคะ ฮือๆ" ลี่หมัวมัวหรือแม่นมลี่ของซินเยว่เล่อ ได้แต่พร่ำเรียกชื่อหญิงสาวในทุกๆ ชั่วยาม ก่อนหน้านี้ดรุณีน้อยตอบสนองต่อการกระทำของนางได้มาก แต่พอนานวันเข้าก็ทำได้เพียงกะพริบตาเท่านั้น ทุกคนต่างรับรู้ดีว่าสิ่งนี้หาใช่อาการเจ็บป่วยธรรมดาไม่ ย่อมเป็นการวางยาพิษไม่ผิดแน่ เพราะอาการเช่นนี้เคยเกิดขึ้นกับองค์ฮองเฮามาแล้วครั้งหนึ่ง เหล่าข้าหลวงได้แต่ปาดน้ำตา ด้วยความจนใจ

ทางด้านมู่หรงเจียหนิงหลังจากที่พาญาติผู้น้องที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงมาส่งยังหุบเขาซือหลุนแล้วดรุณีน้อยก็ล้มป่วย เขาจึงคาดการณ์ว่านางจะต้องถูกวางยาพิษ เพียงแต่หมอหลวงยังไม่สามารถตรวจหาสาเหตุได้ ทำให้ไม่สามารถรักษาอาการได้อย่างถูกต้อง ในยามที่เขาอยู่ในกองทัพเขาเองเคยได้ยินชื่อเสียงของหมอเทวดาฮุ่ยหลาน แต่ชายชรานั้นทำตัวประหลาดมักเร้นกายตามหุบเขา หากมีวาสนาจึงจักพานพบ เขาจึงได้แต่พึ่งโชคชะตาเสียแล้ว ก่อนจะออกเดินทางตามหาหมอเทวดาผู้นั้นให้พบก่อนที่จะสายเกินแก้

องค์หญิงทรงเข้มแข็งไว้ก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ...